به گزارش خبرآنلاین، اگرچه هدف اولیه از توسعه این قطار آزمایشی، ارزیابی فناوریهای پیشران الکترومغناطیسی، معلقسازی، موقعیتیابی و ترمزگیری سرعت بالا بوده است، اما کارشناسان معتقدند کاربردهای این زیرساخت فقط به حملونقل ریلی محدود نیست و میتواند پایهای برای توسعه سامانههای پرتاب الکترومغناطیسی در صنایع هوافضا و تجهیزات نظامی باشد.
برخلاف قطارهای متداول که متکی بر تماس چرخ و ریل هستند، این قطار با نیروهای مغناطیسی بالای ریل معلق میشود؛ این امر اصطکاک حاصل از تماس فیزیکی چرخ با ریل را به صفر میرساند. نیروی محرکه لازم برای حرکت دستگاه از طریق میدانهای الکترومغناطیسی متناوب حاصل از سیمپیچهای تعبیهشده در طول مسیر تأمین میشود. این میدانها موج مغناطیسی حرکتی ایجاد میکنند که همانند قلابسنگی الکترونیکی و کنترلشده، وسیله را به سمت جلو میراند.
حفظ پایداری در چنین سرعتهای بالایی مستلزم ایجاد زیرساختی با خطای فوقالعاده ناچیز بوده است؛ بهطوریکه میزان انحراف مسیر در طول ریل حداکثر ۰.۵ میلیمتر گزارش شده و سیستم کنترل موقعیت لحظهای نیز دقتی در مقیاس میلیمتر ارائه میدهد.
علاوهبر شتابگیری بینظیر، این آزمایش موفقیت سیستم ترمزگیری اضطراری را نیز به اثبات رساند. مدل آزمایشی پس از دستیابی به سرعت ۲۲۲ متربرثانیه (۸۰۰ کیلومتربرساعت)، توانست مسافت توقف خود را کنترل کند و ظرف کمی بیش از ۲۰۰ متر به سکون کامل برسد.
سکوی آزمایشگاهی استان هوبئی نخستین تست علنی خود را در ژوئن ۲۰۲۵ میلادی ثبت کرد؛ جایی که نمونه آزمایشی موفق شد ظرف ۷.۱ ثانیه به سرعت ۱۸۱ متربرثانیه (حدود ۶۵۰ کیلومتربرساعت) دست یابد و نخستین رکورد جهانی کلاس خود را به ثبت برساند. پژوهشگران در ماه ژوئیه همان سال، بیشینه سرعت را به ۱۹۴ متربرثانیه (۷۰۰ کیلومتربرساعت) ارتقا دادند و سرانجام در آزمایش اخیر، زمان دستیابی به بیشینه سرعت را به شدت کاهش داده و حدنصاب جدید ۲۲۲ متربرثانیه را بر جای گذاشتند.
۵۸۵۸
نظر شما