به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، با آغاز ماه محرم، شایسته است نگاهی دوباره به یکی از خلأهای مهم در مجالس دینی بیندازیم؛ جایگاه کودکان. این یادداشت نخستین بخش از مجموعه یادداشتهایی است که به بررسی مفهوم، اهداف و شیوههای عملی «هیئت کودک» میپردازد. در این مسیر میکوشیم تا با مرور تجربیات زیسته و نگاه کارشناسان، زمینههای عملی برای حضور معنادار کودکان در هیئتها را بررسی کنیم.
بنابر روایت ایکنا، اهمیت حضور کودکان در مجالس دینی و چهار الگوی مواجهه با آنها اشاره شده است، این پرسش مطرح میشود؛ اگر قرار است کودکان در هیئت حضور داشته باشند، این حضور چگونه باید طراحی شود؟ آیا صرفاً گذاشتن اسباببازی در گوشه حسینیه کافی است یا نیاز به بازتعریف جدیتری داریم؟ دومین شماره از مجموعه «گام اول در راه حسین(ع)» به تبیین «مأموریت هیئت کودک» اختصاص دارد؛ مأموریتی که فراتر از سرگرمی صرف، به دنبال متناسبسازی فضای معنوی هیئت برای نسل نو است.
برای آنکه بدانیم هیئت کودکان دقیقاً چه وظیفهای بر عهده دارد، باید نخست سه نکته بنیادین را مرور کنیم:
نخست: توجه همزمان به درون و بیرون در تربیت کودک
فرایند تربیت، فقط به امکانات درونی کودک محدود نمیشود. او هم از استعدادهای فطری خود بهره میبرد و هم از محیط پیرامونش تأثیر میپذیرد. در این میان، هیئتهای مذهبی یکی از ظرفیتهای بیرونی ارزشمندی هستند که در صورت طراحی صحیح، میتوانند نقشی کلیدی در انتقال مفاهیم دینی داشته باشند.
دوم: ضرورت تحول در الگوهای تربیتی پس از انقلاب اسلامی
کشور ما پیش از انقلاب، دوره نسبتاً طولانی را تحت تأثیر رویکردهای تربیتی غیراسلامی گذرانده است. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، یکی از اصلیترین مأموریتهای همه تشکلهای فرهنگی و تربیتی، ایجاد تحول معنوی و روحی در مخاطبان بوده است و هیئت کودک نیز در همین مسیر تعریف میشود.
سوم: اصل تناسب در تعلیم و تربیت اسلامی
در نگاه اسلامی، هر برنامه تربیتی باید با ظرفیتها، استعدادها، نیازها و شرایط متربی هماهنگ باشد. به عبارت دیگر، نمیتوان محتوای طراحیشده برای بزرگسالان را به کودک تحمیل کرد. این اصل ساده، اما حیاتی، سنگ بنای شکلگیری هیئت کودک است.
چرا هیئت کودک نیاز به متناسبسازی دارد؟
بسیاری از فضاهای شهری که روزمره با آنها سروکار داریم، اساساً برای بزرگسالان طراحی شدهاند. برای نمونه، یک مجتمع تجاری معمولی را در نظر بگیرید. اگر قرار باشد کودکان از آن استفاده کنند، نیاز به تغییرات متعددی است؛ از ارتفاع پلهها و نوع سرویسهای بهداشتی گرفته تا مباحث امنیتی و حتی نورپردازی.
هیئتها و موکبهای حسینی نیز از این قاعده مستثنا نیستند. اگر بخواهیم کودکان از این فضاهای معنوی بهره ببرند، نمیتوانیم همان ساختار و برنامههای بزرگسالان را به آنها ارائه دهیم. در اینجاست که «هیئت کودک» به عنوان یک بازوی تخصصی وارد میشود تا این متناسبسازی را انجام دهد.
مأموریت اصلی هیئت کودک؛ به زبان ساده
با توجه به آنچه گفته شد، مأموریت هیئت و موکب کودک را میتوان در یک جمله خلاصه کرد و آن همکاری با والدین در امر تربیت دینی کودک، از طریق متناسبسازی فضای هیئت و ایجاد زمینه انس کودک با معارف اسلامی است. به عبارت دیگر، هیئت کودک قرار نیست جایگزین نقش خانواده شود، بلکه قرار است بازویی توانمند در کنار والدین باشد تا کودکان بتوانند در فضایی امن، شاد و متناسب با زبان خودشان، با مفاهیم دینی آشنا شوند و نسبت به فضای هیئت حس خوبی پیدا کنند.
تفاوت مربی هیئت کودک با خادم هیئت بزرگسال
یکی از نکاتی که در تحقق این مأموریت اغلب نادیده گرفته میشود، تفاوت اساسی میان «مربی هیئت کودک» و «خادم هیئت بزرگسال» است. در هیئت بزرگسال، خادمان عمدتاً مسئول انتظامات، پذیرایی یا نظافت هستند. اما در هیئت کودک، مربی باید آموزشدیده باشد، زبان کودک را بفهمد، صبوری و مهربانی را سرلوحه کار خود قرار دهد و بداند چگونه با بازی، قصه و فعالیتهای گروهی، مفاهیم دینی را غیرمستقیم منتقل کند.
این تفاوت در نوع برخورد، شیوه ارتباط گرفتن با کودکان، چیدمان فضا و حتی نوع پوشش و کلام، تأثیر مستقیمی بر اثرگذاری هیئت کودک دارد. به همین دلیل، یکی از ارکان اصلی مأموریت هیئت کودک، تربیت و بهکارگیری مربیان توانمند و دغدغهمند است.
بنابراین هیئت کودک صرفاً یک مکان یا برنامه تفریحی نیست. این مجموعه با مأموریتی مشخص تلاش میکند تا فضای هیئت را برای کودکان قابل فهم، جذاب و امن کند. از این طریق، کودکان نه تنها با مفاهیم دینی آشنا میشوند، بلکه نسبت به فضای مسجد و حسینیه حس مثبتی پیدا میکنند که تا سالهای بعد در وجودشان باقی میماند.
نظر شما