به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، به مناسبت ماه ضیافت الهی، هر روز با یک حکمت ناب از کلام امیرالمؤمنین علیهالسلام و شرح حجتالاسلام والمسلمین جواد محدثی کنار سفرههای افطار با شما فرهیختگان خواهیم بود.
حکمت ۱۵۴ از حضرت امیر (علیه السلام):
«الرَّاضِی بِفِعْلِ قَوْمٍ کَالدَّاخِلِ فِیهِ مَعَهُمْ، وَ عَلَی کُلِّ دَاخِلٍ فِی بَاطِلٍ إِثْمَانِ، إِثْمُ الْعَمَلِ بِهِ وَ إِثْمُ الرِّضَی بِه.»
ترجمه: کسی که از کار گروهی راضی باشد، مانند کسی است که در آن کار با ایشان همراه شده است؛ و بر هر کسی که وارد کار باطلی شود، دو گناه است: گناه انجام آن کار و گناه راضی بودن به آن.
به عنوان مقدمه قابل ذکر است: آنچه که تعیینکننده وضعیت ما نسبت به اجر و پاداش یا گناه و دستاوردهای اعمالمان است، نیّت های ماست. ما نسبت به خوبیها باید این حسّ و حالت را داشته باشیم که از کارهای نیک خوشمان بیاید، به آن راضی باشیم، دیگران را به خوبی تشویق کنیم و خود نیز اهل انجام کارهای خوب باشیم.
امّا نسبت به کارهای بد و گناهان نیز باید هم از آنها بدمان بیاید و هم تا آنجایی که میتوانیم نهی از منکر کنیم، افراد را از انجام کار زشت بازداریم، خودمان مرتکب کار زشت نشویم و در جایی که توانایی داریم، جلوی زشتکاری دیگران را بگیریم.
مسئلهٔ رضایت قلبی در ارزشگذاری اعمال ما بسیار مهم است. حالا کسانی کارهای بد میکنند، ما چه حسی نسبت به آنها داریم؟ آیا به کارشان قلباً راضی هستیم؟ یا حداقل در مرحلهٔ نهی از منکر، مرتبهٔ پایین آن این است که قلباً از کار زشت بدمان بیاید. اگر کسی ظلم میکند، مال مردم را میخورد یا بداخلاق است، آیا عملکرد آنها مورد پسند ماست؟
اگر کسی به فعل قومی (به عمل گروهی) راضی باشد، مثل این است که او نیز همان کار را انجام داده است؛ انگار که جزو گروه خلافکار و تبهکار محسوب میشود.
چرا؟ چون قلباً به عمل آنها راضی بوده است.
ما در زیارتهایمان نسبت به اباعبداللهالحسین علیهالسلام و شهدای کربلا، جملات هشداردهندهای میخوانیم.
ما لعنت کسانی را که امام حسین علیهالسلام و یارانش را کشتند لعنت میکنیم، همچنین کسانی را که زمینهساز این حادثه بودند، و آنان که «سَمِعُوا» و «رَضُوا»؛ یعنی شنیدند و راضی بودند.
کسانی که حادثهٔ کربلا را شنیدند و از آن ابراز رضایت کردند، در این لعن و نفرین شریکند.
اگر کسانی در قلبشان از شهادت انسانهای پاک و مظلوم خوشحال باشند، قطعاً با قاتلان آنها همسرنوشت هستند. به عنوان مثال، اگر کسی بشنود که مسلمانان مظلوم در غزه به دست دژخیمان اسرائیلی به شهادت میرسند، اما در دل راضی باشد و بگوید: «خوب است اینها را میکُشند، بگذارید بکشندشان»، چنین کسی چه فرقی با اسرائیلیِ کودککُش دارد؟
پس کسی که به فعل قومی قلباً راضی باشد، مانند این است که با آنها در آن کار حضور داشته است. کسی که در چنین شرایطی قرار میگیرد، دو گناه برای او ثبت میشود:
یکی اینکه به این کار خلاف راضی بوده، و دیگری اینکه گویی خودش مرتکب آن کار شده است.
ممکن است کسانی کار خلافی انجام دهند، ولی مجبور باشند و چارهای نداشته باشند؛ آن حساب جداگانهای دارد. امّا کسی که عمل مجرمانه انجام میدهد و به عمل مجرمانهٔ خود نیز رضایت دارد، گناهش دو برابر است: هم ارتکاب عمل خلاف و هم رضایت به آن عمل خلاف است.
امیدواریم که دلهای ما محلّ علاقه به کارهای خوب و انسانهای خوب قرار بگیرد، و محلّ بغض نسبت به انسانهای بد و اعمال زشت و خلافی باشد که از سوی دیگران انجام میگیرد.
منبع:حوزه
نظر شما