به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۱۰ مه ۱۸۶۹ [۲۰ اردیبهشت ۱۲۴۸]، رؤسای راهآهنهای «یونیون پاسیفیک» و «سنترال پاسیفیک» در پرومانتوریِ ایالت یوتا با یکدیگر دیدار کردند و به طور نمادین آخرین میخ را در خط آهنی کوبیدند که دو شبکه ریلی آنها را به هم متصل میکرد. این رویداد برای نخستین بار در تاریخ ایالات متحده امکان سفر با راهآهن سراسری قارهای را فراهم کرد. از آن پس، مسافرانِ عازم غرب دیگر مجبور نبودند سفر طولانی و خطرناک با کاروانهای ارابهای را طی کنند.
دستکم از سال ۱۸۳۲، سیاستمداران ایالتهای شرقی و مناطق مرزی به ضرورت اتصال دو ساحل کشور پی برده بودند. با این حال، تا سال ۱۸۵۳ طول کشید تا کنگره بودجهای برای بررسی چند مسیر مختلف جهت ساخت راهآهن سراسری قارهای اختصاص دهد. اما آغاز واقعی ساخت این راهآهن باز هم به تعویق افتاد، زیرا تنشهای میان شمال و جنوب مانع از آن میشد که کنگره درباره محل آغاز خط به توافق برسد.
یک سال پس از آغاز جنگ داخلی، کنگرهای که در کنترل جمهوریخواهان بود «قانون راهآهن پاسیفیک» (۱۸۶۲) را تصویب کرد؛ قانونی که برای دو شرکت منتخب جهت ساخت این مسیر - یونیون پاسیفیک و سنترال پاسیفیک - وامها و واگذاری زمینهای عمومی را تضمین میکرد. با در اختیار داشتن این حمایتها، دو شرکت در سال ۱۸۶۶ از اوماها و ساکرامنتو کار را آغاز کردند و مسیر شمالی را در سراسر کشور پیش بردند. در اشتیاق برای تصاحب زمین، دو خط حتی از کنار یکدیگر عبور کردند و درنهایت لازم شد محل نهایی اتصال دوباره مورد مذاکره قرار گیرد.
زمستانهای سخت، گرمای طاقتفرسای تابستان و شرایط بیقانون و خشنِ شهرهای تازهساخته در غرب، زندگی را برای کارگران «یونیون پاسیفیک» - که عمدتاً کهنهسربازان جنگ داخلی با تبار ایرلندی بودند - بسیار دشوار کرده بود. نیروی کار عمدتاً مهاجر چینی در شرکت «سنترال پاسیفیک» نیز با مشکلات فراوانی روبهرو بود؛ ازجمله روزهای کاری طاقتفرسای ۱۲ ساعته برای ریلگذاری در کوههای سیرا نوادا (آنها همچنین دستمزدی کمتر از همتایان سفیدپوست خود دریافت میکردند). در بیش از یک مورد، گروههای کامل کارگری در اثر بهمن جان خود را از دست دادند یا حوادث ناشی از مواد منفجره چندین کشته بر جای گذاشت.
با وجود همه این سختیها، کارگران «یونیون پاسیفیک» و «سنترال پاسیفیک» توانستند تا سال ۱۸۶۹ ساخت راهآهن را - با کارگذاری نزدیک به ۲۰۰۰ مایل ریل - زودتر از موعد و با هزینهای کمتر از بودجه پیشبینیشده به پایان برسانند. سفرهایی که پیشتر با کاروانهای ارابهای ماهها طول میکشید یا با کشتی هفتهها زمان میبرد، اکنون تنها در چند روز انجام میشد. کار آنها تأثیری فوری داشت: سالهای پس از ساخت این راهآهن، به دلیل سرعت و سهولت سفری که فراهم کرده بود، به دورهای از رشد و گسترش سریع برای ایالات متحده تبدیل شد.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما