محمدحسین ناجی، مداح اهلبیت (ع)، در گفتوگویی اختصاصی با خبرآنلاین خوزستان گفت : وی نگاهی نوین به تولیدات آیینی دارد و معتقد است «بابالقبله» فقط یک اثر هنریِ مناسبتی نیست،بلکه حرف دل همه ی دلدادگانِ دور مانده از حرم مطهر حضرت سیدالشهداء سلام الله علیه در تمام ایام سال می باشد.او میگوید: «بزرگترین آفتِ هنرِ آیینی، بندبازی رویِ ریسمانِ مناسبتهاست. «بابالقبله» تلاشی بود تا این حصار را بشکند؛ چرا که حسرتِ کربلا نه در اربعین خلاصه میشود و نه با پایانِ موسمِ زیارت فروکش میکند.»
ناجی درباره مهندسیِ شنیداری این اثر توضیح میدهد: «در عصری که گوشِ مخاطب با استانداردهایِ صوتیِ متنوعی پر شده، ایجادِ یک بسترِ صوتیِ گیرا بدونِ آنکه اصالتِ مداحی مخدوش شود، یک چالشِ استراتژیک است. ما در تنظیماتِ آوایی «بابالقبله»، سعی کردیم فضایی بسازیم که فراتر از یک لایهی صوتیِ تزئینی باشد و به یک لنگرگاهِ ذهنی تبدیل شود؛ جایی که مخاطب، گذشته از آوا، غرق در معنا شود.»
او با تأکید بر اینکه هنرِ آیینی در فضایِ دیجیتال نیاز به «صداقتِ بیانی» دارد، اضافه میکند: «مخاطبِ امروزی هوشمندتر از آن است که فریبِ زرقوبرقهایِ رسانهای را بخورد. «بابالقبله» بر یک ستونِ اصلی بنا شده: شفافیت. اگر از سوزِ دل نجوشد، در اقیانوسِ محتواهایِ شبکههای اجتماعی غرق میشود. ما سراغِ کلماتی رفتیم که در حافظهی جمعیِ ارادتمندانِ اهلبیت (ع) حک شده است؛ نشانههایی مثل «بابالسدره» و «بابالقبله» که برایِ شیعه صرفاً یک واژه نیستند، بلکه جغرافیا و پناهگاهاند.»
ناجی در پایان، پیوندِ عاطفه با حماسه را کلیدِ ماندگاریِ این اثر میداند: «اشک، بی پشتوانهیِ معرفت، زودگذر است. در «بابالقبله»، ما ساحتِ عاطفی را با روایتِ حماسه گره زدیم. وقتی از لحظهیِ جانسوزِ وقایعِ عاشورا میگوییم، هدفمان صرفاً برانگیختنِ احساسات نیست، بلکه دعوتِ مخاطب به درکِ یک حقیقتِ تاریخیِ بزرگ است. ما نمیخواستیم فقط بگوییم "دلم تنگ است"؛ میخواستیم بگوییم این دلتنگی، ریشه در یک مکتبِ فکریِ عمیق دارد.»
نظر شما