ایمان گودرزی؛ بازیهای آسیایی ناگویا قرار است یکی از مهمترین فرصتهای تیم ملی فوتبال امید ایران برای نمایش نسل تازه فوتبال کشور باشد، اما درست در روزهایی که باید آخرین مراحل آمادهسازی این تیم با آرامش دنبال شود، یک اختلاف قدیمی دوباره سر باز کرده است. از یک طرف فدراسیون فوتبال بر حضور بازیکنان دعوتشده در اردوی حسین عبدی اصرار دارد و حتی باشگاههای مخالف را با محرومیت و جریمه تهدید میکند؛ از طرف دیگر، باشگاههایی مانند استقلال، تراکتور و گلگهر به دلیل همزمانی این رقابتها با مسابقات داخلی و آسیایی، حاضر نیستند بهسادگی بازیکنان خود را آزاد کنند. میان این دو موضع، اما یک خلأ حقوقی جدی وجود دارد: بازیهای آسیایی در تقویم رسمی فیفا قرار ندارد و همین موضوع، قدرت فدراسیون برای اجبار باشگاهها به آزادسازی بازیکنان را محدود میکند. نتیجه، همان تصویری است که فوتبال ایران بارها دیده؛ اردوی تیم ملی آغاز شده اما تیم هنوز کامل نیست.
وقتی بیانیه جای برنامهریزی را میگیرد
فدراسیون فوتبال در روزهای اخیر موضعی کاملاً قاطع گرفته و اعلام کرده باشگاهها باید بازیکنان دعوتشده به تیم امید را در اختیار حسین عبدی قرار دهند. کمیته انضباطی نیز با استناد به مقررات داخلی، ممانعت باشگاهها از حضور بازیکنان در تیم ملی را تخلف دانسته و از احتمال برخورد انضباطی سخن گفته است. اما مسئله اصلی، تفاوت میان قانون داخلی و الزام بینالمللی است. طبق مقررات وضعیت و انتقال بازیکنان فیفا، الزام باشگاهها به آزادسازی بازیکنان در چارچوب پنجرههای رسمی تقویم بینالمللی تعریف میشود. بازیهای آسیایی تحت نظارت شورای المپیک آسیا برگزار میشود و در زمره مسابقاتی نیست که فیفا برای آن آزادسازی اجباری بازیکنان را مقرر کرده باشد. به همین دلیل، بیانیه فدراسیون هرچقدر هم صریح باشد، الزاماً نمیتواند برای باشگاههای خارجی یا حتی در همه شرایط برای باشگاههای داخلی ضمانت اجرایی ایجاد کند. این همان نقطهای است که اختلاف فعلی را از یک دعوای ساده مدیریتی فراتر میبرد.
تراکتور کوتاه نمیآید
یکی از جدیترین اختلافها بر سر امیرحسین حسینزاده شکل گرفته است؛ بازیکنی که تراکتور تمایلی به آزادسازی او برای بازیهای آسیایی ندارد. دلیل باشگاه تبریزی نیز روشن است. تراکتور در مقطع فعلی باید همزمان در لیگ برتر، لیگ نخبگان آسیا و جام حذفی رقابت کند و حسینزاده یکی از مهرههای مهم این تیم محسوب میشود. او تنها بازیکن بالای ۲۳ سال فهرست نهایی تیم امید است و از سوی دیگر، سابقه حضور در جام جهانی را دارد و آقای گل دو فصل متوالی لیگ برتر بوده است. شروع فصل نیز برای او با دو گل در دو هفته نخست همراه شده است. بنابراین، مخالفت تراکتور از منظر منافع باشگاه قابل درک است؛ اما همینجا سؤال بزرگتری مطرح میشود: آیا فدراسیون از ماهها قبل نمیدانست که چنین بازیکنی در برنامه تیم امید قرار دارد و باشگاهش همزمان درگیر مسابقات آسیایی خواهد بود؟ اگر پاسخ مثبت است، چرا توافقی پیش از رسیدن کار به نقطه بحران شکل نگرفت؟
فقط تراکتور نیست!
اختلاف تنها به حسینزاده محدود نشده است. استقلال و گلگهر نیز در فهرست باشگاههایی قرار گرفتهاند که درباره آزادسازی بازیکنان خود با فدراسیون اختلاف دارند. همزمان، شرایط بازیکنان شاغل در خارج از ایران پیچیدهتر است. مبین دهقان در الوحده امارات و رضا غندیپور در شبابالاهلی حضور دارند و باشگاههای آنها طبیعتاً تابع مقررات داخلی فوتبال ایران نیستند. در نتیجه، فدراسیون برای در اختیار گرفتن این بازیکنان بیش از هر چیز به مذاکره و توافق نیاز دارد. این مسئله درباره غندیپور اهمیت بیشتری پیدا میکند؛ بازیکنی ۲۰ ساله که در دوره آمادهسازی پیشفصل عملکرد خوبی داشته و از گزینههای مهم تیم امید محسوب میشود. در چنین شرایطی، انتظار همکاری یک باشگاه خارجی بدون آنکه توافقی از قبل صورت گرفته باشد، چندان واقعبینانه نیست.
اردوی دو نفره؛ چیزی شبیه به فاجعه!
شاید هیچ تصویری بهتر از اتفاق شامگاه شنبه ۷ شهریور، وضعیت فعلی تیم امید را توضیح ندهد. قرار بود ۲۳ بازیکن در هتل المپیک حاضر شوند، اما در نهایت تنها سهیل صحرایی و مسعود محبی خودشان را به کادر فنی معرفی کردند. تعدادی از بازیکنان پرسپولیس، از جمله پوریا لطیفیفر، پوریا شهرآبادی و دانیال ایری، نیز به اردوی تیم اضافه شدند اما یکشنبه شب اعلام شد که اردوی تیم امید به طور کامل تعطیل شد و بازیکنان به خانه برگشتند.
جلالی: ما برای تیم امید برنامه نداریم/ نمیتوان به باشگاه ها ایراد گرفت
مجید جلالی، کارشناس فوتبال، ریشه مشکل را فراتر از اختلاف فعلی فدراسیون و باشگاهها میداند. او در مورد حواشی تیم امید به خبرنگا ما گفت:«مشکل اصلی، نبود یک برنامه بلندمدت برای تیم امید است. اتفاقات امروز نتیجه سالها نگاه مقطعی به تیم امید است؛ تیمی که معمولاً در فاصله کوتاهی تا مسابقات شکل میگیرد، مربی خود را دیر میشناسد و در نهایت باید در کمترین زمان ممکن برای یک تورنمنت مهم آماده شود.»
جلالی در مورد پایان دادن به اکامی های تیم امید گفت:« نباید دنبال راهحلهای کوتاهمدت بود. تیم امید باید از همان ابتدای چرخه چهار ساله خود برنامه مشخص داشته باشد و حتی در فیفادیها برای آن بازی تدارکاتی تعریف شود. این دقیقاً همان نقطهای است که اختلاف فعلی را معنا میکند. اگر تیم امید بخشی ثابت و تعریفشده از برنامه فوتبال ایران بود، هماهنگی با باشگاهها نیز میتوانست ماهها زودتر انجام شود.»
کارشناس فوتبال البته به تیم های باشگاهی نیز حق میدهد، او در مورد همکاری نکردن باشگاههای لیگ برتری با تیم امید گفت:« نمیتوان به باشگاهها ایراد گرفت. باشگاهها در بسیاری از مواقع همکاری میکنند، اما وقتی منافع ورزشیشان در خطر باشد، طبیعی است که از بازیکنان خود دفاع کنند. نکته مهم اینجاست که صرف جریمه کردن باشگاهها نمیتواند مشکل را حل کند. وقتی بازیکنی بیشتر زمان فصل را در باشگاه سپری میکند و باشگاه نیز بابت قرارداد، دستمزد و عملکرد او هزینه میدهد، نمیتوان انتظار داشت در هر شرایطی بدون مذاکره بازیکن خود را در اختیار تیم ملی قرار دهد.»
257 251
نظر شما