نیویورک تایمز: قدرت انصارالله یمن را دست کم نگیرید!

به گزارش خبرآنلاین، روزنامه نیویورک تایمز در گزارشی نوشت: انصارالله یمن می‌تواند کشتیرانی تجاری در تنگه باب‌المندب، گذرگاه دریایی باریکی در ورودی دریای سرخ که بین ۱۲ تا ۱۵ درصد تجارت دریایی جهان از آن عبور می‌کند را مختل کند. در سوی دیگر دریای سرخ، کانال سوئز قرار دارد که مسیری حیاتی برای نفت و گاز طبیعی مایعِ صادراتی به بازارهای آمریکای شمالی و اروپا است. با توجه به اینکه ایران عملاً تنگه هرمز را بسته است، انصار الله اکنون در موقعیت قدرت استثنایی قرار گرفته و نقش انصارالله در این معادله بسیار تعیین کننده‌تر شده است.

به روایت ایسنا؛ انصارالله یمن پیشتر در جریان جنگ غزه در بازه زمانی ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ با حملات پهپادی، موشکی و قایق‌های انفجاری به کشتی‌ها در دریای سرخ، هزینه بیمه کشتی‌ها را تا ۲۰ برابر افزایش داد و عملا این مسیر را به تعطیلی کشاند. ماه گذشته نیز حملات خود را از سر گرفت و نفتکش‌های مرتبط با عربستان و زیرساخت‌های انرژی این کشور را هدف قرار داد. اخیرا هم در ۱۲ اوت، یک حمله به کشتی باری منجر به اولین تلفات انسانی در این دور از حملات شد.

تحلیلگران معتقدند انصارالله یمن در انتخاب زمان برای ورود یا تشدید درگیری‌ها بسیار ماهرانه عمل کرده است. پیشتر حملات خود را به فشار بر اسرائیل برای پایان جنگ غزه مرتبط می‌کرد و این بار نیز به نظر می‌رسد قصد دارد در مذاکرات با عربستان برای رسیدن به توافق سیاسی در جنگ یمن، در چانه زنی دست بالا را به داشته باشد.

از طرفی با بسته شدن عملی تنگه هرمز، مسیر دریای سرخ-کانال سوئز اهمیت بیشتری پیدا کرده است. عربستان سعودی تلاش کرده بود از تنگه هرمز اجتناب کند و نفت خام را از طریق خط لوله‌ای به بندر ینبع در ساحل غربی خود در دریای سرخ منتقل کند. حملات جدید انصارالله یمن این گزینه را مختل کرده است. بسته شدن تقریبا کامل هر دو مسیر هرمز و سوئز می‌تواند مشکلات تجارت جهانی را تشدید کند و هزینه نفت و تورم را حتی بالاتر ببرد.

نباید انصارالله یمن را صرفا به عنوان یک گروه مقاومت در نظر گرفت؛ حتی اگر توافقی با ایران حاصل شود، تضمینی برای توقف اقدامات این گروه یمنی وجود ندارد. با بسته شدن همزمان دو تنگه هرمز و باب المندب، تاثیرات اقتصادی بسیار شدیدتر از گذشته خواهد بود و هزینه نفت و تورم به طور چشمگیری افزایش می‌یابد. برای کاهش تنش‌های منطقه‌ای، باید آنها را به عنوان بازیگری مستقل و عملگرا در نظر گرفت که تصمیمات خود را بر اساس منافع شخصی اتخاذ می‌کند.

315