درباره اجرای سخیف بازسازی واقعه دوازدهم بهمن

من نمی‌دانم کدام نابغه‌ای طرح بازسازی مراسم دوازدهم بهمن ماه 1357 را به مسئولین ستاد برگزاری دهه فجر داده. از اینکه کدام نابغه این طرح را پذیرفته و به اجرایی شدن آن رأی داده نیز بی‌اطلاعم اما اینقدر می‌دانم که برگزارکنندگان آن طرح کذایی هر نیتی که داشته‌اند، اجرای آن جز بردن رونق انقلاب حاصل دیگری درپی نداشته.

این را هم می‌دانم که در هیچ‌کجای جهان با بنیانگذار انقلاب‌شان چنین نمی‌کنند که ما کردیم. چند روز است همه از کج‌سلیقگی برگزارکنندگان آن مراسم سخن می‌گویند. چه آنهایی که با اصل و اساس انقلاب مشکل دارند و چه آنها که هنوز دل در گرو آرمان‌های انقلاب دارند در این موضع مشترکند که آن برنامه، برنامه‌ای سخیف و مبتذل بود. نمی‌خواهم از آب گل‌آلود ماهی بگیرم و حرف‌های سیاسی بزنم اما بد نیست به نکته‌ای اشاره کنم و آن هم اینکه: هنرمند جماعت اگر به درد هیچ‌کاری نخورد، حداقل در اینگونه موارد می‌تواند آبروداری کند.

اهل سیاست به هنرمندان بدبینند و صورت غالب آنها را آدم‌های بی‌اعتقاد و لاابالی می‌دانند. شاید هم حق با اهل سیاست باشد اما باور بفرمایید هیچ هنرمندی حتی بی‌اعتقادترین آنها، چنان نمی‌کند که دوستان ارزشی ما در بازسازی مراسم 12 بهمن انجام دادند.

به یاد دارم چند سال پیش خطیب محترمی در خطبه‌های نماز جمعه در نکوهش اهل هنر فرموده بود مگر با گیتار و تمبک می‌توان جلوی دشمن ایستاد؟ احتمالاً منظور آن خطیب محترم این بود که اگر فردا روزی خدای ناکرده به این سرزمین تهاجم نظامی صورت بگیرد، هنر به کار نمی‌آید و هنرمندان نمی‌توانند با ابزار هنر به جنگ دشمن بروند. همان روزها نوشتم که در هیچ جای دنیا کسی با گیتار و تمبک به جنگ دشمن نمی‌رود اما هنر کارایی‌های دیگری هم دارد. بسیاری از خنیاگران که شما به تحقیر از آنها با عناوینی همچون لوطی و مطرب یاد می‌کنید، در زمان جنگ تأثیر بسیار شگرف و انکارناپذیری در تهییج رزمندگان این آب و خاک داشتند و در ستایش حماسه‌های آنان آثار باشکوهی ساختند که تا جاودان در خاطره جمعی ایرانیان باقی خواهد ماند. حالا هم می‌گویم هنرمند جماعت به هیچ کاری که نیاید، دست‌کم آبروی شما را در چنین مواقعی حفظ خواهد کرد.

فی‌المثل در ایام سوگواری اثر موسیقایی «نینوا» یکی از تأثیرگذارترین آثاری است که می‌تواند بیان‌کننده آلام و حزن روح جمعی ما ایرانیان باشد. چه سلیقه سیاسی آهنگساز آن اثر را دوست داشته باشیم، چه نداشته باشیم. خلاصه کلام اینکه: اعتماد به اهل هنر کم‌ترین حسنش این است که این چنین نزد دوست و دشمن سرافکنده و خوار و ذلیل نشوید.