به گزارش خبرآنلاین روزنامه فرهیختگان نوشت: صورتمسئله ظاهراً چندان پیچیده نیست؛ اما آنچه در واقع اتفاق افتاده، بسیار حائز اهمیت و نیازمند انذار و هشدار است؛ یعنی دقیقاً همان دغدغهای که امام سیدمجتبی خامنهای را طی هفتهها و ماههای اخیر بر آن داشته است که تقریباً در تمام پیامهای خویش بر این امر راهبردی، یعنی انسجام تأکید و اصرار کنند.
ماجرا ازاینقرار است که برخی ادعا میکنند از طریق تشدید نزاع در داخل میخواهند مسئله «بازدارندگی» و تثبیت پیروزی بر دشمن را حل کنند؛ آنها مدعی هستند ساختار تصمیمسازی یا تصمیمگیری در کشور بهاندازه کافی مدبرانه عمل نمیکند؛ لذا باید با جنگ لفظی در داخل، مسئله بازدارندگی در خارج را پیش برد و بر دشمن ضربه نهایی (از نظر بازدارندگی) را در این جنگ وارد کرد.
اینکه این جمع خودمرجعپندار، خویشتن را همیشه کاتولیکتر از پاپ تصور و فرض میکند که بهسادگی میتواند اصول اساسی رهبری یعنی اصرار بر انسجام را کنار بگذارد و خود را در زمینه نزاع و دعوای داخلی «رفع القلم» بداند، یک مشکل عمده ماجراست؛ اما مسئله دیگری هم در میان است و آن اینکه اساساً خود این «نزاع» که آفریده میشود، ضدبازدارندگی است؛ یعنی به بهانه بازدارندگی، از طریق نزاع آفرینی به ضد بازدارندگی کمک میکنند.
تذکر یک نکته بدیهی اینجا اهمیت دارد؛ منظور از نزاعنکردن، خزیدن به انفعال و تماشاچیگری و کنارگذاشتن «تضارب آرا» هم قطعاً نیست؛ اما تفاوت تضارب آرا با نزاع اینجاست که تضارب آرا غیر از «انگیزه»، ایده و توجه به اصول هم میخواهد. اما نزاع، تازه آنجا که مشکوک نباشد (چراکه برخی تحرکات نزاعآفرین حقیقتاً مشکوک هم است)، فقط نیازمند انگیزه ظاهری و ادعایی! است و پس از آن نیز همهچیز «سکولار» و «مباح» میشود! و این یکی از مشکلات جدی برخیها در دوره حاضر است.
اما در کنار اینها که تصور میکنند برای بازدارندگی باید نزاع ساخت، برخی هم به دنبال غنیمتاندوزی سیاسی از وضعیت حاضرند؛ عدهای رادیکال بهاصطلاح اصلاحطلب که فکر میکنند باید «فشار دشمن از خارج» را به «چانهزنی سیاسی در داخل» ترجمه کنیم و ساقدوش جشن ترامپ باشیم! حالآنکه الان فرصت تقسیم غنیمت و ساقدوشی نیست. و بعضی نیز البته خوشباورانه تصور میکنند پیروزی نهایی حاصل شده و حالا وقت غنیمتگیری سیاسی ازسویدیگر است.
اینها هم تصور میکنند انسجام مسئله فرعی است و آنچه اهمیت دارد همین غنیمتگیری است. حالآنکه اینها هم اشتباه بزرگی مرتکب میشوند.
نقشآفرینی امثال آقای دکتر حدادعادل طی روزها و هفتهها و ماههای گذشته در این چهارچوب ارزش بیشتری پیدا میکند. آقای حدادعادل، پدر شهیده سرافراز و عالیقدر زهرا حدادعادل (همسر رهبر معظم انقلاب، آیتالله سیدمجتبی خامنهای) بدون آنکه از این نسبت برای خود امتیازی دستوپا کند و نیز بدون اینکه به سیاق و روش «اصحاب خبر بساز و آتشبیارمعرکه» عمل کند، تلاش زیادی در جهت تبیین و تقویت انسجام به عملآورده است.
او که بهعنوان یک شخصیت محترم، سخنانش در بین مردم مسموع و قابلتوجه است، بدون اینکه از انتسابهایش با مقام عالیرتبه نظام برای خود امتیازی جستوجو کند، در چندین نوبت حضور در صداوسیما و همچنین در سخنرانیهای مختلف، بر اساس آشنایی دیرینه خود با امام سیدمجتبی خامنهای و همچنین آگاهی صادقانهای که از اصول دارد، مباحث مختلف را تبیین و تلاش کرده که فارغ از رقابتهای سیاسی، آنچه را برای مردم و ایران و جمهوری اسلامی مفید است، بازگو کند.
و البته طی چند وقت اخیر، هزینههایی هم در این راستا پرداخته است که احتمالاً برای خود او چندان غیرقابلپیشبینی نبود؛ «اصحاب ستیزه» که برخی از آنها با محاسبات غلط و البته برخی نیز بهصورت مشکوک، به ترامپ هدیه میدهند، آقای حدادعادل را نیز به همراه برخی دیگر در این روزها نواختند و باز هم نشان دادند سخنگفتن از انسجام در این ایام نه یک اقدام تنزهطلبانه و عافیتطلبانه؛ بلکه عملیاتی ایثارگرانه و فداکارانه است و شجاعتی مضاعف میطلبد.
17302
نظر شما