تینا مزدکی_این تصمیم پس از آن اتخاذ شد که یکی از این هواپیماهای باری در نوامبر سال گذشته هنگام برخاستن از فرودگاه لوئیزویل کنتاکی دچار سانحه شد. اگرچه فدکس (FedEx) همچنان قصد دارد از این مدل استفاده کند، اما دوران جابجایی مسافر توسط MD-۱۱ سالهاست که به خاطرهای دور تبدیل شده است. در ایالات متحده، دو شرکت «امریکن ایرلاینز» و «دلتا ایرلاینز» از کاربران اصلی این تایپ پروازی بودند، اما هر دو شرکت تنها پس از یک دهه استفاده، این هواپیمای پهنپیکر را از رده خارج کردند؛ تصمیمی که ریشه در نقصهای فنی و ظهور رقبای کارآمدتر داشت.
شرکت دلتا ایرلاینز که نخستین مشتری آمریکایی این هواپیما بود، بین سالهای ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۴ در مجموع ۱۷ فروند MD-۱۱ را به خدمت گرفت. در آن زمان، رونالد آلن، مدیرعامل دلتا، وعده داده بود که این هواپیما استانداردهای جدیدی از راحتی را برای مسافران بینالمللی به ارمغان خواهد آورد. استراتژی دلتا بر این پایه استوار بود که از بوئینگ ۷۶۷ برای مسیرهای اقیانوس اطلس و از MD-۱۱ برای مسیرهای طولانی اقیانوس آرام استفاده کند.
نخستین پرواز تجاری دلتا با این هواپیما در فوریه ۱۹۹۱ انجام شد و یک روز بعد، با پرواز از اورلاندو به توکیو (از طریق لسآنجلس)، نخستین پرواز بدون توقف دلتا به آسیا و اولین پرواز فرااقیانوسی جهان با MD-۱۱ رقم خورد. تا مارس ۱۹۹۳، دلتا به اولین شرکتی تبدیل شد که تمام ناوگان فعال در مسیرهای اقیانوس آرام خود را به این مدل اختصاص داد.
با این حال، قدرت دلتا با این غول سه موتوره دوام چندانی نداشت. ظهور هواپیماهای پهن دو موتوره که برای مسیرهای طولانی بسیار بهصرفهتر بودند، پایان زودهنگامی را برای MD-۱۱ در دلتا رقم زد. طبق دادههای آماری، تا اواخر سال ۲۰۰۳، این هواپیماهای ۲۶۸ نفره تنها در یک مسیر (آتلانتا به توکیو) باقی مانده بودند و در نهایت، آخرین پرواز مسافربری دلتا با این مدل در اول ژانویه ۲۰۰۴ انجام شد.
پس از آن، این جتها به اپراتورهای باری نظیر فدکس و یوپیاس فروخته شدند. در شرکت امریکن ایرلاینز، عمر این هواپیما حتی کوتاهتر بود و تنها ۱۰ سال (از ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۱) دوام آورد. امریکن ۱۹ فروند از این هواپیما را در سه کلاس پروازی پیکربندی کرده بود، اما حتی پیش از آنکه آخرین فروند را در سال ۱۹۹۵ تحویل بگیرد، زمزمههای خروج آنها از ناوگان شنیده میشد.
دلیل اصلی شکست MD-۱۱ در شرکت امریکن ایرلاینز، مصرف سوخت بسیار بالا و ناتوانی هواپیما در دستیابی به بردهای پروازی وعده داده شده (به ویژه در زمان بارگیری کامل) بود. این نقصهای عملیاتی باعث شد امریکن به سرعت به سمت هواپیماهای دو موتورهای چون بوئینگ ۷۶۷ و ۷۷۷ تغییر مسیر دهد.
اولین فروند از این ناوگان در سال ۱۹۹۶ و آخرین آنها در اکتبر ۲۰۰۱ از امریکن جدا شدند و همگی به ناوگان باری فدکس پیوستند. به این ترتیب، هواپیمایی که قرار بود با سه موتور قدرتمند خود آینده پروازهای دوربرد را تضمین کند، قربانی عدم بهرهوری اقتصادی و پیشرفت سریع تکنولوژی موتورهای جت دوقلو شد.
منبع: simpleflying
۲۲۷۳۲۳
نظر شما