۱۴ نفر
۲۸ آبان ۱۴۰۱ - ۲۱:۰۱
از دست فوتبال هم دیگر کاری ساخته نیست

دوقطبی های کاذبی که هیچ وقت جدی نگرفتیمشان و گاهی حتی با ندانم کاری هایمان به آن دامن زدیم حالا گریبان فوتبال ما را هم گرفته است. حالا فوتبال که در بدترین شرایط مایه وحدت و همدلی ما بود و می توانست در بحرانی ترین شرایط دل هایمان را به یکدیگر نزدیک کند و اختلاف هایمان را کمرنگ، خودش دارد به یک مسأله اختلاف برانگیز تبدیل می شود.

سال‌هاست که دیگر خیلی چیزها سر جایش نیست. هنرمندان برجای منتقدان سیاسی تکیه زده‌اند و روزنامه‌نگاران در نقش منجیان ظاهر شده‌اند و... الخ. در این آشفته بازار فوتبالیست‌ها هم دیگر صرفا فوتبالیست نیستند. آن ها باید بار بسیاری از کم‌کاری‌ها و ناکارآمدی‌ها را بر دوش بکشند.در زمانه قهر و خشونت باید سفیر صلح و دوستی باشند. در زمانه سرخوردگی باید به ما انگیزه جنگیدن بدهند و در روزگاری که اخبار بد از شش جهت بر ما باریدن گرفته، باید شادی و هیجان را برای ما به ارمغان بیاورند. اما این همه ماجرا نیست. بزرگ‌ترین معجزه فوتبال در این روزها به وجود آوردن فضایی همدلانه است تا در آن فضا، کرد و ترک و بلوچ و فارس و عرب و شیعه و سنی و درویش و اهل حق و باحجاب و بی‌حجاب و انقلابی و ضدانقلاب ذیل یک پرچم جمع شوند و یکصدا فریاد بزنند: «ایران». حقیقت این است که ما توانایی متحد شدن را از دست داده‌ایم و حتی در نماز صبح عید فطر به جای آنکه سرود اتحاد سر دهیم تا بتوانیم از آزمون تحریم و تهدید سربلند بیرون آییم به آتش تفرقه و تشتت دامن می‌زنیم. به جرات می‌توان گفت امروز هیچ اتفاق سیاسی و فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی قادر نیست همه مارا با این همه اختلافات رنگارنگ کنار یکدیگر بنشاند. این که فوتبال عهده‌دار چنین نقشی شده است اگرچه جای خوشحالی دارد اما بسیار نگران‌کننده نیز هست. تصور بفرمایید بخت با مردان تیم ملی همیشه یار نباشد یا فردا روزی بر اثر بی‌درایتی مسوولان، مربی نه چندان توانمندی بر سر کار آید آن وقت چه باید کرد؟ به نظر می‌رسد فوتبال در این روزها آخرین سرمایه اجتماعی ما باشد. تدبیر و خرد و میهن‌دوستی اقتضا می‌کند با همه وجود این سرمایه را قدر بدانیم و بیشتر از اینها حواس‌مان به فوتبال باشد. برای فردای این میهن و آرامش خودمان هم که شده نگذاریم این سرمایه بازیچه مطامع سیاسی ما شود. متاسفانه این روزها فوتبال تنها دلخوشی ماست.

این چند خط را سال ها پیش نوشتم. به گمانم به مناسبت پیروزی تیم ملی ایران بر بحرین. این که می گویم به گمانم به این دلیل است که چندبار دیگر هم همین مضمون را نوشته بودم. هربار که تیم ملی پیروزی مهمی را رقم می زد من احساس دوگانه ای داشتم. از یک طرف مثل همه ایرانی ها در پوست خودم نمی گنجیدم و از طرفی دیگر نگران بودم که اگر همین یک دلخوشی هم از دست برود دیگر باید به چه چیزی تکیه کنیم؟ و حالا این نگرانی بیشتر شده است. حالا به جایی رسیده ایم که همین دلخوشی ممکن است به دلایل فرامتنی به عکس عمل کند. یعنی چیزی که می توانست در مواقع بحرانی در مقام منجی ظاهر شود و اختلاف ها و گسل ها را از میان بردارد ممکن است خودش به یک بحران بدل شود و مایه اختلاف و چند دستگی. در یک وضعیت متعادل و شرایط غیر حساس اصلا فوتبال عهده دار چنین نقشی نیست. همه چیز سر جای خودش هست و فوتبال هم به عنوان یک ورزش و یا یک صنعت سرگرمی ساز کار خودش را انجام می دهد اما وقتی همه بار کم کاری ها و ندانم کاری های یک سیستم می افتد روی دوش فوتبال وضعیت فرق می کند. آیا فوتبال قادر است جور همه مصیبت های یک کشور را بر دوش بکشد؟ اگر هم بتواند گاهی گداری چنین وظیفه ای را عهده دار شود آیا می تواند این وظیفه را برای همیشه عهده دار شود؟ روزی که نوشتم به نظر می رسد فوتبال آخرین سرمایه اجتماعی ما باشد، خودم هم ترسیدم. سرزمینی با بیش از هشتاد میلیون جمعیت و آن تاریخ باشکوه و آن همه سرمایه اجتماعی و انسانی وقتی کارش به جایی برسد که همه امیدش در ساق پای یازده نفر فوتبالیست جمع شود باید ترسید. خودم هم فکر نمی کردم آن دل نگرانی به این زودی ها به واقعیت بدل شود اما متاسفانه شد. حالا عملکرد ما در حوزه سیاست و فرهنگ و اجتماع کار را به جایی رسانده که فقط و فقط فوتبال می تواند مارا نجات دهد اما از بخت بد دیگر نمی توان به فوتبال هم آن قدرها امیدوار بود. همان دوقطبی های کاذبی که هیچ وقت جدی نگرفتیمشان و گاهی حتی با ندانم کاری هایمان به آن دامن زدیم حالا گریبان فوتبال مارا هم گرفته است. حالا فوتبال که در بدترین شرایط مایه وحدت و همدلی ما بود و می توانست در بحرانی ترین شرایط دل هایمان را به یکدیگر نزدیک کند و اختلاف هایمان را کمرنگ، خودش دارد به یک مسأله اختلاف برانگیز تبدیل می شود. حالا یک عده از ما طرفدار سرود خواندن بچه های تیم ملی هستیم و یک عده از ما مخالف آن. یک عده از ما طرفدار شادی پس از گل هستیم و یک عده مخالف آن. یک عده از ما طرفدار شعار دادن بازیکنان هستیم و یک عده مخالف آن. به قول شاملو: هرگز کسی اینگونه فجیع به کشتن خود برنخاست که من به زندگی نشستم.

216216

کد خبر 1697015

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
1 + 7 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 11
  • نظرات در صف انتشار: 3
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • IR ۲۱:۰۸ - ۱۴۰۱/۰۸/۲۸
    2 6
    کجاش رو یدی دو...ی ببین بعد از بازی با انگلستان و آمریکا مملکت چه غوغاکده ای میشه
  • پرویزی IR ۲۱:۴۹ - ۱۴۰۱/۰۸/۲۸
    5 11
    بنام خدا با سلام و احترام. خواهشمندیم توهمات ذهنی خودتان را مقاله نکنین. شما با این نوشته های مایوس کننده که تحلیلات اشتباهی ذهنتان هست بیشتر این فضا را ترسیم میکنین. رویدادسازی را تمام کنین
  • بی نام US ۲۲:۰۵ - ۱۴۰۱/۰۸/۲۸
    2 9
    الان از ۸۸ و اون دستنبدهای سبز بازیکنان بازی با کره چیزی بیشتر یادمون مونده یا شکست تلخ و نرسیدن به جام جهانی در همون بازی؟۸۸ در ۹۲ خاموش شد اما تیم ملی قربانی اون هیجان سیاسی مقطعی شد.سیاسی کردن فوتبال بار فنی اونو کاهش میده و نتایج فنی رقم نمیخوره. الان تمرکز بازیکنانو، مخالفان ازشون گرفتن و دودش به چشم فوتبال ملی میره.
  • IR ۲۲:۲۵ - ۱۴۰۱/۰۸/۲۸
    1 1
    اصلأ من فرض بر عوض کردن حکومت میگیریم منطقی که دم دمی مزاجی نخبه ها و تقریبا کسانی که مدعا راس را دارند چیز خطر ناک است که اصلآ توجه نمیشود
  • IR ۲۳:۲۸ - ۱۴۰۱/۰۸/۲۸
    2 4
    فوتبال همیشه پر از معجزه بوده و ذهن مردم ما هم پر از خاطره های شیرینی مثل بازی با استرالیا و آمریکاست.حتی به طور قطع میشه حدس زد که مردم جنگ زده اوکراین هم مشتاق شروع جام جهانی هستند. ولی برای آدمهایی مثل ایشون که اصرار دارن وضعیت موجود ادامه داشته باشه و حتی وخیم تر هم بشه،فوتبال فقط یه ورزش مسخره اس که یازده نفر الکی دارن دنبال یه توپ میدون.عالیجناب، یعنی اوضاع ما از اوکراینیها بدتره؟!!!!!!!!!!!....
  • سیدحسین ایلالی IR ۰۰:۱۹ - ۱۴۰۱/۰۸/۲۹
    5 12
    آقا سید عبدالجواد مشهدی سنامی انشاالله بزودی درهای فضل و رحمت الهی بروی این ملت مظلوم که استعمار از بیرون و استثمار از درون او را سرگرم ساخته است باز میشود و این جام جهانی هم به لطف حق سربازان وطن می‌درخشند و بسان گذشته شادی پس از گل دارند و سرود ملی میخوانند سبب نزدیک شدن قلب‌های این ملت میشوند.انشاالله
  • IR ۰۰:۴۷ - ۱۴۰۱/۰۸/۲۹
    3 1
    فعلا تنها دستمایه ای که همه می توانند روی آن مانور بدهند همین فوتبال است دو قطبی ها افتادن به جانش تا تکه پاره اش نکنند دست برنمی دارند
  • IR ۰۷:۱۶ - ۱۴۰۱/۰۸/۲۹
    4 8
    کاش اصلاح طلبا دهنشو میبستن این دیگه کارگشاست
  • سعید ترک . IR ۰۷:۲۶ - ۱۴۰۱/۰۸/۲۹
    3 5
    اراده و عزم های جزم شده سرمایه اجتماعی هستند .... روحیه شجاعت و کار آفرینی پیشران پیدا و پنهان کشورند نه زمین مستطیلی شکل فوتبال با فوتبالیست های لاکچری... به جد از تون سوال می کنم جناب موسوی کار شما و امثال شماها که 25 سال پیش خوش نشین های هفته نامه تمام رنگی مهر بودید به کجا کشیده شده و خواهد شد که برای رسیدن به وحدت ملی از بازی فوتبال مددخواهی می کند چه شده آن طمطراق و دک پوز روشنفکری و شعار عقلانیت و منطق تان ؟؟؟؟؟؟
  • شیر علی IR ۰۷:۳۵ - ۱۴۰۱/۰۸/۲۹
    7 0
    وضعیت اقتصادی خوب میسه کی معلوم‌نیست .اخه وقتی سران گشورت حالیشوننیست که ریاست حمهوری در امریکا چهار و نهایت هشت ساله و مردم هم مبخندند دیکه انتظارت چیه
  • IR ۱۳:۲۵ - ۱۴۰۱/۰۹/۰۵
    0 0
    مرگ فوتبال در قلب مردم را پذیرا باشید .خود کرده را تدبیر نیست