به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، ایران تئاتر نوشت: لیلی رشیدی متولد ۳۱ تیر ۱۳۵۲ در تهران است. او فرزند داوود رشیدی و احترام برومند است و در خانوادهای رشد کرده که نام آن با بخشی مهم از تاریخ هنرهای نمایشی ایران پیوند خورده است. نسبت خانوادگی او با چهرههایی چون مرضیه برومند و راضیه برومند نیز از همان آغاز، او را در مجاورت جهان هنر قرار داد، اما آنچه در کارنامهاش اهمیت دارد، صرفا تداوم یک میراث خانوادگی نیست، بلکه شکل دادن به مسیری شخصی در بازیگری است.
رشیدی فارغالتحصیل رشته مترجمی زبان فرانسه است و فعالیت حرفهای خود در سینما را با فیلم «دلشدگان» به کارگردانی علی حاتمی آغاز کرد. با این حال، آنچه او را به شکلی گسترده به مخاطبان شناساند، حضور در مجموعهی تلویزیونی «قصههای تابهتا» در دهه هفتاد بود؛ مجموعهای که با شخصیت بهیادماندنی «زیزیگولو» در حافظهی جمعی چند نسل از کودکان ایرانی ماندگار شد. لیلی رشیدی با همان حضور، به چهرهای آشنا، صمیمی و محبوب بدل شد؛ حضوری که سادگی، گرما و بیتکلفیاش از مهمترین ویژگیهای آن بود.
اما کارنامهی او به نوستالژی کودکانه محدود نماند. رشیدی در سالهای بعد کوشید از قالب چهرهای صرفا آشنا برای تلویزیون بیرون بیاید و در مدیومهای مختلف، تجربههای تازهای را دنبال کند. از مجموعههای تلویزیونی چون «بدون شرح»، «همه بچههای من»، «آبپریا»، «هیئت مدیره» و «شبکه مخفی زنان» تا حضور در سینما با آثاری چون «مربای شیرین»، «شیرین»، «عرق سرد»، «خوک» و «آوا»، او همواره نوعی بازی کنترلشده، طبیعی و دور از اغراق را با خود همراه داشته است.
در تئاتر، مسیر رشیدی وجهی جدیتر و گاه تجربهگرایانهتر پیدا میکند. حضور او در آثاری چون «پنجرهها»، «پروفسور بوبوس»، «آمدیم، نبودید، رفتیم»، «اسکلیگ و بچههای پرواز»، «مسخ»، «پرتقالهای کال»، «بیتابستان»، «در انتظار گودو»، «مخاطب» و «پدر» نشان میدهد که او صحنه را نه به عنوان عرصهای فرعی، بلکه به عنوان بخشی مهم از زیست حرفهای خود جدی گرفته است. حتی تجربهی کارگردانی نمایش «اسم» نیز نشانهای از تمایل او به عبور از موقعیت صرفا بازیگر و مواجههای خلاقانهتر با تئاتر است.
یکی از ویژگیهای مهم بازی لیلی رشیدی، توانایی او در انتقال حس با حداقل تاکیدهای بیرونی است. بازی او معمولا بر ظرافت، سکوت، ریتم درونی و پرهیز از نمایشگری اغراقآمیز استوار است؛ کیفیتی که باعث شده هم در آثار کودک و نوجوان و هم در فضاهای واقعگرایانهتر و بزرگسال، حضوری باورپذیر داشته باشد. او از آن دسته بازیگرانی است که بیشتر از آنکه بخواهد صحنه را تصاحب کند، میکوشد در خدمت جهان اثر و مناسبات شخصیت قرار بگیرد.
در کنار فعالیتهای تصویری و صحنهای، حضور او در پروژههای صوتی مانند «شهر آیقصه» نیز نشان میدهد که همچنان به فضاهای خلاقانه و روایتمحور علاقهمند است؛ فضاهایی که پیوندی هم با جهان کودکانهی آشنای او دارند و هم با تجربه و پختگی سالهای اخیرش. این تداوم، یکی از دلایلی است که باعث شده لیلی رشیدی برای مخاطبانش فقط یک چهرهی خاطرهانگیز باقی نماند، بلکه به هنرمندی فعال و همچنان در مسیر تبدیل شود.
مرور کارنامهی لیلی رشیدی نشان میدهد که او در طول سالها، بیش از آنکه به حضور پررنگ و پرسر و صدا تکیه کند، بر استمرار، انتخابهای سنجیده و حفظ کیفیت بازی خود متمرکز بوده است. او از دل یکی از شناختهشدهترین خانوادههای هنری ایران آمده، اما آنچه امروز نامش را در ذهن مخاطب نگه داشته، نه فقط پیشینهی خانوادگی، بلکه شخصیت حرفهای مستقل، لحن بازی خاص و پیوندی است که با چند نسل از تماشاگران برقرار کرده است.
زادروز لیلی رشیدی، فرصتی است برای یادآوری مسیری که از قاب خاطرهانگیز مجموعههای کودک آغاز شد و به صحنههای تئاتر، سینما و روایتهای پختهتر رسید؛ مسیری آرام، پیوسته و محترم که همچنان ادامه دارد.
59243
نظر شما