به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، دعا در فرهنگ اسلامی، راهی برای ارتباط با خداوند، درخواست یاری در دشواری‌ها و تقویت پیوند معنوی انسان با پروردگار است. این نیایش‌ها علاوه بر آنکه زمینه بیان نیازها و خواسته‌های انسان را فراهم می‌کنند، فرصتی برای بازنگری در رفتار، پالایش روح و حرکت در مسیر رشد معنوی نیز به شمار می‌روند.
دعای فرج؛ نیایشی برای گشایش و امید
در میان ادعیه شناخته‌شده شیعه، دعای فرج جایگاه ویژه‌ای دارد. این دعا با مضامینی همچون بیان دشواری‌های دوران غیبت، توکل بر خداوند، یادآوری منزلت اهل بیت (ع) و درخواست گشایش، احساس امید و انتظار را در دل مؤمنان زنده نگه می‌دارد.
بنابر روایت ایمانور، دعای فرج از جمله نیایش‌هایی است که برای تعجیل در فرج امام زمان (عج) خوانده می‌شود. توجه به معانی و مفاهیم آن می‌تواند به شناخت بهتر اندیشه انتظار و مسئولیت‌های فردی و اجتماعی منتظران کمک کند.
مفاهیم و فرازهای دعای فرج چه می‌گویند؟
دعای فرج با بیان گرفتاری‌ها و دشواری‌ها آغاز می‌شود و سپس با تأکید بر اتکا به خداوند، یادآوری جایگاه پیامبر و اهل بیت (ع) و درخواست گشایش ادامه می‌یابد. در پایان نیز، زبان دعا به استغاثه و طلب یاری می‌رسد.
۱. «إِلٰهِی عَظُمَ الْبَلاءُ، وَبَرِحَ الْخَفاءُ، وَانْکَشَفَ الْغِطاءُ»
ترجمه: خدایا، گرفتاری بزرگ شده، امور پنهان آشکار گشته و پرده‌ها کنار رفته است.
این فراز، تصویری از شدت دشواری‌ها و آشکار شدن حقایق ارائه می‌دهد. عبارت «عَظُمَ الْبَلاءُ» به بزرگی و شدت گرفتاری‌ها اشاره دارد؛ «وَبَرِحَ الْخَفاءُ» از آشکار شدن امور پنهان سخن می‌گوید و «وَانْکَشَفَ الْغِطاءُ» بیانگر کنار رفتن پرده‌ها و نمایان شدن حقایق است.
در چارچوب مفهوم انتظار، این عبارات یادآور شرایط دشوار انسان و جامعه در دوران غیبت و نیاز به گشایش و هدایت هستند.
۲. «وَانْقَطَعَ الرَّجاءُ، وَضاقَتِ الْأَرْضُ، وَمُنِعَتِ السَّماءُ»
ترجمه: امیدها قطع شده، زمین تنگ گشته و از برکات آسمان دریغ شده است.
این بخش، بیانگر احساس درماندگی در برابر مشکلات و دشواری‌هایی است که راه زندگی را بر انسان تنگ می‌کنند.
«وَانْقَطَعَ الرَّجاءُ» به از میان رفتن امیدهای ظاهری اشاره دارد؛ «وَضاقَتِ الْأَرْضُ» دشواری و تنگنای زندگی را تداعی می‌کند و «وَمُنِعَتِ السَّماءُ» به محروم ماندن از خیرات و برکات آسمانی اشاره دارد.
پیام این فراز را می‌توان در یادآوری نیاز انسان به رحمت الهی و امید به گشایش در شرایط دشوار جست‌وجو کرد.
۳. «وَأَنْتَ الْمُسْتَعانُ، وَإِلَیْکَ الْمُشْتَکیٰ، وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِی الشِّدَّةِ وَالرَّخاءِ»
ترجمه: تویی که از تو یاری می‌جوییم؛ شکایت به سوی توست و در سختی و آسایش بر تو تکیه می‌کنیم.
پس از بیان دشواری‌ها، دعا بر توکل و اعتماد به خداوند تأکید می‌کند. «وَأَنْتَ الْمُسْتَعانُ» بیانگر درخواست یاری از پروردگار است؛ «إِلَیْکَ الْمُشْتَکیٰ» از بردن شکایت و بیان نیازها به درگاه او سخن می‌گوید و «عَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ» بر اعتماد و اتکای قلبی به خداوند دلالت دارد.
این فراز، یادآور آن است که در نگاه دینی، انسان در مواجهه با دشواری‌ها می‌تواند با دعا، توکل و استعانت از خداوند، امید و توان معنوی خود را تقویت کند.
۴. «اللّٰهُمَّ صَلِّ عَلیٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ أُولِی الْأَمْرِ الَّذِینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ، وَعَرَّفْتَنا بِذَلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ»
ترجمه: خدایا، بر محمد و خاندان محمد درود فرست؛ همان صاحبان امر که اطاعتشان را بر ما واجب کردی و از این طریق، جایگاهشان را به ما شناساندی.
در این بخش، صلوات بر پیامبر اکرم (ص) و خاندان ایشان، مقدمه‌ای برای یادآوری جایگاه اهل بیت (ع) است. تعبیر «أُولِی الْأَمْرِ» به صاحبان امر اشاره دارد و در تفسیر شیعی این فراز، بر جایگاه هدایت‌گر اهل بیت (ع) و اهمیت شناخت و پیروی از آنان تأکید می‌شود.
۵. «فَفَرِّجْ عَنّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلاً قَرِیباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ»
ترجمه: پس به حق آنان، برای ما گشایشی فوری و نزدیک فراهم کن؛ همچون چشم بر هم زدنی یا نزدیک‌تر از آن.
این فراز، محور اصلی درخواست در دعای فرج است. در این بخش، دعاکننده از خداوند می‌خواهد به حق پیامبر و اهل بیت (ع)، گشایش و فرج را نزدیک گرداند.
تعبیر «فَرَجاً عاجِلاً قَرِیباً» شدت اشتیاق به تحقق گشایش را نشان می‌دهد و عبارت «کَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ» بر فوریت و نزدیکی مطلوب در زبان دعا تأکید دارد.
۶. «یَا مُحَمَّدُ یَا عَلِیُّ، یَا عَلِیُّ یَا مُحَمَّدُ اکْفِیانِی فَإِنَّکُما کافِیانِ، وَانْصُرانِی فَإِنَّکُما ناصِرانِ، یَا مَوْلانا یَا صاحِبَ الزَّمانِ»
ترجمه: ای محمد، ای علی؛ ای علی، ای محمد، مرا کفایت کنید که شما کفایت‌کنندگان من هستید و یاری‌ام دهید که شما یاوران من هستید؛ ای مولای ما، ای صاحب‌الزمان.
در این فراز، نام پیامبر اکرم (ص) و امام علی (ع) در قالب توسل و طلب یاری ذکر می‌شود و سپس خطاب به امام زمان (عج) ادامه می‌یابد.
عبارت «اکْفِیانِی فَإِنَّکُما کافِیانِ» بیانگر درخواست کفایت و یاری است. «وَانْصُرانِی فَإِنَّکُما ناصِرانِ» بر طلب نصرت و پشتیبانی تأکید دارد و «یَا مَوْلانا یَا صاحِبَ الزَّمانِ» نشان‌دهنده پیوند عاطفی و اعتقادی دعاکننده با امام عصر (عج) است.
۷. «الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ، أَدْرِکْنِی أَدْرِکْنِی أَدْرِکْنِی، السَّاعَةَ السَّاعَةَ السّاعَةَ، الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ، یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطَّاهِرِینَ»
ترجمه: فریادرس، فریادرس، فریادرس؛ مرا دریاب، مرا دریاب، مرا دریاب؛ اکنون، اکنون، اکنون؛ با شتاب، با شتاب، با شتاب؛ ای مهربان‌ترین مهربانان، به حق محمد و خاندان پاک او.
پایان دعا با تکرار واژه‌هایی همچون «الْغَوْثَ» به معنای فریادرسی، «أَدْرِکْنِی» به معنای دریاب و «الْعَجَلَ» به معنای شتاب کن، اوج استغاثه و درخواست یاری را به تصویر می‌کشد.
در این بخش، دعاکننده با توسل به پیامبر و خاندان پاک ایشان، از خداوند طلب رحمت و گشایش می‌کند. این فراز، حال‌وهوای کلی دعا را که بر امید، توسل و انتظار فرج استوار است، به پایان می‌رساند.
دعای فرج در چه منابعی نقل شده است؟
بر اساس منابع معرفی‌شده در متون دعایی و آثار مرتبط با امام زمان (عج)، بخش آغازین دعای فرج در کتاب «کنوز النجاح» شیخ طبرسی نقل شده است؛ این بخش تا عبارت «أَوْ هُوَ أَقْرَبُ» ادامه دارد.
این دعا یا بخش‌هایی از آن در آثار دیگری نیز آمده است؛ از جمله:
. «المزار الکبیر» اثر ابن مشهدی
. «جمال الاسبوع» اثر سید ابن طاووس
. «المزار» اثر شهید اول
. «مصباح» اثر کفعمی
. «وسائل الشیعة» اثر شیخ حر عاملی
درباره پیشینه نقل دعا، باید میان نقل بخش‌های مختلف آن در منابع و بررسی سند هر بخش تمایز قائل شد. ذکر یک دعا در کتاب‌های متعدد، به‌تنهایی جایگزین بررسی تخصصی اعتبار سند و انتساب آن نیست.
ماجرای نقل دعای فرج چیست؟
در نقل مشهور درباره شأن صدور دعای فرج، آمده است که امام مهدی (عج) این دعا را به ابوالحسن محمد بن احمد بن ابی‌لیث تعلیم دادند.
بر اساس این گزارش، او در بغداد از بیم کشته شدن به مقابر قریش، در کاظمین کنونی، پناه برده بود. در ادامه این روایت آمده است که به برکت این دعا از خطر نجات یافت.
این ماجرا در کتاب «النجم الثاقب» نوشته محدث نوری، جلد دوم، صفحه ۱۳۵، نقل شده است. این گزارش، بخشی از پیشینه روایی دعای فرج در سنت شیعی به شمار می‌رود.
بهترین زمان برای خواندن دعای فرج
در منابع دعایی شیعه، برای قرائت دعای فرج موقعیت‌هایی ذکر شده است. از جمله:
۱. پس از نماز امام زمان (عج): دعای فرج در شمار تعقیبات نماز امام زمان (عج) آمده است. برای این مورد به جلد هشتم کتاب «وسائل الشیعة»، صفحه ۱۸۵، ارجاع داده شده است.
۲. در آداب سرداب امام زمان (عج): در کتاب «المزار الکبیر»، در ضمن آداب سرداب، دو رکعت نماز زیارت و قرائت این دعا نقل شده است.
۳. در اعمال و ادعیه مفاتیح الجنان: این دعا در «مفاتیح الجنان» در بخش ادعیه و اعمال مرتبط با سرداب و زیارت صاحب‌الامر (عج) آمده است.
۴. مداومت بر دعا در دوران غیبت: در برخی نقل‌ها، از آیت‌الله محمدتقی بهجت (ره) بر مداومت بر دعای فرج، به‌ویژه دعای «عَظُمَ الْبَلاءُ»، به‌عنوان توصیه‌ای برای دوران آخرالزمان یاد شده است. این مطلب در مجموعه گفتارهای ایشان با عنوان «دعای فرج، دوای همه دردها» در مجله موعود نقل شده است.
۱۳ اثر و فضیلت معنوی دعای فرج
در فرهنگ دینی شیعه، دعا برای فرج امام زمان (عج) از اعمال مورد تأکید در دوران غیبت به شمار می‌رود. در منابع مذهبی، آثار و فضایل متعددی برای این عمل ذکر شده است. شماری از این آثار به نقش دعا در تقویت ایمان، امید، توکل و پیوند معنوی با امام عصر (عج) مربوط می‌شوند و برخی دیگر در قالب ثواب‌های نقل‌شده در روایات و کتاب‌های فضائل مطرح شده‌اند.
۱. افزایش شناخت و محبت به امام زمان (عج)
خواندن دعا همراه با توجه به معانی آن، می‌تواند زمینه شناخت بیشتر امام زمان (عج) و تقویت محبت و ارادت به ایشان را فراهم کند. تأمل در فرازهایی که از دشواری‌های دوران غیبت سخن می‌گویند، توجه دعاکننده را به مفهوم انتظار و جایگاه امام عصر (عج) معطوف می‌سازد.
۲. تقویت روحیه انتظار و امیدواری
دعای فرج با وجود آغاز اندوه‌بار خود، در نهایت بر درخواست گشایش و فرج تأکید دارد. این ساختار می‌تواند یادآور آن باشد که در مواجهه با مشکلات نباید امید را از دست داد. استمرار در دعا، همراه با درک معنای آن، به زنده نگه داشتن فرهنگ انتظار کمک می‌کند.
۳. توجه بیشتر به تزکیه نفس و اصلاح رفتار
دعا در سنت اسلامی فرصتی برای بازگشت به سوی خداوند، توبه و بازنگری در رفتار است. دعای فرج نیز با یادآوری نیاز انسان به رحمت الهی می‌تواند زمینه توجه بیشتر به اصلاح اخلاق، دوری از گناه و تقویت فضایل معنوی را فراهم کند.
۴. آرامش معنوی و امید به گشایش در مشکلات
در نامه منسوب به امام زمان (عج) در پاسخ به اسحاق بن یعقوب آمده است:
«أَکْثِرُوا الدُّعَاءَ بِتَعْجِیلِ الْفَرَجِ، فَإِنَّ ذَلِکَ فَرَجُکُمْ»
یعنی: برای تعجیل در فرج بسیار دعا کنید؛ زیرا گشایش شما در آن است.
این عبارت در کتاب «کمال‌الدین»، جلد دوم، صفحه ۴۸۵، نقل شده است. بر اساس این آموزه، دعا برای فرج جایگاهی ویژه در زندگی منتظران دارد. استمرار در نیایش و توجه به خداوند می‌تواند به تقویت امید و افزایش توان معنوی فرد برای مواجهه با دشواری‌های زندگی کمک کند.
۵. امید به استجابت دعا و برآورده شدن حاجات
در فرهنگ عبادی اسلام، دعا با نیت خالص و توجه قلبی از عوامل تقویت ارتباط انسان با خداوند و درخواست حاجت از اوست. دعای فرج نیز با دربرداشتن درخواست گشایش به حق پیامبر و اهل بیت (ع)، زمینه بیان نیازها و خواسته‌های دعاکننده را فراهم می‌کند.
البته استجابت دعا و چگونگی برآورده شدن حاجات، در نگاه دینی تابع حکمت الهی است و نباید برای آن نتیجه‌ای قطعی و یکسان در همه شرایط در نظر گرفت.
۶. مشارکت معنوی در فرهنگ دعا برای ظهور
یکی از محورهای اصلی دعای فرج، درخواست تعجیل در ظهور امام زمان (عج) است. مداومت بر این دعا، نشانه توجه به مسئله ظهور و زنده نگه داشتن آرمان عدالت در فرهنگ انتظار محسوب می‌شود.
در باور شیعی، دعا برای فرج عملی ارزشمند است؛ با این حال، تعیین زمان ظهور یا نتیجه قطعی آن از طریق میزان دعا امکان‌پذیر نیست.
۷. تقویت همدلی و وحدت میان منتظران
خواندن جمعی دعا می‌تواند فرصتی برای گردهمایی مؤمنان حول یک خواسته مشترک باشد. این هم‌صدایی، در صورت همراهی با رفتار مسئولانه و همکاری اجتماعی، می‌تواند به تقویت همدلی و پیوند میان افراد کمک کند.
از این منظر، دعای فرج افزون بر جنبه فردی، ظرفیت ایجاد احساس تعلق به یک آرمان مشترک را نیز دارد.
۸. امید به شفاعت امام زمان (عج) در قیامت
در برخی نوشته‌های مذهبی و آثار مربوط به فضایل دعا، برای دعاکنندگان و کسانی که به فرج امام زمان (عج) اهتمام دارند، پاداش‌هایی از جمله شفاعت ذکر شده است. این فضیلت در چارچوب باورهای دینی درباره شفاعت و جایگاه اهل بیت (ع) مطرح می‌شود و بررسی روایت مشخص آن نیازمند مراجعه به منبع و سند مربوط است.
۹. امید به برخورداری از دعای امام زمان (عج)
در فرهنگ انتظار، دعا برای امام زمان (عج) و توجه به امر فرج، نشانه محبت و پیوند قلبی با آن حضرت دانسته می‌شود. در همین چارچوب، برخی متون مذهبی از برخورداری دعاکنندگان از دعای خیر امام عصر (عج) سخن گفته‌اند.
این باور بر اهمیت متقابل محبت، دعا و پیوند معنوی میان امام و پیروان ایشان تأکید دارد.
۱۰. پناه معنوی در برابر فتنه‌های آخرالزمان
در آموزه‌های دینی، دوران غیبت با ضرورت حفظ ایمان، شناخت حق و پرهیز از گمراهی پیوند خورده است. دعای فرج با تقویت توکل، امید و توجه به امام زمان (عج)، می‌تواند برای مؤمنان یادآور اهمیت پایداری بر باورهای دینی باشد.
تأمل در مفاهیم دعا، در کنار آگاهی، خردورزی و پایبندی به اصول اخلاقی، می‌تواند به فرد در مواجهه سنجیده‌تر با بحران‌ها و شبهات کمک کند.
۱۱. تقویت ایمان و بصیرت
توجه به مفاهیم دعای فرج، انسان را به اندیشیدن درباره دشواری‌های جامعه، مسئولیت‌های فردی و نیاز به هدایت الهی دعوت می‌کند. این تأمل می‌تواند به تقویت باورهای دینی و افزایش حساسیت نسبت به مسائل اخلاقی و اجتماعی بینجامد.
بصیرت نیز در این چارچوب صرفاً به خواندن دعا محدود نمی‌شود، بلکه با شناخت، تفکر، بررسی درست اطلاعات و تشخیص مسئولانه حق از باطل ارتباط دارد.
۱۲. اهتمام به دعا؛ نشانه توجه به آرمان انتظار
دعای فرج از نیایش‌های شناخته‌شده در فرهنگ انتظار شیعه است. مداومت بر آن می‌تواند یاد امام زمان (عج) را در زندگی فردی و جمعی زنده نگه دارد و زمینه گفت‌وگو درباره عدالت، مسئولیت‌پذیری و آمادگی برای تحقق ارزش‌های مهدوی را فراهم کند.
انتظار در این نگاه، تنها یک حالت عاطفی نیست؛ بلکه با تلاش برای اصلاح رفتار فردی، رعایت حقوق دیگران و مسئولیت‌پذیری اجتماعی معنا پیدا می‌کند.
۱۳. تقویت مقاومت معنوی در برابر وسوسه‌ها
در ادبیات مذهبی، دعای فرج به‌عنوان نیایشی برای تقویت ارتباط با خداوند و توجه به امام زمان (عج) شناخته می‌شود. این ارتباط معنوی می‌تواند برای مؤمنان یادآور پایداری در برابر وسوسه‌ها و دوری از رفتارهای نادرست باشد.
در این چارچوب، امید به ظهور و توجه به مسئولیت‌های دوران غیبت، انگیزه‌ای برای حفظ ایمان، مراقبت از رفتار و حرکت در مسیر ارزش‌های اخلاقی به شمار می‌رود.
ثواب و برکات دعای فرج در کتاب مکیال المکارم
در جلد نخست کتاب «مکیال المکارم»، مجموعه‌ای از فضایل و پاداش‌های مرتبط با دعا برای فرج امام زمان (عج) گردآوری شده است. در این اثر، ۹۰ فضیلت و برکت برای این عمل ذکر شده که برخی از موارد آن عبارت‌اند از:
۱. برخورداری از ثواب یاری مظلوم.
۲. پاداش احترام به بزرگ‌تر و فروتنی در برابر او.
۳. ثواب شهید بودن در کنار پیامبر (ص)، بر اساس نقل این کتاب.
۴. برخورداری از ثواب شهادت زیر پرچم حضرت قائم (عج).
۵. پاداش احسان به امام زمان (عج).
۶. فضیلت تکریم عالمان.
۷. زنده نگه داشتن یاد و امر اهل بیت (ع).
۸. پاداش فرمان‌برداری از فرمان الهی و درخواست فضل و عنایت خداوند.
۹. ثواب پیروی از پیامبر اکرم (ص) و امامان (ع).
۱۰. برخورداری از پاداش رعایت و ادای امانت.
۱۱. ثواب یاری خداوند و امام زمان (عج)، در چارچوب تعبیرات این اثر.
۱۲. همراهی با امیرالمؤمنین علی (ع) در مرتبه و درجه‌ای که در کتاب برای این عمل ذکر شده است.
۱۳. محبوبیت نزد خداوند.
۱۴. ورود به بهشت و جاودانگی در فردوس برین.
۱۵. برخورداری از جایگاه و منزلت نزد پیامبر اکرم (ص).
۱۶. تبدیل شدن کردارهای بد به کردارهای نیک، بر اساس فضیلت نقل‌شده در کتاب.
۱۷. برخورداری از تأیید الهی در عبادات.
۱۸. افزایش درجات معنوی دعاکننده.
۱۹. از دیگر فضایل مطرح‌شده در این مجموعه، پاداش‌هایی مرتبط با یاری امام زمان (عج) و تقویت پیوند معنوی با ایشان است.
۲۰. برخورداری از ثواب خون‌خواهی امام حسین (ع)، مطابق با نقل این اثر.
۲۱. درخشش نور دعاکننده برای دیگران در روز قیامت.
۲۲. نائل شدن به درجات بلند شهدا در قیامت، بر اساس فضایل نقل‌شده در کتاب.
این موارد، چکیده‌ای از فضایل ذکرشده در «مکیال المکارم» هستند. برای نقل دقیق هر فضیلت و ارزیابی مستندات آن، باید به متن کتاب و مأخذ روایی مربوط مراجعه کرد.
سخن پایانی؛ دعای فرج و معنای زندگی در دوران غیبت
دعای فرج در فرهنگ شیعه، فراتر از یک نیایش روزمره، بیانگر امید به گشایش، توجه به جایگاه اهل بیت (ع) و اشتیاق به ظهور حضرت مهدی (عج) است. این دعا با طرح دشواری‌های دوران غیبت آغاز می‌شود، سپس بر جایگاه پیامبر و خاندان ایشان و اهمیت اطاعت از آنان تأکید می‌کند و در پایان، درخواست یاری و گشایش را به درگاه خداوند می‌برد.
فرازهای این دعا، مفاهیمی همچون توکل، توسل، امید، استغاثه و انتظار را در کنار یکدیگر قرار می‌دهند. از همین رو، خواندن آن با توجه به معنا می‌تواند فرصتی برای تأمل در رابطه انسان با خداوند، مسئولیت‌های فردی و اجتماعی و مفهوم انتظار باشد.
برای بهره‌مندی معنوی از دعای فرج، صرف تکرار الفاظ کافی نیست؛ توجه به مفاهیم، تلاش برای اصلاح رفتار، رعایت حقوق دیگران و پایبندی به ارزش‌های اخلاقی نیز اهمیت دارد. انتظار ظهور، در کنار دعا و نیایش، با آمادگی معنوی و تلاش برای بهبود زندگی فردی و اجتماعی معنا پیدا می‌کند.
دعای فرج، برای دل‌های منتظر یادآور این حقیقت است که در برابر دشواری‌ها نباید امید را از دست داد. مداومت بر این نیایش، همراه با شناخت و عمل به آموزه‌های دینی، می‌تواند پیوند معنوی انسان با امام عصر (عج) را تقویت کند و انگیزه حرکت در مسیر عدالت، اخلاق و مسئولیت‌پذیری را افزایش دهد.
باشد که با شناخت عمیق‌تر معارف اهل بیت (ع)، عمل به ارزش‌های دینی و دعا برای تعجیل در فرج حضرت ولی‌عصر (عج)، در مسیر تحقق آرمان‌های والای مهدوی گام برداریم.
دعای فرج با نوای علی فانی
منابع
۱. طبرسی نوری، النجم الثاقب، جلد دوم، صفحه ۱۳۵.
۲. وسائل الشیعة، جلد هشتم، صفحه ۱۸۵.
۳. ابن مشهدی، المزار الکبیر، صفحه ۵۹۰.
۴. شیخ عباس قمی، مفاتیح الجنان، بخش ادعیه و اعمال مرتبط با سرداب و زیارت صاحب‌الامر (عج).
۵. دعای فرج، دوای همه دردها، گفتارهایی از آیت‌الله العظمی محمدتقی بهجت، مجله موعود.
۶. شیخ صدوق،کمال‌الدین و تمام‌النعمة، جلد دوم، صفحه ۴۸۵.
۷. مکیال المکارم فی فوائد الدعاء للقائم، جلد نخست.
نظر شما