خبرگزاری خبرآنلاین در بخشی از گزارش خود با عنوان؛ «صبر استراتژیک» محمدباقر قالیباف در مقابل تندروها/ جریان افراطی باز هم به دیپلماسی حمله می کند» نوشت:
در شرایطی که مخالفان رئیس قوه مقننه در منحصرترین شکل ممکن نسبت به او موضع می گیرند، او ترجیح داده که «سکوت» کند، تمرکز خود را بر ماموریت دیپلماتیک خود گذاشته و وارد زمین بازی آنها نشود. اما چرا قالیباف سیاست «سکوت استراتژیک» را برگزیده است؟ البته این رویه قالیباف تازگی نداشته و بارها از این سیاست دربرابر توپخانه تندروها بهره برده است اما در شرایط کنونی، پاسخ به این سوال چندان پیچیده و دشوار نیست. قالیباف با پیشینه نظامی وارد میدان سیاست شده و نمیخواهد خارج از سیستم بازی کند.
او در شرایطی که کشور درگیر یک نبرد نظامی قرار دارد و هر آن احتمال حمله نظامی به اعم از جنگ زمینی وجود دارد، دایره بازی را در مختصات درونی نظام طراحی کرده است و با شناخت و نفوذی که در ساختارهای قدرت در ایران دارد، بدون محافظه کاری بازی طراحی شده خود را پیش میبرد و چندان تمایلی ندارد بازیگر طرحهایی باشد که مخالفانش تئوریزه کردهاند.
از سوی دیگر، آنچه در روزهای اخیر در فضای سیاسی و رسانهای دیده میشود، تنها یک سلسله واکنش پراکنده به یک موضوع مشخص نیست، بلکه نشاندهنده جابهجایی محل مناقشه از «اصل مذاکره» به «تبدیل آن به ابزار تقابل سیاسی» است. در این میان، حملات و مواضع تند نسبت به محمدباقر قالیباف نیز در همین چارچوب قابل تحلیل است؛ جایی که موضوع از سطح نقد یک روند، به سطح رقابتسازی و اثرگذاری بر افکار عمومی در فضای سیاسی داخلی کشیده شده است. نتیجه این وضعیت، نه حل اختلاف، بلکه تثبیت و تشدید شکافهای سیاسی در موضوع سیاست خارجی است.
29215
نظر شما