بزرگترین عامل تخریب همبستگی اجتماعی به روایت عمادالدین باقی/ نارضایتی ها به دلیل ابرتورم ناشی از جنگ، بدتر هم شده و خواهد شد

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، عمادالدین باقی، پژوهشگر حوزه حقوق بشر، در بخشی از گفت و گویی با خبرگزاری خبرآنلاین، به بیان نکاتی درباره انسجام ملی مردم و همبستگی در دوران جنگ پرداخته است. در ادامه بخشی از این گفت و گو را می خوانید؛

* آقای باقی! چه آفت هایی را برای تحقق این همبستگی که برای ایران ما حیاتی است می بینید؟

متاسفانه حرکت هایی انجام می شود که نشانه های نامطلوب و نگران کننده ای است؛ مانند رفتارهای کاملا شیعه گرایانه در مناطقی که اکثریتش اهل سنت هستند و فعلا صلاح نمی دانم جزییات ان را ذکر کنم که بیان ان را ناصواب می دانم، در حالی که اهل سنت هم با معیار میهنی در برابر تجاوز قرار داشتند. نمونه دیگرش، شعارهای سخیف علیه روحانی رییس جمهور اسبق و دکتر ظریف و عراقچی وزاری خارجه پیشین و کنونی همین نظام و حتی آقای قالیباف و مذاکره کنندگان در تجمعات خیابانی است که قرار بود نماد همسبتگی در حمایت از رزمندگان در میدان جنگ باشد. در حالی که مذاکره، تصمیم کل نظام است و به ظریف بخاطر همان حرف هایی در تجمعات خیابانی و تلویزیون دشنام داده می شود که فراتر از آن را کارشناسان خود تلویزیون در همان زمان گفته اند و نظام هم با حمایت نیروهای مسلح دارد همان مذاکره را از موضع قدرت دنبال می کند. لذا این رفتارها نشانه های پرخطری برای دوره پساجنگ است.

متاسفانه متولیان امور غالبا فهم استاتیک از کنش های اجتماعی دارند. بزرگترین عامل تخریب همبستگی اجتماعی، درک نادرست سیاستمداران رانتی و استصوابی درباره همبستگی و عدم فهم نسبی و مشروط بودن همراهی ها و حمایت ها است. آنها نگاه مصادره ای دارند و بدون فهم دینامیک از رفتار مردم، آن را به معنای تایید گذشته و اکنون خود می دانند. به همین دلیل برای من مثل روز روشن است که با پایان جنگ، ما وارد دوره ای از تنش های سخت داخلی خواهیم شد. دلیلش این است که مسائل و شکاف های پیش از جنگ رفع نشده اند و فقط بخاطر مسئله‌ای بزرگتر و موجودیتی از فوریت افتاده و به مرور پس از عادی شدن شرایط باز می گردند.

نارضایتی ها به دلیل ابرتورم ناشی از جنگ، بدتر هم شده و خواهد شد

آنان که تمایل دارند به جای حل مسئله، با توسل به شرایط جنگی و اضطراری این مسائل را به تعویق بیندازند و به نحو دیگری خودزنی می کنند تا کی می خواهند و می توانند این کار را ادامه بدهند؟ بالاخره باید مسائل را حل کرد چرا زودتر چنین نشود؟ چرا کاری را که می شود زودتر و بدون هزینه انجام داد با فرصت سوزی و هزینه های زیادی انجام شود؟ نارضایتی های منجر به وقایع خونین دیماه نه تنها به قوت خود باقی است بلکه به دلیل ابرتورم ناشی از جنگ، بدتر هم شده و خواهد شد.

درست است که نه اصل اعتراضات -که اکثریت مردم را دربر می گرفت- بلکه مداخله و بهره برداری قدرت های سلطه گر از اعتراضات، مقدمه جنگ رمضان شد، و آنها بخاطر نتایج ویرانگر اقتصادی تحریم حداکثری شان و مشاهده اعتراضات، تصور کرده بودند ظرف چندساعت با حداکثر یکی دو روز تومار حکومت را می پیچند ولی متحیر ماندند که این رویا فرو پاشید. من شخصا افراد زیادی را دیده ام که در اعتراضات دیماه حاضر یا موافق ان بودند و مواضع رادیکال داشتند ولی در برابر تجاوز جنایتکارانه امریکا و اسراییل موضع داشتند. بنابراین برخلاف براندازان که می گفتند میان ایران و جمهوری اسلامی تفاوت می گذارند و امریکا و اسراییل به جمهوری اسلامی حمله می کنند نه به ایران، در حالی که جنگ تفکیک نمی شناسد و موجودیت کشور را به خطر می اندازد ولی مردم تفکیک را اینگونه انجام دادند که نارضایتی از حکومت نمی تواند دلیل وطن فروشی و در خدمت دشمن قرار گرفتن و حمایت از تجاوز آنها باشد.

اما اکنون با مشاهده رفتار رسانه ها و برخی از مسئولان حکومتی به نظر می رسد آنها متوجه این پویایی در کنش مردم نیستند و به همین دلیل پس از جنگ شکاف ها بحران ساز می شوند. اگر حکومت، متوجه این واقعیت باشد باید از همین حالا با اقداماتی نشان دهد کشتی‌بان را سیاستی دگر آمده، تغییراتی را آغاز کند که افق گشایی کند و پیشاپیش حوادث حرکت کنند نه اینکه دنباله رو حوادث باشند و پس از جنگ و بروز بحران منفعل شوند و دست به کارهای خودویرانگری بزنند. حتی برگزاری هم اندیشی هایی در این زمینه می توانست نوید تحولی مدیریت شده را بدهد ولی نشانه ها، برعکس آن را القا می کنند. مردم اعم از قشر خاکستری و مخالفانی که دارای علایق ملی و میهنی هستند و موافقان، مطمئنا کشتی ایران را از ورطه خطرخارجی به سلامت عبور خواهند داد و هزینه های جانی و مالی سنگینی را متحمل شده و می شوند اما مصادره آن به سود یک اقلیت، پیامدهای زیادی علیه همبستگی اجتماعی خواهد داشت.

29215