مرتضی رضایی؛ بعضی لحظهها فقط یک لحظهاند؛ چند ثانیه روی ساعت مسابقه، چند نگاه، چند نفس حبسشده و بعد تمام.
اما بعضی لحظهها هم هستند که هیچ وقت تمام نمیشوند؛ میمانند.
میروند در آرشیو یک ورزش، در حافظه یک نسل و گاهی در قصه زندگی کلی آدم.
برای ریحانه کریمی، آن لحظه وقتی بود که وزنه را از زمین بلند کرد و بالای سر برد؛ اما او چیزی بیشتر از یک وزنه را بلند کرده بود.
او در ناگویا، فقط ۲۴۳ کیلوگرم را جابهجا نکرد؛ بخشی از تاریخ وزنهبرداری زنان ایران را از زمین بلند کرد و روی سکوی بازیهای آسیایی گذاشت.
ریحانه کریمی، دختر مشهدی وزنهبرداری ایران، پیش از این طعم تلخ شکستهاب زیادی را چشیده بود.
سه سال پیش، در بازیهای آسیایی هانگژو، نخستین حضورش در این میدان بزرگ با حذف همراه بود؛ سه تلاش و وزنهای که هر بار سنگینتر از توان او در آن روز بود. ریحانه آن روز دستش به مدال نرسید اما ورزشکارها را گاهی نه با روزهایی که روی سکو میروند، که با روزهایی میشود شناخت که از سکو جا میمانند. ریحانه اما ماند، تمرین کرد و دوباره برگشت.
چند سال بعد، در ناگویا، دیگر آن دختر ۱۷ ساله هانگژو نبود؛ زنی بود که میدانست روی تخته فقط با وزنه رقابت نمیکند. با خاطره شکست، با فشار مسابقه، با نگاه تماشاگران و با تمام سالهایی رقابت میکند که برای رسیدن به چنین لحظهای پشت سر گذاشته است.
او روی تخته، شروع آسانی نداشت.
وزنه ۱۰۳ کیلوگرمی در نخستین تلاش یکضرب بالا نرفت. همان لحظههایی که برای تماشاگر شاید فقط یک چراغ قرمز و یک عدد روی تابلو باشند، برای ورزشکار میتوانند ساعتها و ماهها فشار را در چند ثانیه خلاصه کنند؛ اما ریحانه برگشت.
۱۰۳ کیلوگرم را در تلاش دوم مهار کرد و بعد، برای تلاش سوم، ۱۰۷ کیلوگرم را بالای سر برد.
حالا نوبت دوضرب بود.
۱۳۱ کیلوگرم.
بعد ۱۳۶ کیلوگرم.
و مجموع: ۲۴۳ کیلوگرم؛ برنز.
اما رنگ مدال، شاید کوچکترین بخش ماجرا بود،چون این بار وقتی نام «ریحانه کریمی» کنار مدال قرار گرفت، یک «اولین» هم کنارش ایستاده بود) نخستین مدال زنان وزنهبرداری ایران در بازیهای آسیایی.
وزنهبرداری برای ایران سالهاست با تصویر مردانی گره خورده که روی تخته ایستادهاند و وزنههایی چند برابر وزن خودشان را بالای سر بردهاند. این رشته در بازیهای آسیایی برای ایران دهها مدال آورده و از پرافتخارترین رشتههای کاروان ایران بوده است. اما در میان آن همه مدال، برای زنان هنوز جای یک سطر خالی بود و این ریحانه بو که آن سطر را نوشت؛ با برنز.
گاهی تاریخ با طلا نوشته نمیشود.
گاهی یک مدال برنز میتواند از هر طلایی تاریخیتر باشد.
شاید برای همین بود که بعد از مسابقه، حرفهای ریحانه بیشتر از آنکه درباره خودش باشد، درباره کسانی بود که در این مسیر کنارش ایستاده بودند. از مربیانش گفت، از فدراسیون، از پدر و مادرش؛ از پدر و مادری که به گفته خودش همیشه پشت او بودهاند و بعد، مثل کسی که هنوز باورش نشده باشد چه اتفاقی افتاده، گفت: «اولین دختری» است که برای ایران در بازیهای آسیایی مدال گرفته.
این شاید مهمترین بخش قصه او باشد.اولین بودن همیشه فقط به معنای رسیدن نیست؛ به معنای باز کردن راه هم هست.
پیش از ریحانه، دختران دیگری وزنه زده بودند، مسابقه داده بودند، شکست خورده بودند، پیروز شده بودند و برای رسیدن به تیم ملی جنگیده بودند، اما وقتی او روی سکوی ناگویا ایستاد، دیگر تنها خودش نبود. پشت سر او، تمام دخترانی ایستاده بودند که شاید روزی برای نخستین بار یک وزنه را بلند کرده بودند.
ریحانه حالا بخشی از آن جاده است و شاید زیباترین تصویر از او همین باشد؛ ریحانه کریمی روی تخته ایستاده است؛ وزنه بالای سرش، چراغهای سالن روی صورتش و یک لحظه سکوت قبل از تشویق.
وزنه پایین میآید.
تشویقها بلند میشود.
اما چیزی دیگر پایین نمیآید.
سقف تاریخ وزنهبرداری زنان ایران.
چون ریحانه، آن سقف را شکسته است.
و حالا دختران دیگری میتوانند از جایی شروع کنند که او ایستاده بود.
روی سکوی ناگویا.با یک مدال برنز و با نامی که برای نخستین بار، در تاریخ بازیهای آسیایی کنار نام زنان وزنهبردار ایران نوشته شد.
۲۵۱ ۲۵۱
نظر شما