تیم ملی فوتبال ایران در فرمت 48 تیمی جام جهانی نیز راه به جایی نبرد و در گروهی که حریف چندان قدرتمندی نداشت نتوانست کاری از پیش ببرد و خیلی زود رقابت ها را ترک کرد.
دو روز بعد از تساوی مقابل مصر و یک روز بعد از رسمی شدن عدم صعود ایران به یک شانزدهم نهایی جام جهانی 2026 فدراسیون فوتبال شروع به حماسه سرایی از دستاورد صفر تیم ملی در جام کرده؛ آن هم در حالی که موج استعفاها در میان تیم هایی چون کره جنوبی و عربستان ادامه دارد! عملکرد تیم ملی در جام جهانی به هیچ عنوان قابل دفاع نبود و نمی توان آن را با سفر زمینی و میزبانی نامطلوب آمریکا توجیه کرد. همه می دانند تیم ملی یکی از بدترین خطوط دفاعی را داشت و هیچ کسی انسجام لازم در این تیم را نمی دید. مشکلاتی که در جام ملت های آسیا 2024 در تیم قابل مشاهده بود و در بازی نیمه نهایی مقابل قطر به اوج خود رسید همان ها در جام جهانی نیز دیده شد. طارمی کم فروغ، ترکیب های عجیب، اشتباهات مهلک خط دفاعی، عدم خلاقیت در خط میانی و تعویض های عجیب تر آن چیزی است که در سال های اخیر در تیم ملی بوده و در جام جهانی نیز به چشم آمد. هیچ چیز تغییرنکرده بود و تیم پیرمردهای قلعه نویی هیچ نکته فنی برای ارائه نداشت.
اما در این شرایط هنر رسانه ای فدراسیون فوتبال بسیار بیشتر از عملکرد تیم به چشم آمد؛ جایی که در یادداشت های پشت سرهم با تیترهای حماسی، حذف از جام جهانی 48 تیمی آن هم با بازی های محتاطانه که حتی مقابل بلژیک 10 نفره هم نشانی از شجاعت نداشت تبدیل به یک افتخار و دستاورد ملی شد! شاید امروز شاید فردا یا تا 10 روز دیگر این حس نشاطی که تیم در جامعه ایجاد کرد پابرجا بماند اما نباید حقایق فنی فوتبال را پشت احساسات مخفی کرد. عملکرد بد در جام ملت های آسیا به خاطر برد ژاپن در آن رقابت ها به چشم نیامد و ثمره اش در جام جهانی نمایان شد. حالا مسئولان اگر می خواهند در جام ملت ها دیگر شاهد حذف و ناکامی نباشند باید برخلاف گذشته، واقعیت ها را ببینند. عدم جوان گرایی قلعه نویی و بازی ندادن به همان معدود بازیکنان خلاق و رهسپار کردن ناکام های گذشته به جام جهانی نه ربطی به جنگ دارد و نه میزبانی بد آمریکا.
251251
نظر شما