به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در تاریخ ثبت خواهد شد؛ وقتی خطر از همه سو نزدیک شد، این مرد نه به پناهگاه رفت و نه خاکش را ترک کرد. تنها یک بار در زندگیاش پارتیبازی کرد آن هم لحظه شهادت، دست خانوادهاش را گرفت و راه را برای آنها نیز باز کرد.
*فرار و غارت؛ تصمیم بزدلانه شاهان
تاریخ ایران در ۱۲۰ سال گذشته، پر است از رهبرانی که در لحظههای خطر، سرزمین و مردمشان را ترک کردند و با چمدانهایی از ثروت و قدرت، گریختند.محمدرضا پهلوی، آخرین شاه ایران، پس از پیروزی انقلاب اسلامی از کشور فرار کرد و در ماههای پایانی عمر خود در چند کشور از جمله مراکش، باهاما، مکزیک، آمریکا و پاناما سرگردان بود؛ تا اینکه سرانجام مصر به رهبری انور سادات او را پذیرفت و او در قاهره درگذشت.
پیش از او، رضاشاه پهلوی پس از اشغال ایران در سال ۱۳۲۰ توسط متفقین، کشور را ترک کرد و در جزیره موریس و ژوهانسبورگ دوران پایانی عمرش را گذراند. حتی در دوره قاجار نیز احمدشاه قاجار در پاریس و محمدعلیشاه قاجار در ایتالیا زندگی کردند.در این مقایسه تاریخی، پیام روشن است؛ رهبرانی که به قدرتهای خارجی وابسته بودند، در سختترین لحظات، از خاک و مردمشان جدا شدند و سرنوشتشان در تبعید رقم خورد.
رهبر شهیدمان مانند بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران امام خمینی (ره) اما مسیر متفاوتی داشت. نه کاخی ساخت، نه ثروتی برای خود اندوخت و نه زندگیاش شبیه صاحبان قدرت بود.با گردن افراشته مقابل استکبار ایستادند، رخ در رخ دشمن رجز خواندن، با قلب مطمئن و دلی آرام در مسیر خدا پیکار کردن، بخشی از همان سبک زندگی بود که سالها با مردم و تاریخ ایران پیوند خورد.
*شاگردان یک مکتب
برای ما میراث رهبر شهیدمان سید علی خامنهای در سخنرانیها و تصمیمهای سیاسی مفهومی است که در ادبیات انقلاب بارها تکرار شده: «مقاومت».این مفهوم، ریشه در اندیشههای بنیانگذار جمهوری اسلامی، روحالله خمینی (ره)، دارد و در چهار دهه گذشته به یکی از عناصر اصلی هویت سیاسی ایران تبدیل شده است.
در تاریخ ملتها، لحظه مرگ رهبران گاهی به اندازه زندگیشان معنا پیدا میکند. یک تصویر، یک صحنه یا یک جمله، نماد یک دوره میشود. برای مردم ایران، تصویر مردی که در دفتر کارش باقی ماند و همانجا به شهادت رسید، چنین معنا و تاثیری پیدا کرده است.میتوان این روایت را در یک جمله خلاصه کرد:او به پناهگاه نرفت؛ زیرا سالها برای بسیاری، خودِ پناهگاه بود.
منبع:فارس
نظر شما