مرتضی رضایی ؛ مدال ها را می شود به راحتی شمرد؛ ۳ طلا، ۲ نفره، چند برنز و… می شود خوشحالی مقطعی کرد و اصلا دل غنج بزند برای این چند روز افتخار؛ اما ارزش واقعی اتفاقی که برای وزنه برداری افتاده خیلی به آمار و ارقام ربطی ندارد. واقعیت را بخواهم بگویم ارزش واقعی این مدال ها در رنگ و در تعدادشان نیست؛ در سنی است که این مدال ها به دست آمده اند.
هر مدال حاصل سال ها استعدادیابی، تلاش و ممارست، تمرین و صبوری و از همه مهمتر سرمایه گذاری روی نسلی است که قرار است سال ها سال بعد آینده وزنهبرداری ایران را رقم بزنند.
یک مدال همیشه قهرمان نمی سازد اما وقتی یک نسل، نسلی متشکل از دختران و پسران این طور در آسیا قد علم می کنند یعنی پشت صحنه دارد اتفاقاتی می افتد.اتفاقاتی امیدوار کننده که خیالمان را تا سالیان سال راحت کند.
مهمتر از خوشحالی و جشن، حفظ این استعدادها، برنامه ریزی برای آینده و ادامه راهشان وحمایت از آنها است که چند سالی است دارد اتفاق می افتد.
شاید چند سال بعد و در رویدادهای بزرگتر مثل المپیک، وقتی این نفرات را روی سکوی قهرمانی دیدیم به این روزها برگردیم؛ به روزهایی که آینده وزنه برداری ایران آرام و بی سر و صدا داشت روی سکوهای آسیایی شکل می گرفت.
این اسامی را خوب به خاطر داشته باشید؛ مریم کشتکار، هاجر معینی، محراب دواسری، رضا زمانی، محمدجواد بیرانوند، هستی صدیقی، هانیه شریفی، محمدامین دادوند، نسیم قاسمی، آناهیتا زارعی، حمیدرضا زارعی، مهسا بهشتی، طاها نوجوان، پوریا عباسپوریان،فرهاد قلی زاده، طاها نعمتی و ...
شاید در میان همین نامها، قهرمان آینده ایران ایستاده باشد؛ کسی چه می داند، شاید چند سال دیگر قرار است در بزرگترین میدانهای دنیا وزنه بزند و پرچم ایران را برای کسب یک افتخار دیگر بالا ببرد.
امروز اینجا با مداد می نویسیم؛ بعضی از این مدالها و بعضی از این نفرات خبر فردای وزنهبرداری ایران هستند.
251 251
نظر شما