به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در نیمه دهه پنجاه خورشیدی، همزمان با شتاب مدرنسازی و رشد طبقه بورژوا در ایران، پدیدهای اجتماعی در تهران شکل گرفت که بازتابی از دگرگونیهای عمیق اقتصادی و فرهنگی بود: ورود گسترده زنان فیلیپینی بهعنوان مستخدم و پرستار خانگی. این زنان که اغلب تحصیلکرده، منظم و آشنا با تکنولوژیهای نوین خانهداری بودند، بهسرعت جای «ننهها» و مستخدمان سنتی را در خانههای مرفه شمال شهر گرفتند و خود به نمادی از تجمل، تفاخر و چشموهمچشمی بدل شدند.
گزارش مفصل مجله «زن روز» به قلم منصوره پیرنیا در بهمن ۱۳۵۵ نشان میدهد که چگونه این روند، از یک نیاز واقعی ناشی از اشتغال زنان تحصیلکرده ایرانی، به بازاری پرسود و گاه فاسد تبدیل شد. در ابتدا، ورود این مستخدمان با نظارت وزارت کار انجام میشد، اما با افزایش تقاضا، پای دلالان و قاچاقچیان به میان آمد؛ زنانی که بدون مجوز، با قراردادهای سنگین و سودهای کلان وارد ایران میشدند. حتی مواردی از سوءاستفاده، فحشا و بازگرداندن اجباری برخی از این زنان به فیلیپین گزارش شد که حساسیتهای اجتماعی و دولتی را برانگیخت.
در عین حال، بسیاری از خانوادههای ایرانی، مستخدم فیلیپینی را «بهترین کلفت دنیا» میدانستند: دقیق، پرکار، صرفهجو و سازگار با ابزار مدرن خانه. از سوی دیگر، خود این زنان نیز از سرمای تهران، نگاههای دوگانه جامعه و رفتار آمرانه برخی کارفرمایان گلایه داشتند، اما انگیزه اصلیشان کسب درآمدی چندبرابر کشورشان و بازگشت با سرمایهای قابلتوجه بود.
متن کامل گزارش را از اینجا بخوانید.
۲۵۹
نظر شما