به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، چهار سال پس از اینکه ایالات متحده استقلال خود را از بریتانیا به دست آورد، ۵۵ نماینده ایالتی، ازجمله جورج واشنگتن، جیمز مدیسون و بنجامین فرانکلین، در فیلادلفیا برای تدوین یک قانون اساسی جدید ایالات متحده در ۲۵ مه ۱۷۸۷ [۴ خرداد ۱۱۶۶] گرد هم آمدند.
اصل کنفدراسیون» (The Articles of Confederation) که چند ماه پیش از تسلیم شدن بریتانیا در یورکتاون در سال ۱۷۸۱ به تصویب رسید، موجبات شکلگیری یک کنفدراسیون سست از ایالتهای ایالات متحده را فراهم کرد که در اکثر امور خود دارای حاکمیت مستقل بودند. بر روی کاغذ، کنگره — به عنوان مرجع مرکزی — قدرت اداره امور خارجه، هدایت جنگ و تنظیم واحد پول را داشت، اما در عمل این اختیارات به شدت محدود بود؛ چرا که هیچ قدرتی به کنگره داده نشده بود تا درخواستهای خود از ایالتها مبنی بر تأمین بودجه یا نیروی نظامی را اجرایی کند. تا سال ۱۷۸۶، آشکار شده بود که اگر «اصل کنفدراسیون» اصلاح یا جایگزین نشود، این اتحادیه بهزودی از هم خواهد پاشید. پنج ایالت در آناپولیسِ مریلند گرد هم آمدند تا درباره این موضوع گفتگو کنند و از تمامی ایالتها دعوت شد تا نمایندگان خود را به کنوانسیون قانون اساسی جدید که قرار بود در فیلادلفیا برگزار شود، اعزام کنند.
در ۲۵ مه ۱۷۸۷، نمایندگانی به نمایندگی از تمامی ایالتها به جز «رود آیلند»، برای شرکت در «کنوانسیون قانون اساسی» در تالار ایالتی پنسیلوانیا در فیلادلفیا گرد هم آمدند. این ساختمان که امروزه با نام «تالار استقلال» (Independence Hall) شناخته میشود، پیش از آن شاهد تدوین اعلامیه استقلال و امضای «اصل کنفدراسیون» بود. مجمع بلافاصله ایده اصلاح «اصل کنفدراسیون» را کنار گذاشت و شروع به تدوین طرح جدیدی برای حکومت کرد. جورج واشینگتن، قهرمان جنگهای انقلابی و نماینده ویرجینیا، به عنوان رئیس کنوانسیون انتخاب شد.
طی سه ماه بحث و گفتوگو، نمایندگان یک نظام فدرال هوشمندانه را طراحی کردند که ویژگی بارز آن، سیستمی پیچیده از «نظارت و توازن» (Checks and Balances) بود. کنوانسیون بر سر مسئله نحوه نمایندگی ایالتها در کنگره دچار دو دستگی شد؛ چراکه ایالتهای پرجمعیتتر به دنبال قانونگذاری براساس تناسب جمعیت بودند و ایالتهای کوچکتر خواهان نمایندگی برابر بودند. این مشکل با «مصالحه کانکتیکات» حل شد که یک قوه مقننه دو مجلسی را پیشنهاد داد؛ به این صورت که در مجلس سفلی (مجلس نمایندگان) نمایندگی براساس تناسب جمعیت باشد و در مجلس علیا (سنا) هر ایالت نمایندگی برابری داشته باشد.
در ۱۷ سپتامبر ۱۷۸۷ [۲۶ شهریور ۱۱۶۶] قانون اساسی ایالات متحده آمریکا توسط ۳۸ نفر از ۴۱ نماینده حاضر در پایان کنوانسیون امضا شد. طبق آنچه در اصل هفتم مقرر شده بود، این سند تا زمانی که توسط ۹ ایالت از ۱۳ ایالت تصویب نمیشد، جنبه قانونی و الزامی پیدا نمیکرد.
با شروع از ۷ دسامبر، پنج ایالت - دلاور، پنسیلوانیا، نیوجرسی، جورجیا و کانکتیکات - در فواصل کوتاهی آن را تصویب کردند. با این حال، ایالتهای دیگر، بهویژه ماساچوست، با این سند مخالفت کردند؛ زیرا این قانون قدرتهای واگذار نشده را برای ایالتها محفوظ نمیداشت و فاقد ضمانتهای قانون اساسی برای حفاظت از حقوق سیاسی اولیه همچون آزادی بیان، مذهب و مطبوعات بود. در فوریه ۱۷۸۸، مصالحهای صورت گرفت که براساس آن ماساچوست و سایر ایالتها موافقت کردند سند را به شرطِ تضمینِ ارائه فوریِ اصلاحات، تصویب کنند. بدین ترتیب، قانون اساسی با اختلافی اندک در ماساچوست تصویب شد و به دنبال آن در مریلند و کارولینای جنوبی نیز به تایید رسید. در ۲۱ ژوئن ۱۷۸۸ [۱ تیر ۱۱۶۷]، نیوهمپشایر نهمین ایالتی شد که سند را تصویب کرد و متعاقباً توافق شد که استقرار دولت تحت قانون اساسی ایالات متحده از ۴ مارس ۱۷۸۹ [۱۴ اسفند ۱۱۶۷] آغاز شود.
در ۲۵ سپتامبر ۱۷۸۹ [۴ مهر ۱۱۶۸] نخستین کنگره ایالات متحده ۱۲ اصلاحیه برای قانون اساسی این کشور - موسوم به «منشور حقوق» (Bill of Rights) - را به تصویب رساند و آنها را برای تایید نهایی به ایالتها فرستاد. ده مورد از این اصلاحیهها در سال ۱۷۹۱ به تصویب رسیدند. در نوامبر ۱۷۸۹، کارولینای شمالی دوازدهمین ایالتی شد که قانون اساسی ایالات متحده را تصویب کرد. «رود آیلند» که با کنترل فدرال بر واحد پول مخالف بود و به مصالحه بر سر مسئله بردهداری انتقاد داشت، در برابر تصویب قانون اساسی مقاومت کرد تا اینکه دولت ایالات متحده تهدید نمود روابط تجاری خود را با این ایالت قطع خواهد کرد. در ۲۹ مه ۱۷۹۰، رود آیلند با اختلاف تنها دو رأی به تصویب این سند رأی داد و بدین ترتیب، آخرین ایالت از ۱۳ مستعمره اصلی به ایالات متحده پیوست. امروزه قانون اساسی ایالات متحده، قدیمیترین قانون اساسی مکتوب ملی در جهان است که همچنان اجرا میشود.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما