اکنون نظریه‌ای مطرح است که تصمیم‌گیری درباره پایان جنگ را به بالا نگه داشتن قیمت نفت و شکست ترامپ در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا در ۱۲ آبان پیوند می‌زند و گویی حتی اگر آمریکا شروط هفت‌گانه ما برای بازگشت به تفاهمنامه اسلام‌آباد را که بسیار به نفع ما بود پذیرفت و اقدامات عملی کرد و تضمین‌های لازم را هم داد، باز هم نباید بپذیریم تا زمان موعود فرا رسد و در این فاصله حتی صحبت از مذاکره هم نباید کرد چون طرف مقابل را جری‌تر می‌کند.
در عالم سیاست نباید این‌گونه اندیشید و روی احتمالات حساب کرد. اگر فرصتی دست داد که بخش عمده خواسته‌های ما تأمین می‌شود، نباید آن را از دست داد، حال می‌خواهد قیمت نفت بالا برود یا نرود و ترامپ در انتخابات آتی شکست بخورد یا نخورد. قبلاً هم از این کارها کرده‌ایم و نتیجه معکوس گرفته‌ایم. گروگانهای آمریکایی را به مدت طولانی نگاه داشتیم برای آنکه کارتر در انتخابات ریاست جمهوری شکست بخورد. کارتر شکست خورد ولی بدتر از کارتر یعنی ریگان روی کار آمد.
امروز هم دموکراتها پیروز شوند معلوم نیست افسار ترامپ را چندان بکشند، چرا که آنها هم جیره‌خوار صهیونیستها هستند. قیمت نفت هم هر مقدار بالا برود معلوم نیست اقتصاد آمریکا را فرو بپاشد، ضمن این که آسیبی که ادامه شرایط فعلی در کشور بر زندگی مردم وارد می‌کند ممکن است بیشتر از آسیبی باشد که ما در اثر بالا نگاه داشتن قیمت نفت به آمریکا وارد می‌کنیم. البته همه اینها در صورتی است که امیدی به پذیرش شروط ما توسط آمریکا وجود داشته باشد. در این صورت نباید پایان جنگ را به قیمت نفت یا انتخابات آتی آمریکا موکول کنیم. ولی اگر امیدی به پذیرش شروط ما از طرف آمریکا نیست و او می‌خواهد ما را با فشار اقتصادی به زانو درآورد و تسلیم کند، طبیعی است که باید تا آخرین نفر و آخرین قطره خون مقاومت کنیم و البته زمینه این مقاومت در مردم ما وجود دارد. ما می‌خواهیم و باید از این شرایط خارج شویم ولی نه به هر قیمتی، بلکه با عزت و شرافت ملی و اسلامی.
نظر شما