ببینید | روایت تصویری و نوشتاری یک روزنامه‌نگار از مرز میرجاوه

احسان محمدی، روزنامه نگار و فعال محیط زیست نوشته است:سومین سال پیاپی است که می‌آییم سیستان و بلوچستان. با ماشین شخصی. راه درازی است اما هر دفعه لذتبخش، رنج‌آور و آموختنی. این سوال اما تکراری است.

من نه #چه‌گوارا هستم که برای صدور انقلاب سفر کنم و نه #مادر_ترزا که نان‌پاره قسمت بکنم و مهربان باشم. سفر برایم از دانشگاه بیشتر آموزنده است. برای همین ترجیح می‌دهم #باران به جای نشستن در گلخانه‌ی مدرسه، مردم واقعی، فقر واقعی و زیبایی واقعی کشورش را ببیند.
مراقبم گرفتار نگاه سانتی‌مانتالی نشوم که وای چقدر بچه‌ها اینجا گوگولی هستند و wooowچه بافت سنتی باشکوهی. لذت می‌برم از تنوع زبان و پوشش اما احساس می‌کنم ما در رسانه به این استان خیانت کرده‌ایم برای همین خیلی‌ها می‌ترسند، توصیه می‌کنند که مراقب باشیم، چون اینجا با #ترور و #مواد_مخدر در ذهن‌ها حک شده.
از #زینال_بندری تا #تیغ‌_و_ابریشم جنگ ماموران قانون بود با قاچاقچی‌های بلوچ، بعد هم #عبدالمالک_ریگی شد ستاره نقش منفی. ترکیب جهل و خشم و انتقام. اگر ریگی خیانت کرد، همه کسانی که اینجا آینه دست‌شان گرفتد و فقط سیاهی، فقر و فلاکت بارتاب دادند هم خیانت کردند به این مردمِ با تمام مصیب‌ها صبور.
فقر هست، اعتیاد و قاچاق هم هست. زشتی‌ها را نمی‌شود بزک‌دوزک یا حاشا کرد اما بسیاری از این مردم #مظلوم هستند. آنقدر که نمی‌دانند تا چه اندازه #محروم هستد، از حقوق‌شان خبر ندارند. مثل فرشته‌هایی که از آسمان روی زمین افتاده‌اند و بال‌هایشان سوخته. شریف هستند و مغرور.
عزت‌نفس‌شان را با چهارلنگه کفش و لباس صدقه‌ای مخدوش نکنیم. آنها حق‌ دارند در کشورشان با حال بهتری زندگی کنند. اما این حق را از کسی گدایی نمی‌کنند. هر که بریزه شاه‌دونه فکر نمی‌کنند خداشونه. ابداً!
سفر نمی‌کنم که عکس یادگاری با غذای محلی و بلوچ خوش‌پوش بگیرم و بگویم همه چی آرومه،ما چقد خوشبختیم. برای من فرصت یادگیری است و اینکه تصویرهراس‌آوری که از این استان ساخته‌ایم را بشکنیم. اعتراف می‌کنم در این سفرها حتی شب لحظه‌ای احساس ناامنی نکرده‌ایم.
 #میرجاوه شهری با یکی دو خیابان است.لب مرز. جایی که آدم دستش را دراز کند می‌تواند از مزارع #پاکستان، خشخاش بچیند اما این مرد حتی سیگار نمی‌فروشد. می‌گوید از سودش گذشتم. برکتش را خدا جور دیگری می‌دهد. به بچه مردم سیگار نمی‌دهم تا شاید کسی به بچه‌ام سیگار ندهد.
آدم‌هایی مثل او برای من نور هستند وسط ظلمات، اسباب امیدواری هستند وقتی دلت از هر مدعی مبارزه با ظلم و فسادی که در خلوت لفت و لیس می‌کند سیر می‌شود.

41263

کد خبر 1315008

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
1 + 1 =