به گزارش خبرآنلاین روزنامه شرق نوشت: حرف در ظاهر منطقی است؛ هیچ‌کس نمی‌گوید صرفاً به دلیل جوان بودن باید پیراهن تیم ملی را پوشید. مسئله اما اینجاست: اگر «سن فقط یک عدد» است، پس عملکرد هم باید یک عدد تعیین‌کننده باشد؛ نه نام، نه سابقه و نه بازوبند کاپیتانی.
احسان حاج‌صفی سال‌ها برای فوتبال ایران زحمت کشیده و احترامش محفوظ است، اما احترام به گذشته نباید به معنای چشم بستن بر امروز باشد. در دیداری که قرار بود محکی برای تیم ملی باشد، یک اشتباه فردی از سوی بازیکن باتجربه به گل اول ازبکستان انجامید. اشتباهی که حتی خود قلعه‌نویی هم آن را «بسیار بچگانه» توصیف کرد.
اینجاست که پرسش اصلی شکل می‌گیرد: اگر تیم ملی «جای جوان‌گرایی نیست»، پس جای چیست؟ فوتبال ایران مگر قرار نیست برای آینده تیم بسازد؟
اسپانیا به یامال شانزده ساله اعتماد کرد و او را در مسیر قهرمانی اروپا قرار داد؛ تیمی که با تکیه بر نسل جوانش قهرمان جام جهانی هم شد. چرا در ایران هنوز جوان بودن را یک ریسک می‌دانیم و برای تغییر، منتظر پایان نسل فعلی می‌مانیم؟ مشکل جوان‌گرایی نیست؛ مشکل ترس از تغییر و بی‌اعتمادی به آینده است. میانگین سنی ایران مقابل ازبکستان ۵/۲۹ سال بود، در حالی که این عدد برای ازبکستان حدود ۲۴ سال؛ نتیجه هم روشن بود.
مسئله حاج‌صفی، خلیل‌زاده و دیگران فقط یک اشتباه نیست. مسئله، اصرار بر ادامه مسیری است که باید بالاخره یک روز تمام شود.
تلخ‌تر اینکه این شکست را نمی‌توان یک اتفاق منفرد دانست. تیم ملی در سال‌های اخیر بارها با نمایش‌هایی روبه‌رو شده که فاصله میان داشته‌های فوتبال ایران و کیفیت ارائه‌شده در زمین را آشکار کرده است. حتی در همین مسابقه که دو گل نخست ازبکستان حاصل اشتباهات فردی بازیکنان باتجربه بود.
و درست در همین نقطه، پای فدراسیون فوتبال و مهدی تاج به میان می‌آید.
وقتی تیم بزرگسالان با چنین کیفیتی بازی می‌کند و تیم امید ایران تنها یک روز قبل با شکست سنگین ۴ بر یک برابر کره‌شمالی از بازی‌های آسیایی ناگویا حذف می‌شود، دیگر نمی‌توان همه چیز را به یک بازیکن یا یک مربی محدود کرد.
فدراسیون پیش از بازی‌های ناگویا از تیم امید انتظار مدال داشت، اما آنچه درنهایت نصیب فوتبال ایران شد، حذف از مرحله گروهی بود. این یعنی مسئله فقط نتیجه یک مسابقه نیست؛ مسئله، کیفیت برنامه‌ریزی و مسئولیت‌پذیری در رأس فوتبال کشور است.
17302
نظر شما