اسرائیل هر ادعایی در مورد آنها دارد به خودش و بی شرفی اش مربوط است. مهم آن است که نفیسه کوهنورد خبرنگار بی بی سی، در رفتاری حرفه ای، از حیثیت آن دو نفر دفاع می کند و ساحتشان را از اراجیف رژیم خبرنگارکش مبرا میداند و صریحا میگوید فاطمه و علی فقط خبرنگار بوده اند. دم نفیسه کوهنورد گرم که شرافت حرفه ای اش را به حراج نگذاشت.
فاطمه و علی و نفیسه را ( با همه ویژگی های متفاوت شان ) بگذارید یکطرف. اینترنشنالی ها را هم بگذارید سمت دیگر. از سمت اول رایحه انسانیت به مشام می رسد و از آن سو، بوی تعفن وطن فروشی.
کسی انتظار ندارد که اینترنشنالی ها وجدان کاری داشته باشند. حتی توقع وطن خواهی هم از آنها نمی رود. اما اگر این دو ویژگی را ندارند لااقل اصول روزنامه نگاری و ژورنالیسم را رعایت کنند.
واقعا باید بپذیریم که برای لقمه نانی می توان شرف قلم و بیان را به کسانی فروخت که به خون مردم ایران تشنه اند؟ آن هم به چه قیمتی؟ آیا تصور کرده اند که اگر یک روز بخواهند به کشورشان برگردند با چه رویی در چشمان هم میهنان شان نگاه می کنند؟ این ادعا را که اسرائیل و امریکا برای آزادی مردم ایران به ایران حمله کرده اند قلبا قبول دارند؟ حال تهوع نمی گیرند از این باور؟
خون علی شعیب و فاطمه فتونی را همان کسانی ریخته اند که به اینترنشنالی ها پول می دهند. این پول بوی خون می دهد. نوش جان شان
