به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در اسفندماه ۱۳۰۸، احمدشاه قاجار، آخرین پادشاه سلسله قاجار، در بیمارستان آمریکایی پاریس چشم از جهان فروبست. اما آنچه بیش از مرگ او در ۳۲ سالگی جنجالآفرین شد، وصیتنامهای بود که به دستخط خود او نگاشته شد؛ سندی که تصویر دقیقی از ثروت عظیم و دغدغههای شخصی یک شاه در تبعید را ارائه میدهد.
احمدشاه در وصیتنامهاش با تأکید بر هویت مذهبی خود، خواستار شستوشوی جنازهاش طبق مراسم شیعی در پاریس و تدفین در کنار مزار پدرش، محمدعلیشاه، در کربلا شد. اما بخش عمده این سند به مدیریت داراییهای او در بانکهای معتبر جهان اختصاص داشت. ثروت او شامل سهام و اوراق قرضه در بانک «گارانتی تراست نیویورک»، «وستمینستر لندن»، بانک ناسیونال سوئیس و جواهراتی در لوزان بود.
او که نگران آینده خانوادهاش بود، ثروت خود را میان مادر (ملکه جهان)، برادرش محمدحسن میرزا، همسران و چهار فرزندش تقسیم کرد. نکته جالب توجه، نگاه حمایتی و در عین حال کنترلی او به مادرش بود؛ او بخشی از سرمایه را به مادرش بخشید، اما برای جلوگیری از سوءاستفاده احتمالی دیگران، مقرر کرد که اصل سرمایه توسط بانک مدیریت شود و تنها سود آن به ملکه جهان پرداخت گردد.
برای فرزندانش (مریم، ایراندخت، همایوندخت و فریدون) نیز سهمبندی دقیقی انجام داد؛ بدین صورت که کل دارایی به پنج سهم تقسیم شده و به تنها پسرش دو سهم و به هر یک از دخترانش یک سهم تعلق گرفت. احمدشاه حتی به فکر جزئیترین مسائل امنیتی نیز بود؛ او عکسی از چهار فرزند صغیرش را که شخصاً در سال ۱۹۲۶ گرفته بود، ضمیمه وصیتنامه کرد تا بانکِ مجری در شناسایی هویت ورثه دچار خطا نشود.
متن کامل وصیتنامه احمدشاه را از لینک زیر بخوانید.
۲۵۹
نظر شما