به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایرنا، الیکا عبدالرزاقی درباره مسیر حرفهای خود و انتخاب میان بازیگری و کارگردانی گفت: اگر بخواهم صادقانه بگویم، بین بازیگری و کارگردانی نمیتوانم انتخاب کنم. کارگردانی را بسیار دوست دارم و زمان زیادی صرف کردم تا بتوانم کاری را کارگردانی کنم و آدمها به من بهعنوان کارگردان اعتماد کنند. اما میدانم مردم من را بیشتر بهعنوان بازیگر میشناسند.
او افزود: با این حال، دلم میخواهد تصویری که آدمها از من دارند، نه فقط بازیگر باشد، نه فقط کارگردان و نه مجری. دلم میخواهد الیکایی را بشناسند که همیشه به آنها انرژی میدهد؛ کسی که سعی میکند حال خوب به مخاطب تزریق کند.
عبدالرزاقی درباره تأثیر تئاتر بر تواناییاش در اجرای زنده گفت: فکر میکنم یکی از اصلیترین دلایلی که در اجرا کمتر دچار تپق میشوم، تئاتر کار کردن است. وقتی سالها روی صحنه تئاتر، زنده و مقابل تماشاگر اجرا میکنید، مسئله فقط حفظ بودن دیالوگها نیست. مسئله این است که اگر ذهنتان یک کلمه را پیدا نکرد، چه میکنید؟ اگر مغز سفید شد، چطور ادامه میدهید؟
او ادامه داد: این مهارتآموزی در طول سالهای اجرا روی صحنه به دست میآید. از طرف دیگر، دایره واژگان هم خیلی مهم است. هرچقدر دایره واژگان وسیعتر باشد، راحتتر صحبت میکنید. اگر یک کلمه را پیدا نکنید، کلمه جایگزین دارید و میتوانید ادامه بدهید.
این بازیگر با اشاره به تجربه اجرای زنده در «کودکشو» بیان کرد: از بیرون شاید به نظر برسد که من بیتجربه وارد اجرا شدهام، اما در زمینه اجرای صحنهای و مواجهه مستقیم با تماشاگر سالها تجربه دارم. تماشاگر هم به من کمک میکند. هرچقدر من او را سرحال میآورم، او همان انرژی را به من برمیگرداند. این برای من شبیه صحنه تئاتر است.
عبدالرزاقی در پاسخ به انتخاب میان تئاتر، سینما و تلویزیون گفت: تئاتر. همیشه تئاتر. بدون فکر.
او درباره این علاقه توضیح داد: تئاتر خیلی سخت است، خیلی مشقت دارد، اما دنیای خودش را دارد. تئاتر مادر این هنر است؛ مادر بازیگری، مادر تلویزیون و مادر سینما. همه بازیگران درجه یک ما از تئاتر برخاستهاند.
عبدالرزاقی با اشاره به سالهای آموزش و تجربه در تئاتر گفت: راهی که ما تربیت شدیم، برای من بسیار مهم است. افتخار داشتم شاگرد مستقیم استاد حمید سمندریان باشم و آن مسیر را با آن آدمها در آن سالها طی کنم. ما راه و روشی را یاد گرفتیم که نه میتوانیم از آن بگذریم، نه میتوانیم رهایش کنیم.
او ادامه داد: تمام فشارها، سختیها، بدقولیها و بدقلقیهای سالنها را تحمل میکنیم و همه سختیهایش را به جان میخریم، فقط برای اینکه دوباره نفس به نفس تماشاگر اجرا برویم.
نقش جدی بازی کردهام
عبدالرزاقی درباره نقشهای جدی و تلخ نیز گفت: اینطور نیست که من فقط نقشهای شاد یا کمدی را دوست داشته باشم. در بازیگری نقش جدی بازی کردهام، نقش تلخ بازی کردهام، حتی نقش خیلی تلخ بازی کردهام. مثلاً در برف بیصدا میبارد تقریباً دو سال سر صحنه فیلمبرداری لبخند نمیزدم، چون خنده حالش در صورت باقی میماند.
او افزود: آن نقش، نقش دختری بود در خانوادهای که مشکلات روحی داشت؛ بسیار بداخلاق و بدقلق بود و انتخاب عجیبی هم برای من محسوب میشد. اما برایم خیلی جذاب بود و بازخوردش هم خوب بود. تماشاگر خیلی با آن ارتباط برقرار کرد.
عبدالرزاقی با انتقاد از نگاه کلیشهای به بازیگران کمدی گفت: در جامعه ما خیلی وقتها کسانی که کار کمدی میکنند، وقتی حرف جدی میزنند، عدهای تعجب میکنند. فکر میکنند مگر این آدم کمدین نیست؟ مگر اینها باسوادند؟ در حالی که بسیاری از این آدمها تحصیلکرده همین رشتهاند، سالها کار کردهاند، کتاب زیاد میخوانند، فیلم و سریال زیاد میبینند و برای هر شوخی زحمت میکشند.
او در پایان گفت: برخلاف چیزی که گاهی در تلویزیون گفته میشود که مخاطب الیکا را بهعنوان کمدین میشناسد و نقش جدی از او نمیپذیرد، من فکر میکنم ما از مخاطبمان عقب هستیم. مخاطب جلوتر از ماست.
۲۴۲۲۴۳
نظر شما