به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از عصرایران، در اواخر قرن نوزدهم میلادی، یکی از مهمترین اختراعات ادیسون که کمتر کسی از آن خبر داشت، ثبت حق اختراع مربوط به دوربین فیلمبرداری بود. او این دوربین را با نام «کینتوگراف» توسعه داد و همراه با دستگاه نمایش آن یعنی کینتوسکوپ در اوایل دهه ۱۸۹۰ چندین بار به نمایش گذاشت. این دوربین بر پایه اصول عکاسی ساخته شده بود که پیشتر توسط پیشگامان عکاسی ثابت، ژوزف نیسفور نیپس و لوئی داگر در فرانسه کشف شده بودند.
در ادامه این مسیر، نخستین گامهای جدی به سمت ثبت حرکت در دهه ۱۸۷۰ برداشته شد. در سالهای ۱۸۷۷ و ۱۸۷۸، ادوارد مویبریج با حمایت لیلند استنفورد، فرماندار کالیفرنیا، آزمایشهای معروف خود درباره حرکت حیوانات را انجام داد.
او یک سیستم خلاقانه برای ثبت حرکتهای پی در پی طراحی کرد و ۲۴ دوربین را به سیمهایی که در طول یک پیست اسبدوانی کشیده شده بودند متصل کرد. هر بار که اسب یکی از سیمها را لمس میکرد، شاتر یکی از دوربینها فعال میشد. مجموعه عکسهای به دست آمده به شکلی شبیه تصاویر متحرک قابل نمایش بودند.
از محل مخصوص بالای دستگاه مشغول تماشا میشد.
این پیشرفت در ادامه الهامبخش دانشمند فرانسوی اتین ژول ماره شد که در سال ۱۸۸۲ دوربینی چرخشی شبیه تفنگ ساخت. در این دستگاه، تصاویر مختلف با سرعت بالا و به صورت پی در پی توسط یک مکانیزم کارتریجی چرخان ثبت میشدند و امکان تحلیل دقیق حرکت فراهم میشد.
در همین دوره، مسیر فناوری به سمت استفاده از فیلم پیوسته حرکت کرد. برخلاف نمونههای اولیه که بر پایه عکسهای جداگانه بودند، کینتوگراف و کینتوسکوپ ادیسون از فیلم سلولوئید استفاده میکردند که در سال ۱۸۸۹ توسط شرکت ایستمن کداک به رهبری جورج ایستمن به صورت تجاری توسعه یافت. این پیشرفت امکان ثبت و نمایش روانتر تصاویر متحرک را فراهم کرد.
در فوریه ۱۸۹۳، ادیسون یک استودیوی کوچک فیلمسازی ساخت که قابلیت چرخش داشت تا بتواند بهترین نور خورشید را دریافت کند. او در ماه مه ۱۸۹۳ نخستین نمایش فیلمهای خود را ارائه داد؛ فیلمهایی که در آن سه نفر از کارگرانش نقش آهنگران را بازی میکردند. در این دوره، کینتوگراف نقش دوربین فیلمبرداری را داشت و کینتوسکوپ دستگاه نمایش فردی فیلم بود که تماشای تصاویر متحرک را از طریق یک چشمی ممکن میکرد.
در سال ۱۸۹۵، برادران فرانسوی لوئی و اوگوست لومیر با استفاده از ایدههای مشابه اما با یک رویکرد متفاوت، دستگاه سینماتوگراف را معرفی کردند. این دستگاه هم قابلیت فیلمبرداری داشت و هم امکان نمایش عمومی فیلم برای جمعیت زیاد را فراهم میکرد. همین تفاوت باعث شد سینماتوگراف نقطه عطفی در تبدیل تصاویر متحرک به تجربه جمعی و عمومی باشد.
در اواخر دهه ۱۸۹۰، رقابت در صنعت فیلمسازی افزایش یافت. در سال ۱۸۹۸، ادیسون از شرکت امریکن موتوسکوپ اند بایوگراف شکایت کرد و مدعی شد این شرکت حق ثبت اختراع کینتوگراف او را نقض کرده است. او پیشتر توسعه این دستگاه را به دستیارش ویلیام کندی لوری دیکسون سپرده بود؛ کسی که در سال ۱۸۹۵ شرکت ادیسون را ترک کرد و در تاسیس بایوگراف نقش داشت.
که به فونوگراف استوانهای داخل کابینت متصل هستند.
کینتوفون نسخه ترکیبی و آزمایشی از کینتوسکوپ بود که به آن صدا هم اضافه شد.
در سال ۱۹۰۲، دادگاه تجدید نظر ایالات متحده حکم داد که اگرچه توماس ادیسون کینتوگراف را ثبت کرده است، اما حقوق انحصاری او محدود به مکانیزم چرخدندهای برای حرکت دادن فیلم سوراخدار است و شامل کل مفهوم دوربین فیلمبرداری نمیشود. این حکم از نظر حقوقی نقطه مهمی در تفکیک ایده از اجرا در فناوری سینما بود.
در سال ۱۹۰۹، ادیسون و شرکت بایوگراف همراه با دیگر فیلمسازان، شرکت پتنت های تصاویر متحرک را تاسیس کردند. هدف این شرکت کنترل حق ثبت اختراعها و ایجاد انحصار در صنعت فیلمسازی آمریکا بود. این ساختار انحصاری درنهایت با دخالت دادگاهها تضعیف شد و در سال ۱۹۱۷ دیوان عالی ایالات متحده این انحصار را منحل کرد. همان سال، شرکت ادیسون نیز بهتدریج از صنعت فیلمسازی خارج شد.
در جمعبندی تاریخی، مسیر شکلگیری سینما نتیجه یک روند تدریجی و چندمرحلهای بود. از تلاشهای اولیه مویبریج در دهه ۱۸۷۰، تا کارهای ماره در ۱۸۸۲، سپس توسعه فیلم سلولوئید در اواخر دهه ۱۸۸۰، و نهایتا ساخت کینتوگراف و کینتوسکوپ در آزمایشگاه ادیسون در اوایل دهه ۱۸۹۰، همه این مراحل پایههای فنی سینما را شکل دادند. در ادامه، سینماتوگراف برادران لومیر در ۱۸۹۵ این فناوری را از سطح آزمایشگاهی به یک رسانه عمومی و جهانی تبدیل کرد.
۲۵۹
نظر شما