به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین استان سمنان ،ابتکار متفاوت کانون پرورش فکری سمنان در نشست با رسانه‌ها؛ چهار کودک و نوجوان از سینمای کودک و کافه‌کتاب تا پارک‌های غیرفعال و تشکیل شورای مشورتی کودکان گفتند
این بار قرار نبود بزرگ‌ترها درباره کودکان حرف بزنند؛ قرار بود خود کودکان حرف بزنند. چهار کودک و نوجوان در ابتکاری متفاوت، در نشست کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان سمنان با اصحاب رسانه پشت تریبون رفتند و بی‌واسطه از خواسته‌ها و دغدغه‌هایشان گفتند؛ از نبود سینمای کودک و فضای سرپوشیده برای بازی، تا وضعیت پارک‌ها، دسترسی کودکان دارای معلولیت به امکانات شهری، نگرانی از فضای مجازی و مطالبه تشکیل «شورای مشورتی کودکان» در شهر. سخنان ساده اما عمیق آنان یک پیام روشن داشت: ما فقط مخاطب تصمیم‌های شما نیستیم؛ درباره شهر خودمان حرف داریم و می‌خواهیم پیش از تصمیم‌گیری درباره ما، نظر ما را هم بپرسید.
این بار، تریبون از آنِ کودکان بود
در ابتکاری قابل توجه و متفاوت، چهار کودک و نوجوان در نشست رسانه‌ای مدیرکل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان سمنان حضور یافتند و بدون واسطه، مطالبات و دغدغه‌های خود را با خبرنگاران در میان گذاشتند.
اتفاقی که شاید در ظاهر ساده باشد، اما در عمق خود یک تغییر مهم در نگاه به کودک را نشان می‌دهد؛ اینکه کودک دیگر تنها مخاطب برنامه‌های فرهنگی نیست، بلکه می‌تواند صاحب نظر، مطالبه‌گر و حتی شریک تصمیم‌سازی باشد.
چهار کودک حاضر در این نشست، هرکدام از زاویه‌ای متفاوت درباره شهری که در آن زندگی می‌کنند سخن گفتند؛ سخنانی که اگرچه با زبان کودکانه بیان شد، اما بسیاری از آنها پرسش‌هایی جدی برای مدیران شهری و فرهنگی سمنان در خود داشت.
نازنین حاجی‌سلطانی؛ «قلم شما صدای خواسته‌های ماست»
نازنین حاجی‌سلطانی در سخنان خود خطاب به خبرنگاران گفت:«می‌خواهم چند تا از درخواست‌های بچه‌های شهرستان سمنان را با شما در میان بگذارم. خبرنگار محترم، قلم شما صدای خواسته‌های ماست.»
او خود را نماینده‌ای از کودکان شهر دانست و گفت یکی از مهم‌ترین خواسته‌های کودکان، ایجاد امکانات فرهنگی و تفریحی متناسب با نیاز آنهاست.
حاجی‌سلطانی با اشاره به وجود سینمای کودک در بسیاری از شهرها، گفت:«اغلب شهرها سینمای کودک دارند، اما سمنان که ادعا می‌کند شهر دوستدار کودک است، سینمای کودک ندارد.»
او سپس به چند مطالبه دیگر اشاره کرد؛ از جمله ایجاد فضای سرپوشیده برای بازی و تعامل کودکان با یکدیگر، راه‌اندازی کافه‌کتاب، ایجاد خانه نمایش و سرود و برگزاری مسابقات و بازی‌های گروهی در روزهای تعطیل.
اما شاید مهم‌ترین بخش سخنان او خطاب مستقیم به خبرنگاران بود؛ جایی که از رسانه‌ها خواست صدای کودکان را به گوش شهردار و اعضای شورای شهر برسانند.
او گفت از مسئولان بخواهید وقتی قرار است برای کودکان شهر کاری انجام دهند، از خود کودکان نیز نظرخواهی کنند.
درخواستی ساده؛ اما شاید یکی از بنیادی‌ترین اصول شهر دوستدار کودک.
فاطمه بصیرت؛ «چرا فضای مجازی برای همه سنین باز است؟»
فاطمه بصیرت نیز با معرفی خود، خطاب به خبرنگاران گفت:
«شما صدای ما، صدای کودکان شهر سمنان هستید.»
او یکی از دغدغه‌های مهم نسل امروز را فضای مجازی عنوان کرد و گفت کودکان هنگام ورود به این فضا با استرس و پرسش‌های زیادی مواجه‌اند.
بصیرت با طرح این پرسش که چرا فضای مجازی بدون توجه کافی به سن کودکان در دسترس همه قرار دارد، گفت:
«چرا همه سن می‌توانند وارد فضای مجازی شوند؟ پنج‌ساله، ۱۰ ساله یا ۱۵ ساله؛ همه به راحتی وارد می‌شوند.»
سخنان او تنها به فضای مجازی محدود نشد. فاطمه از خبرنگاران خواست وضعیت کودکان دارای معلولیت، کودکان نابینا و ناشنوا و میزان دسترسی آنها به امکانات بازی و تفریح را نیز مورد توجه قرار دهند.
او با طرح یک پرسش ساده اما تکان‌دهنده گفت: آیا تا به حال فکر کرده‌ایم کودکان نابینا و ناشنوا کجا و چگونه بازی می‌کنند؟ آیا آنها می‌توانند از امکانات بازی که کودکان دیگر هر روز استفاده می‌کنند، بهره ببرند؟
این کودک نوجوان در پایان، از رسانه‌ها خواست صدای این دغدغه‌ها را به گوش مسئولان و دولتمردان برسانند تا مشکلات کودکان بیشتر دیده شود.
حلما جاویدپور؛ «سمنان شهر دوستدار کودک است، اما...»
حلما جاویدپور نیز سخنان خود را خطاب به خبرنگاران آغاز کرد و گفت:
«از شما درخواست دارم صدای ما را به شهردار و اعضای شورای شهر برسانید.»
او با اشاره به عنوان «شهر دوستدار کودک» برای سمنان، پرسشی جدی مطرح کرد: اگر سمنان شهر دوستدار کودک است، این دوستی با کودک در فضای واقعی شهر تا چه اندازه دیده می‌شود؟
جاویدپور به وضعیت پارک‌ها اشاره کرد و گفت:
«برای مثال، پارک سیمرغ سمنان که وسایل بازی دارد، تعطیل است و همین‌طور بسیاری از پارک‌های دیگر نیز به اندازه کافی به وسایل بازی مجهز نیستند.»
او از خبرنگاران خواست این موضوع را پیگیری کنند و صدای کودکان را به شورای شهر و مدیریت شهری برسانند.
شاید پرسش حلما را بتوان این‌گونه خلاصه کرد: شهر دوستدار کودک، فقط یک عنوان است یا باید در کوچه، پارک، محله و زندگی روزمره کودکان نیز دیده شود؟
ثمینا رومینا؛ «چرا رسانه‌ها ما را جدی نمی‌گیرند؟»
ثمینا رومینا اما از زاویه‌ای متفاوت سخن گفت؛ او نه فقط از امکانات شهری، بلکه از جایگاه اجتماعی و رسانه‌ای کودکان گفت.
او خطاب به خبرنگاران گفت:«سلام خدمت شما خبرنگاران عزیزی که دغدغه مردم را دارید. می‌خواستم مطرح کنم چرا رسانه‌ها ما را جدی نمی‌گیرند؟»
رومینا ادامه داد:«ما هم می‌توانیم درباره مشکلات خودمان صحبت کنیم.»
این جمله کوتاه شاید یکی از مهم‌ترین جملات این نشست بود؛ چرا که کودکان نه فقط خواستار امکانات، بلکه خواستار دیده شدن و شنیده شدن هستند.
او در ادامه پیشنهادی مشخص ارائه کرد:«یک شورای مشورتی کودکان شهر تشکیل شود و نماینده‌ای از این شورا گاهی در جلسات شورای شهر حضور داشته باشد.»
پیشنهادی که اگر جدی گرفته شود، می‌تواند از یک مطالبه کودکانه به یک الگوی واقعی مشارکت اجتماعی تبدیل شود.
چهار صدا، یک مطالبه
چهار کودک، چهار نگاه و چهار دسته مطالبه؛ اما در پس همه این سخنان، یک خواسته مشترک وجود داشت:
ما را ببینید، صدای ما را بشنوید و درباره ما بدون ما تصمیم نگیرید.
یکی سینمای کودک می‌خواهد، دیگری فضای امن برای بازی؛ یکی نگران دسترسی کودکان به فضای مجازی است و دیگری به حق بازی کودکان دارای معلولیت فکر می‌کند. یکی از وضعیت پارک‌ها می‌گوید و دیگری از رسانه‌ها می‌پرسد چرا صدای کودکان را جدی نمی‌گیرند.
اینها شاید در نگاه نخست، خواسته‌هایی کودکانه باشند؛ اما اگر کمی دقیق‌تر به آنها نگاه کنیم، پشت هرکدام یک مفهوم بزرگ اجتماعی پنهان است: حق دسترسی به فرهنگ، حق بازی، حق امنیت، حق برابری، حق مشارکت و حق شنیده شدن.
شهری که کودک در آن سهمی از تصمیم‌گیری دارد
اگر قرار است سمنان واقعاً «شهر دوستدار کودک» باشد، شاید نخستین گام این نباشد که تنها برای کودکان برنامه طراحی کنیم؛ بلکه باید کودکان را در طراحی برنامه‌ها شریک کنیم.
پیشنهاد تشکیل شورای مشورتی کودکان، حضور نماینده آنان در برخی جلسات شورای شهر و نظرخواهی از کودکان پیش از اجرای طرح‌های مرتبط با آنان، می‌تواند نقطه آغاز این مسیر باشد.
شهر دوستدار کودک، شهری نیست که فقط چند وسیله بازی رنگارنگ در پارک‌هایش داشته باشد؛ شهری است که کودک در آن احساس کند دیده می‌شود، امنیت دارد، حق انتخاب دارد و صدایش به گوش تصمیم‌گیران می‌رسد.
شاید ارزشمندترین اتفاق این نشست همین بود؛ اینکه چهار کودک آمدند و بدون لکنت، بدون تشریفات و بدون واسطه با رسانه‌ها حرف زدند.
و حالا نوبت بزرگ‌ترهاست.
نوبت شهرداری، شورای شهر، مدیران فرهنگی و البته رسانه‌هاست که نشان دهند این صداها را شنیده‌اند.
زیرا گاهی یک شهر زمانی واقعاً دوستدار کودک می‌شود که پیش از آنکه برای کودک تصمیم بگیرد، از کودک بپرسد: تو چه می‌خواهی؟
48
نظر شما