به گزارش خبرآنلاین، دیاکو حسینی، پژوهشگر ارشد مسائل استراتژیک، در گفتوگو با «کافه خبر» خبرآنلاین میگوید: آمریکا ممکن بود بتواند یک ایران اتمی را از طریق یک موازنه اتمی که بازدارندگی ایجاد میکند تحمل کند، اما نمیتواند کنترل ایران بر دو تنگه از شش تنگه استراتژیک نیمکره شرقی را تحمل کند. اگر به خاطر احتمال دستیابی به تسلیحات هستهای به ایران حمله کرد، به خاطر کنترل ایران بر ریملند و حفظ هژمونیاش حاضراست کارهای بسیار بزرگتری انجام دهد. بنابراین من فکر میکنم بردن جنگ به سمت تنگه هرمز و اساساً کنترل تنگهها، یک اعلام جنگ بسیار بسیار بزرگتر از آن چیزی بود که منجر به حادثه ۹ اسفند و حمله آمریکا شد.
به گفته حسینی، این همان بازی بزرگ است. وقتی بازیگران را میبینید داستان فرق میکند؛ اگر موضوع تنگه هرمز نبود، موضع چین، روسیه، ترکیه، اروپا و بسیاری کشورها متفاوت بود. امروز مسئله چیز دیگری است؛ موضوع دیگر اتمی شدن ایران نیست، موضوع کنترل ایران و توانایی ایجاد اختلال پایدار توسط ایران در دو تنگه کلیدی نیمکره شرقی است که از یکی حدود ۳۰ درصد نفت جهان (غیر از سایر کالاهای مهم) و از دیگری (تنگه بابالمندب) ۱۲ درصد کل تجارت جهانی عبور میکند.
کشوری که بر این دو تنگه کنترل داشته باشد، باید به اندازه یک ابرقدرت نیرومند باشد. ایران به لحاظ فیزیکی و مادی دارای چنین قدرتی در حد یک ابرقدرت نیست، اما میخواهد کنترل یک ابرقدرت را بر دو تنگه اعمال کند. این یک اعلام جنگ بزرگ و به صدا درآوردن زنگهای خطر، نه فقط برای آمریکا، بلکه برای قدرتهایی است که با آمریکاییها همکاری میکنند یا امیدوارند جایگزین ایالات متحده شوند. حتی چین و روسیه هم نوعاً از اینکه ایران بتواند چنین کنترلی را در آینده حفظ کند در دل نگرانند. برای کشورهای عربی هم لازم به گفتن نیست که آنها حتی بیشتر از آمریکاییها نگرانند، چون شاهرگ حیاتیشان کاملاً وابسته به این دو تنگه است.
به این ترتیب من فکر میکنم بازیگرانی که الان از جنگ، آینده جنگ، آینده مذاکره و توافق نگرانند، به مراتب بیشتر از کشورهایی هستند که در نهم اسفند نگران بودند.
مشروح گفتوگو را اینجا بخوانید.
۳۱۲
نظر شما