به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین استادیوم اختصاصی در فوتبال مدرن دیگر یک نماد تجمل یا پرستیژ نیست؛ یک دارایی اقتصادی و یکی از مهمترین پایههای درآمدزایی باشگاههاست. با این حال، حتی بزرگترین و پرهوادارترین باشگاههای ایران همچنان از داشتن ورزشگاه اختصاصی محروماند؛ مشکلی که ریشه آن را باید در اقتصاد بیمار فوتبال، ساختار دولتی و خصولتی، سوءمدیریت و نبود امنیت سرمایهگذاری جستوجو کرد. در فوتبال حرفهای امروز، ورزشگاه تنها محلی برای برگزاری مسابقه نیست. یک استادیوم مدرن میتواند از مسیر بلیتفروشی، حق نامگذاری، تبلیغات محیطی، فروشگاه، موزه، رستورانها و فضاهای تجاری، میزبانی رویدادهای مختلف و حتی اجاره مجموعه برای برنامههای غیرورزشی، درآمدی مستمر برای باشگاه ایجاد کند.
به همین دلیل، باشگاههای بزرگ دنیا ورزشگاه را نه یک هزینه، بلکه یک دارایی مولد میدانند. اما در فوتبال ایران، حتی باشگاههایی با میلیونها هوادار و گردش مالی بالا، هنوز مالک یک ورزشگاه اختصاصی نیستند. استقلال و پرسپولیس سالهاست درگیر استفاده از ورزشگاههای دولتی هستند و بخش زیادی از باشگاههای دیگر نیز شرایط مشابهی دارند. پرسش اینجاست که چرا این وضعیت تغییر نمیکند؟ فوتبال ایران پیش از هر چیز به تغییر مدل حکمرانی نیاز دارد. واگذاری واقعی مالکیت یا حق بهرهبرداری بلندمدت، خصوصیسازی بر اساس اهلیت، ایجاد امنیت حقوقی برای سرمایهگذار، الزام باشگاهها به ایجاد زیرساخت و تدوین استانداردهای روشن برای صدور مجوز حرفهای میتواند مسیر تازهای ایجاد کند.
همچنین باید نگاه مدیران از باشگاه بهعنوان یک تیم فوتبال به باشگاه بهعنوان یک بنگاه اقتصادی ورزشی تغییر کند. باشگاه حرفهای باید بتواند دارایی ایجاد کند، درآمد مستقل داشته باشد و ارزش برند خود را افزایش دهد. در نهایت، استادیوم اختصاصی فقط محل برگزاری مسابقه نیست؛ کارخانه درآمدزایی باشگاه است. تا زمانی که باشگاههای ایرانی مصرفکننده بودجههای سالانه باشند و نه مالک یا بهرهبردار داراییهای مولد، رؤیای ورزشگاه اختصاصی همچنان دور از دسترس خواهد بود. فوتبال ایران هوادار، سابقه و ظرفیت اقتصادی لازم برای تبدیل شدن به یک صنعت بزرگ را دارد؛ اما بدون زیرساخت و مدل اقتصادی پایدار، این ظرفیت همچنان در چرخهای از بدهی، وابستگی، هزینههای کوتاهمدت و فرسودگی زیرساختها هدر خواهد رفت.
متن کامل این گزارش را اینجا بخوانید.
نظر شما