به گزارش خبرآنلاین، روزنامه آمریکایی در تحلیل از برگزاری اجلاس سران هفت کشور ثروتمند عضو گروه هفت در شهر مرزی اِویان فرانسه تصریح کرد رهبران اروپایی بعد از تجربه تلاش یک دههای برای مدیریت کردن اقدامات و تصمیمات نامطلوب «دونالد ترامپ»، رئیس جمهور آمریکا، از فرصت این اجلاس استفاده خواهند کرد تا مقاومت فزاینده خود در برابر فشارهای واشنگتن را در ضمن متوازنسازی و تشدید همکاریها میان خود ادامه دهند.
واشنگتن پست در خصوص دیدگاه کنونی متحدان نزدیک ایالات متحده به شخص دونالد ترامپ نوشته است: «بسیاری از رهبران جهان بعد از تجربه تقابلات علنی، مناقشهآفرینیهای دیپلماتیک و تهدیدات تعرفهای ترامپ طی سالهای اخیر، حالا بر این باورند که باید به این رئیس جمهور آمریکا نه به چشم یک اختلال در نظم بینالمللی بلکه باید به چشم یکی از مولفههای تغییر دهنده این نظم نگاه کنند؛ آنها حالا خود به دنبال ایجاد تغییری در نظم فعلی به نفع خود هستند به نحوی که صرف نظر از وجود هر رئیس جمهوری در کاخ سفید پایدار بمانند. این رهبران حالا به جای آنکه ترامپ را پذیرفته و مطابق میل او عمل کنند، هر چه بیشتر به دنبال آمادهسازی خود برای آیندهای هستند که در آن ایالات متحده شریکی است که رفتارهایش کمتر قابل پیشبینی بوده و اروپا نیز دیگر مایل به دنبالهروی از رهبری آمریکا نیست.»
به نوشته این روزنامه آمریکایی، تغییر نگاه و رفتار متحدان به آمریکا پس از آن بر اجلاس سران گروه هفت سایه افکند که تبعات ناخوشایند ناشی از جنگافروزی واشنگتن علیه ایران همچنان به اقتصاد جهانی ضربه میزند، بازارهای انرژی را متلاطم میسازد و نگرانیها پیرامون رقم خوردن تورم جدید را حتی به رغم اعلامیه روز یکشنبه ترامپ درباره پایان دادن به جنگ با ایران حفظ کرده است.
قطع به یقین رئیس جمهور آمریکا طبق روال همیشه، در این اجلاس صحبت از اینکه رویکرد اخلالگرانهاش در دیپلماسی جهانی نتایج مثبت ادعایی به بار میآورد، کرده و مدعی میشود که متحدان، خودشان را با اولویتهای آمریکا در حوزههای تجارت، هوش مصنوعی، امنیت و موضوع چین تطبق میدهند. این در حالی است که به نوشته واشنگتن پست هر چند که بسیاری از رهبران متحد ایالات متحده از برخی اهداف کلیتر آمریکا حمایت میکنند اما آنها به طرزی فزاینده میخواهند که در برابر فشارها و رفتارهای نامطلوب ایالات متحده مقاومت کنند.
«مکس برگمان»، مدیر برنامه اروپا، روسیه و اوراسیا در مرکز مطالعات بینالمللی و راهبردی ایالات متحده تصریح کرد: «اروپا حالا در مقایسه با چند سال قبل به جای اساسا متفاوتی تبدیل شده است. آنها حالا دیگر محدودیتهای سیاسی برای خود از بابت اینکه هر گونه درخواستی از واشنگتن را بپذیرند قائل میشوند.»
هر چند همچنان آمریکا در ائتلاف غربی به عنوان قدرت نظامی بزرگ غیرقابل چشمپوشی تامین کننده توانمندیهای اطلاعاتی، چتر حفاظت هستهای و بخش عمده ستون فقرات ناتو مطرح است اما تعداد هر چه فزایندهای از رهبران متحد واشنگتن مشغول بررسی جهانی هستند که در آن دیگر به روی آمریکا برای رهبری کردن هر گونه پاسخ بینالمللی نمیتوانند حساب باز کنند.
روزنامه آمریکایی ادامه میدهد هر چند که در سالهای قبل نیز دونالد ترامپ با تصمیمات جنجالیاش باعث کاهش اعتماد متحدان اروپایی به خود شده بود اما جنگ متجاوزانه او علیه ایران و تبعات آن که مرزهای کشورها را در نوردید و همچنان نیز ادامه دارد، به بحث و مناظره این متحدان پیرامون دوری جستن و کسب استقلال بیشتر از واشنگتن فوریت بیشتری داد و هر چه بیشتر آنها را ناراضی ساخت.
در پی این جنگافروزی و تبعات نامطلوب آن و در حالی که محبوبیت دونالد ترامپ رکوردها را در زمینه سقوط میشکند، هر گونه تعامل با ترامپ اعم از دست دادن و عکس گرفتن با او و حمایت علنی از وی در بردارنده خطرات سیاسی است.
همچنین رهبران اروپایی با وجود آنکه برای کاهش وابستگی خود به واشنگتن در آینده آماده میشوند اما فعلا نمیخواهند وجود یک شکاف بزرگی علنی بین خودشان و ترامپ را نشان دهند. آنها در این راستا حتی برگزاری اجلاس را یک روز به خاطر برگزاری مراسمهای مربوط به جشن تولد ۸۰ سالگی ترامپ به تعویق انداختند. آنها همچنین از «سیریل رامافوسا»، رئیس جمهور آفریقای جنوبی که سال گذشته میلادی یک نشست پرمناقشه را در کاخ سفید در مواجهه با ادعای بیاساس ترامپ درباره نسل کشی سفیدپوستان در آفریقای جنوبی تحمل کرد، دعوت نکردهاند. در این میان، «امانوئل ماکرون»، رئیس جمهور فرانسه و میزبان اجلاس امسال گروه هفت، میخواهد یک شام خصوصی را برای ترامپ در کاخ ورسای قبل از بازگشت او به ایالات متحده ترتیب بدهد.
یک چالشبزرگ دیگر متحدان آمریکا با ترامپ در نشستهایی همچون نشست گروه هفت، پیشبینی این است که کدام نسخه از این رئیسجمهور آمریکا از هواپیمای «ایر فورس وان» پیاده خواهد شد چون «ترامپ هم توانایی خود را در دیپلماسیِ گرم و شخصی و دستیابی به توافق نشان داده، و هم آمادگیاش را برای رویاروییِ علنی با متحدان، تغییرات ناگهانی در سیاستها و کنار گذاشتن اجماعهای حاصلشده با دقتِ بسیار.»
به نوشته روزنامه آمریکایی، رهبران اروپایی تقریباً یک دهه فرصت داشتهاند تا هنر مدیریتِ خُلقوخویِ متغیر ترامپ را به کمال برسانند و سال گذشته نیز توانستند بیشتر دیدارهای خود با او را بهراحتی پشت سر بگذارند. اما امسال، معادله برای آنها تغییر کرد، چون رئیسجمهور آمریکا هفتهها برای تصاحب گرینلند از دانمارک تلاش کرد.
در مقطعی، برخی از رهبران اروپایی باور داشتند که ترامپ در آستانهٔ دستور حملهٔ نظامی به این قلمروی یخزده است - اقدامی که جایگاه آمریکا را از قدرتِ اصلیِ نظامیِ ناتو، به تهدیدِ اصلی برای آن معکوس میکرد. ترامپ از پیش در اروپا نسبتاً نامحبوب بود، اما ماجرای گرینلند محبوبیت او را به پایینترین حد ممکن رساند و حتی برای برخی از متحدان طبیعیِ او نیز این ریسک را ایجاد کرد که نزدیک شدن بیش از حد به او، میتواند برایشان خطرناک باشد.
برگمان گفت: «مورخان از گرینلند به عنوان نقطهای یاد خواهند کرد که شکاف در اتحاد فراآتلانتیک از آنجا آغاز شد؛ جایی که طلاق واقعاً شروع شد». او افزود که رهبران اروپایی از خود پرسیدهاند: «واقعاً از چاپلوسیِ بیحدوحصر برای ترامپ و زانو زدن در برابر او چه عایدشان میشود؟»
انتظار میرود که این نشست، نه تنها بستری برای حل چالشهای جهانی باشد، بلکه محکی باشد برای اینکه شرکای آمریکا چگونه دورانِ پرابهامترِ دیپلماسیِ ایالات متحده را مدیریت میکنند.
۳۱۲
نظر شما