۵ نفر
۸ فروردین ۱۴۰۰ - ۱۰:۱۱
پرسش هایی درباره  قرارداد ۲۵ ساله همکاری اقتصادی ایران و چین

وزیر امور خارجه چین شنبه هفتم فروردین ۱۴۰۰ با حضور در تهران، قرارداد ۲۵ ساله همکاری اقتصادی، فنی و تکنولوژی به مبلغ ۴۵۰ میلیارد دلار بین ایران و چین امضا کرد.

دقیقا از متن و محتوای این قرارداد اطلاعی ندارم . چیزهایی هم در خبرها و فضای مجازی خواندم که ظاهرش بد نیست اما باید عمیق تر شد تا حقیقت موضوع را فهمید و نسبت به اصل موضوع به درستی موضع گرفت .
ریشه های این قرارداد بازمی گردد به سفر چند سال قبل رییس جمهور چین و دیدار با مقام‌ معظم رهبری انقلاب و طرح این موضوع و پیگیری های آن توسط وزارت خارجه و سایر نهادهای تصمیم ساز تا اینکه جناب آقای دکتر علی لاریجانی از سال گذشته مامور به نتیجه رساندن این توافق میشوند و این توافق 2۵ ساله امروز امضا  شد و مطابق قانون‌ حتما باید در مجلس و با شورایعالی امنیت ملی تایید و نهایی و قابلیت اجرایی پیدا کند .   
سئوالات زیادی وجود دارد که در قبال این همه سازندگی که بر روی کاغذ آمده ‌و باید در موردش و در مورد عملکرد چین در سایر توافقات و سایر کشورها  راستی آزمایی شود که آیا این قرارداد به نفع ایران است یا اینکه برای فرار از برجام با عجله میپریم به دامان چین و برجام چینی امضا می کنیم. آیا مسئولین امر میتوانند پاسخ بدهند و آیا به تمام جوانب امر در این قرارداد فکر شده است ؟

چند سوال درباره قرارداد
میخواهم قبل از ورود به طرح سئوالات با این مقدمه شروع کنم :
از حدود ببست سال قبل چین برای توسعه اقتصادی و سیاسی و نظامی خود در منطقه اقیانوس هند و در اجرای طرح زنجیره مروارید  String of Pearls در تعدادی از بنادر کشورهای در اطراف اقیانوس هند ( کامبوج - میانمار - بنگلادش - سریلانکا - مالدیو - تانزانیا - سودان - عمان پاکستان ) سرمایه گذاری نموده و برای اهداف خودش آنها را ساخته و یا نوسازی کرده و بدنبال مقابله با حضور نظامی آمریکا و انگلیس در اقیانوس هند و در پوشش حضور اقتصادی در منطقه اقدام به حضور  و رقابت وموازنه نظامی نموده .
در این میان هند احتمالا در محاصره اقتصادی چین قرار خواهد گرفت و برای برون رفت و به نیابت از غرب شدیدا بدنبال حفظ منافع خود در جنوب آسیا ‌و کشورهای شرق آفریقا است .
در کنار این برنامه بک قرارداد استراتژی بین چین و پاکستان ( خط اقتصادی چین - پاکستان ) به مبلغ حدود ۵۰ میلیارد دلار امضا شد و چین برای خروج انزوای اقتصادی غرب کشورش و توسعه مناطق غربی چین اقدام به برنامه ریزی جامعه برای اتصال غرب کشورش به شمال اقیانوس هند نمود و خط ترانزیتی بازرگانی کاشغر (غرب چین ) به گوادر ( جنوب عرب پاکستان ) را احداث و عملا در این مسیر حضور یافت و با احداث بزرگراه ها و راه آهن ونیروگاه ها قرار است بندر گوادر در جنوب عربی پاکستان را تجهیز و آماده نماید ضمن اینکه چین طبق این قرارداد به مقدار ۸ کیلومتر از بندر گوادر پاکستان را مالک شد .
از طرف دیگر شهر بندری گوادر به مساحت حدود ۳۵۰ کیلومتر مربع قرار است با سرمایه گذاری و حضور اقتصادی امارات و عربستان در کنار این بندر چینی احداث شود .
هدف و تمرکز چین در این برنامه حضور قدرتمند در خاورمیانه است و ظاهرا و اولویت و تمرکز اصلی در خاورمیانه چین ، ایران نیست بلکه عراق است و به همین دلیل در حال ساختن و تجهیز بندر ام تقصیر به بهترین شکل و امکان است و در آینده نزدیک نقطه اتصال چین به خاورمیانه بندر گوادر پاکستان ‌و مرکز این بازار کشور عراق است .
با این پیش فرض سئوال میکنم
۱- میدانیم چین شبیه به این قراردادها را با چند کشور بسته ‌و ‌حالا باید بررسی کرد چقدر چین به آن ها پایبند بوده و آیا آن کشورهایی که با چین قرارداد داشتند از نتایج قراردادهایشان با چین راضی بودند.
۲- ایران در این قرارداد ۲۵ ساله چه مقدار امتیاز از چین گرفته و چقدر منافع ملی ایران در این قرارداد دیده شده
۳- چین نیاز شدیدی به ذغال سنگ ایران در منطقه شرق ایران ( بیش از یک میلیارد تن ذغال سنگ مرغوب در محدوده جنوب خراسان ) و نفت ایران و همچنین مواد اولیه ( خام فروشی ) معادن فلزی ایران دارد و احتمال میرود به همین دلیل بندر ( هاب نفتی ) جاسک از یک طرف و  از طرف دیگر خطوط لوله های انتقال آب به داخل کشور که اخیرا مطرح شده برای فعال سازی این معادن در ایران کشیده شده و در شرف احداث است . آیا در این قرارداد ، ایران با علم به این موضوع و نیاز های چین میتواند با حفظ استقلال ،  منافع ملی خودش را کسب و از آنها به بهترین شکل و امکان‌ نگهداری و حفاظت نماید   
۴- در این قرارداد آیا ایران استقلال دارد یا اینکه به نام کار مشترک یکی از ده ها مستعمرات چین میشود و اگر اینگونه باشد پس فرق بین چین و آمریکا و روسیه و انگلیس در چیست ؟
۵- نفس و حقیقت درون قرارداد بسیار عالیست بعنی سازندگی و بهره برداری و بهره وری از امکانات ایران و در نتیجه توسعه یافتگی ایران وتوسعه قدرت ومولفه های قدرت ملی ایران ، اما  آیا میشد و امکان‌میداشت که چین بجای اینگونه سرمایه گذاری که ظاهرا شبه استعماری است ، به ایران وام و قرض میداد و پولش را در ۲۵ سال با بهره جهانی و بلکه بیشتر پس میگرفت اما در قالب مدیریت خودمان این اتفاق می افتاد تا به مراتب استقلال ما پس از ۲۵ سال محکمتر و قوی تر و کم نفوذ تر میشد
۶- ظاهرا چین توسط قرارداد در همه جا حضور دارد که شاید و حتما نیاز این قرارداد این است ، حالا و با این اوصاف شما تصور کنید ۲۵ سال چین تمامی امور زیربنایی و آموزش زیربنایی بخش های مهمی از کشور را به نام سرمایه گذاری و توسعه در قالب این قرارداد در دست خودش بگیرد و نخبگان نسل بعد کشور را با روش و برای خودش تربیت کند . آنوقت‌چه خواهد شد ؟
۷- آیا تربیت شدگان چین که هنوز حزب و تفکر کمونیست حاکم بر آن است بهتر از تربیت شدگان غرب لببرال خواهند بود ؟
۸- در اجرای این قرارداد ما چگونه میتوانیم کشور مستقل توسعه یافته بشویم و هژمونی قدرت اول منطقه غرب آسیا را در اختیار داشته باشیم .
۹- ظاهرا مقدمات امضای این قرارداد فراهم شده و حتما با نظر مثبت مجلس و بدون اطلاع مردم امضا میشود .
چون کار ظاهرا ممکن است با عجله و شفاف نباشد پس باید مثل برجام منتظر عواقب این پنهان کاری بود . آیا سئوال و این انتظار غلط است

در پایان این یادداشت من نظرم خودم در مورد این قرارداد مینویسم  :
من شخصا با این قرارداد و شبیه به این قرارداد ها بشرط تامین منافع ملی برای توسعه یافتگی و پیشرفت کشور و حفظ استقلال ملی و امنیت ملی و حفظ قدرت ملی ایران و حفظ قدرت اول ایران در منطقه غرب آسیا موافقم .
ما میتوانیم با امکانات و قدرت و جایگاهی که در منطقه و فرامنطقه وحتی جهان داریم شبیه پیمان اقتصادی - امنیتی شانگهای با محوریت ایران در منطقه غرب آسیا با حضور چین و روسیه و سایر کشورهای جهان را ایجاد کنیم و از منافع آن بهره ببریم
حال که این قرارداد امضا شده است، باید این موارد را ملاحظه کرد:
۱- حفظ منافع و مصالح و استقلال و امنیت ملی و منطقه ای ایران و غرب آسیا. ۲- تشکیل پیمان اقتصادی و شبه امنیتی با محوریت ایران در منطقه غرب آسیا
اگر امکان دارد در مورد هریک از سئوالات فکر کنید و نظر بدهید ممنون میشوم.

کد خبر 1499269

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
7 + 5 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 7
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • مهدی IR ۱۳:۵۵ - ۱۴۰۰/۰۱/۰۸
    0 1
    آسیای غربی شامل 3 هویت عمده عربی - ترکی - ایرانی است خبرهای زیادی درمورد اتحاد تورانی شنیده می شود. اتحادیه اکویی که عراق و سوریه به آن پیوسته باشند می تواند اتحاد تورانی را به ایرانی-تورانی ارتقا داده، از شکل تهدیدی برای ایران به فرصت همکاری بدل کند. کشورهای این منطقه اکثرا ترکیبی از این دو هویت هستند که سالها در کنارهم ممزوج شده اند.
  • IR ۱۵:۳۹ - ۱۴۰۰/۰۱/۰۸
    8 1
    این قرارداد به نفع ایران نیست و باید باطل شود چون مغایر با اصول قانون اساسی است.ازترس مرگ به اژدها پناه بردن است.ایران مستعمره میشود ودر آخر باید به رفراندوم گذاشته شود تا مردم نظر بدهند رفراندوم واقعی نه فرمایشی.
  • رضا IR ۱۲:۱۲ - ۱۴۰۰/۰۱/۰۹
    5 10
    قرار داد خوبی است اینده خوبی برای ایران خواهد بود چون شریک قدرتمندی هست و البته قوی در مقابل امریکا در مجموع چین نوکر ایران که نیست او هم امتیاز میخاهد طبیعی است در کل توافق خوبی است لااقل کاخ سفید کمی ادب میشود
  • IR ۱۳:۴۷ - ۱۴۰۰/۰۱/۰۹
    0 0
    با سلام به نظر هر معاهده ای پیرامون خود تعهدات دوجانبه دارد مساله گرایش ما به شرق وبعضا گرایشهای کمونیستی با فلسفه حاکمیت کارگران در مقابل لیبرالیسم است که هر کس به نفع خود است بحث استقلال وسیله آن صرفنظر خود سانسوری حکومتها در سر تکاملی ملتها دراینجا به نقد کشیده میشود ببینید بحث تفسیر قراداد واینکه علت های در فحشهای یک۹انبه و عهد شوخیهای دو طرفه بوده بحثی نیست ولی مساله اصلی منهای تعهد نصر بنظر از آن از معروف کمونیستها برای کشت وکار در کرات دیگر در صورت افزایش جمعیت جهان به نظر آنها رویکردی متفاوت یعنی مثلا سیطره طبقه ۸اوم کارگر با سیطره جهانی با راهکارهای کاهش جمعیت جهان را دارند مساله دیگر منشی تست که ما در تعامل با فلسفه های متضاد چه شرق چه غرب به صورت دنباله رو داشتیم به نظر فلسفه وجودی هر معاهده ای باید اول تعامل دوم منطق و سوم به چالش نکشیدن خود و چهارم جلوگیری از موضع طلبکارانه و اسطوره گرایی باشد والا منافع مشکوک بیحاصل ما ره دچار خسران خواهد نرد
  • مهدی IR ۱۴:۰۹ - ۱۴۰۰/۰۱/۰۹
    7 2
    مااین همه دانشمندداریم چه نیازی به این چشم بادامیا داریم خداخودش کمک کنه
  • حافظ IR ۱۵:۳۶ - ۱۴۰۰/۰۱/۰۹
    7 0
    نسل بعد وتاریخ درباره اوضاع ایران بهتر از زمان قاجار وقرار داد ترکمنچای ذکرنمیکند
  • داود IR ۱۰:۱۰ - ۱۴۰۰/۰۱/۱۱
    6 0
    قرآن در تصمیم گیری انسانها را به استفاده از تاریخ هدایت می نماید ،بعضی از قرارداد هاییکه در تاریخ ایران با خارجیان منعقد شده و ما در تاریخ به فرزندان ایران زمین ،از بعضی آنها قردارد ننگین یاد می کنیم ، به هنگام انعقاد قرارداد مسئولان وقت همه شان سیاست شان این بوده است که توسعه کشور و استقلال کشور ، اما تاریخ بر عکس آنها را نشان می دهد ویاد مان باشد یکی از اهداف انقلاب اسلامی استقلال کشور بود در آن زمان چندین قرارداد که با آمریکائیها ویا سایر کشورها داشتیم بیان می شد استقلال کشور از دست رفته است ، حالا به قرآن این قرارداد بسیار بسیار بد تر از آنها می باشد وامضاء کنندگان آن به ملت حاضر وآیندگان خیانت می کنند وبه نظر می رسد یک دست خارجی در حال ویران کردن فرهنگ انسانی واقتصادی و...کشور می باشد. حرف زیاد میدان کم...