۱. این موفقیت از رهگذر تابآوری ملت سربلند ایران، دفاع جانانه نیروهای مسلح سرفراز و همچنین حسن تدبیر و مسوولیتپذیری رئیس جمهور محترم و شورای عالی امنیت ملی حاصل شده است. این تصمیم بر اساس اصل یکصد و هفتاد و ششم جزء اختیارات قانونی رئیس جمهور و این شورا است و کسی حق تعرض به آنان را ندارد.
۲. زمانی که کشور در حال نبرد با یک ابرقدرت به همراهی رژیمی که سرتاپا جنایت و خیانت است، باید از مسوولان ملی و فرماندهان جنگ پشتیبانی کرد. این به معنی لغو آزادیهای مصرح در قانون اساسی نیست. هر شهروندی حق دارد که آزادانه نقطهنظرهای خود را بیان کند. به موازات این حق، ما شهروندان نسبت به سرنوشت این کشور نیز مسوولیت داریم. بنابراین، باید حق و مسوولیت را در کنار هم بهکار ببندیم. بر اساس اصل نهم قانون اساسی، در جمهوری اسلامی ایران، آزادی و استقلال و وحدت و تمامیت ارضی کشور از یکدیگر تفکیکناپذیرند و حفظ آنها وظیفه دولت و آحاد ملت است.
۳. بر اساس اصل یکصدوپنجاهودوم قانون اساسی، سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بر اساس روابط صلحآمیز متقابل با دول غیرمحارب استوار است. بنابراین، زمانی که دولت آمریکا اظهار تمایل به توقف درگیریها میکند، سیاست کلی باید رویکرد صلحآمیز باشد. این مفهوم، به معنای بیمبالاتی و سادهانگاری رفتارهای پیچیده اطراف منازعه نیست. لیکن، آمادگی برای دفاع و مقابله با هر ترفند دشمن لزوما، ادامه درگیری و منازعه نیست.
۵. بزرگترین تهدید ملی ایران نه درگیری نظامی، بلکه تداوم فقر، کاهش سرمایهگذاری، فرسایش سرمایه انسانی و عقبماندگی توسعهای در مقایسه با سایر ملتهاست. تقلیل این امر به یک درگیری و رویارویی نظامی، بیگمان به زیان منافع ملی ایران است. بنابراین، هرگامی که در جهت کاهش تنش، تامین ثبات و تامین مقدمات توسعه برداشته میشود در جهت حفظ منافع ملی است. در این ارتباط، سیاستمداران ملی در همراهی با وجدان عمومی ملت ایران در پشتیبانی از سیاستهای درست، نباید دچار کوچکترین لکنت زبان شوند. هرچند هزار نقد به کارکرد دولت داشته باشند که این قلم نیز دارد.
۶. برخی جریانهای سیاسی که پیشتر با مخالفتهای خود مانع بهرهگیری کامل از برجام؛ بزرگترین دستاورد سیاست خارجی ایران شدند و ظلمی تاریخی به این ملت کردند و بیش از ۱۰سال فرصتهای طلایی را از کف این ملت خارج ساختند، گروهی از آنان دیگر بار که با این تدبیر شجاعانه، منافع سیاسی و اقتصادیشان به مخاطره افتادهاست، درصدد تخطئه این تدبیر ملی برآمدهاند. سیاستمداران ملی، نباید از این هیاهوهای سیاسی کوتاهمدت هراسی به دل راه دهند و گامی عقب بنشینند. زمان، زمان دفاع بیلکنت از منافع ملی ایران است.
در نهایت، معیار داوری هر تصمیم سیاسی نه هیاهوی جناحی، بلکه میزان تاثیر آن بر امنیت، رفاه و آینده توسعه ایران است.
1717
نظر شما