ایمان گودرزی؛ صالحه شیخ کلاهدوز، دختر ایرانی که برای تحصیل به بلاروس مهاجرت کرده، حالا به یکی از چهرههای خاص در رشته اسکیت نمایشی روی یخ تبدیل شده است؛ رشتهای که نهتنها در ایران نوپا محسوب میشود، بلکه حضور در آن با حفظ حجاب، چالشهای زیادی به همراه دارد. او که سابقه ۱۰ سال فعالیت در ژیمناستیک را دارد، با تغییر مسیر ورزشیاش و تکیه بر انگیزه و علاقه به ایران، توانسته در مسابقات باشگاهی بینالمللی به موفقیتهای چشمگیری برسد و بارها سرود ملی کشورمان را در مینسک به صدا درآورد.
از خودت و مسیری که طی کردی بگو. چطور شد وارد این رشته شدی؟
من سه ساله که در بلاروس زندگی میکنم و برای تحصیل اینجا اومدم. در حال حاضر دانشجوی زبان روسی هستم. قبل از اون در ایران حدود ۱۰ سال ژیمناستیک کار میکردم، اما اینجا به خاطر شرایط دینی و اعتقادی نتونستم اون رشته رو ادامه بدم. بعد از بررسی فهمیدم تنها رشتهای که میتونه به ژیمناستیک نزدیک باشه و امکانات خوبی هم داره، اسکیت نمایشی روی یخه. چون بلاروس کشور سردسیریه و ورزشهای روی یخ، جزو ورزشهای اصلی اینجاست، تصمیم گرفتم این رشته رو شروع کنم.
شروع این مسیر در یک کشور خارجی برات سخت نبود؟
چرا، خیلی سخت بود. اما من با هدف مشخص شروع کردم. میخواستم با حجاب و با ملیت ایرانی وارد این رشته بشم. از ابتدا زیر نظر بهترین مربیهای ملی بلاروس آموزش دیدم و حتی در تمرینها هم با پرچم ایران روی لباسم حاضر میشدم.
با توجه به اینکه عضو تیم ایران نیستی، این انگیزه از کجا میاد؟
من نه عضو تیم ملی ایران هستم و نه حتی تا حالا روی پیست یخ در ایران تمرین کردم. اما عشق به ایران باعث شد ادامه بدم. هدفم اینه که برگردم ایران و مردم رو با این رشته آشنا کنم، چون این ورزش در ایران خیلی جدیده، مخصوصاً در شهرهایی غیر از تهران. دوست دارم وسیلهای باشم برای درخشیدن ایران در این مسیر.
درباره مسابقات و موفقیتهات برامون بگو.
من در تمام مسابقات باشگاهی و کشورهای مشترکالمنافع از طریق باشگاههای بلاروسی شرکت کردم، اما با ملیت ایرانی. به خاطر شرایط، اگر مقام اول رو کسب میکردم، پرچم ایران بالا میرفت و سرود ملی پخش میشد. خوشبختانه تا الان ۶ بار مقام اول آوردم و هر ۶ بار سرود ملی ایران پخش شده و پرچم کشورمون به اهتزاز درآمده. این برای من خیلی ارزشمنده.
سطح رقابتها چطور بود؟
رقبا خیلی قوی بودن. بیشترشون از کودکی در این رشته آموزش دیدن، چون اینجا مهد این ورزشه. اما من فقط سه ساله که وارد این رشته شدم و از ۱۵ سالگی روی یخ رفتم. با این حال تونستم رقابت کنم و نتیجه بگیرم.
یکی از موضوعات مهم، بحث حجاب در این رشتهست. درباره این موضوع توضیح میدی؟
بله، حجاب یکی از چالشهای اصلی بود. در این رشته هرچه لباسها بازتر و پرزرقوبرقتر باشه، برای داورها جذابتره. اما من تصمیم گرفتم با پوشش کامل ادامه بدم. به خودم گفتم همونقدر که این رشته بدون پوشیدگی زیباست، میتونه با پوشیدگی هم زیبا باشه. در ابتدا برای داوران روسی و بلاروسی خیلی عجیب بود که یک نفر با حجاب اسکیت کنه، اما با تلاش و استمرار تونستم نظرشون رو جلب کنم.
به یکی از خاصترین لحظاتت اشاره کردی؛ اون لحظه روی سکو چه حسی داشتی؟
بعد از پخش سرود ملی، یک لحظه عجیب برام اتفاق افتاد. انگار همه چیز متوقف شده بود. فقط یک تصویر جلوی چشمم بود؛ چهره حضرت آقا و کودکان میناب که کنار هم ایستاده بودن و من رو تشویق میکردن. هیچ صدایی نمیشنیدم، حتی صدای پدر و مادرم. حس میکردم در یک دنیای دیگهام. وقتی به خودم اومدم، اشکام جاری شده بود. تا آخر سرود فقط به اون صحنه و اتفاقات تلخ فکر میکردم. در نهایت سلام نظامی دادم و پرچم ایران رو بوسیدم.
برنامهات برای آینده؟
هنوز در مسابقات جهانی شرکت نکردم و این رقابتها در سطح باشگاهی بوده. اما امیدوارم در آینده در مسابقات جهانی هم شرکت کنم و بتونم بارها این صحنه بالا رفتن پرچم ایران رو تجربه کنم. هدفم اینه که این مسیر رو ادامه بدم و نماینده خوبی برای کشورم باشم.
257 251
نظر شما