وقتی صحبت از آینده اقتصادی هند در سال ۲۰۴۷ است، پرسش اساسی این است که ما برای اقتصاد ایران در ۲۰ سال آینده چه برنامه‌ای داریم؟ آیا قرار است همچنان با تورم، کاهش قدرت خرید، نوسان قیمت‌ها و نگرانی دائمی خانوارها از هزینه‌های زندگی دست‌وپنجه نرم کنیم؟
مردم ایران امروز به‌جای رؤیای قدرت اقتصادی شدن کشور، نگران قیمت سیب‌زمینی، برنج، گوشت، روغن و اجاره‌خانه‌اند. خانواده‌ای که نمی‌داند درآمد ماه آینده‌اش کفاف مخارج ضروری را می‌دهد یا نه، چگونه می‌تواند برای پنج یا ده سال آینده برنامه‌ریزی کند؟
مسئله فقط گران شدن یک محصول نیست؛ مسئله، بی‌ثباتی در زندگی اقتصادی مردم است. کشاورز نمی‌داند محصولش را با چه هزینه‌ای تولید کند و با چه قیمتی بفروشد. تولیدکننده از آینده مواد اولیه و نرخ ارز مطمئن نیست. کارمند و کارگر هم نمی‌دانند افزایش حقوقشان تا چه زمانی می‌تواند در برابر تورم دوام بیاورد.
توسعه اقتصادی تنها با اعلام اهداف بزرگ، برگزاری همایش و انتشار سندهای چشم‌انداز محقق نمی‌شود. توسعه زمانی معنا پیدا می‌کند که مردم آثار آن را در سفره، مسکن، اشتغال، امنیت شغلی و قدرت خرید خود احساس کنند.
هند برای آینده خود هدف‌گذاری می‌کند؛ ما نیز به برنامه‌ریزی بلندمدت نیاز داریم، اما پیش از هر چیز باید اقتصاد روزمره مردم را از این همه نااطمینانی نجات دهیم. کشوری که می‌خواهد در آینده قدرت اقتصادی باشد، باید از امروز برای مهار تورم، ثبات سیاست‌های اقتصادی، حمایت از تولید و افزایش قدرت خرید مردم برنامه‌ای روشن و قابل ارزیابی داشته باشد.
پرسش اینجاست: وقتی مردم نمی‌دانند سیب‌زمینی را فردا چند می‌خرند، چگونه می‌توان از آینده اقتصادی ۲۰۴۷ سخن گفت؟
آینده روشن، از سفره امروز مردم آغاز می‌شود. قدرت اقتصادی واقعی فقط در رتبه‌بندی‌های جهانی و آمارهای کلان خلاصه نمی‌شود؛ در توانایی خانواده‌ها برای زندگی آبرومندانه، پس‌انداز کردن، فرزندآوری، خرید مسکن و امید داشتن به فردا نیز معنا پیدا می‌کند.
کشور به چشم‌انداز بلندمدت نیاز دارد؛ اما مردم هم حق دارند بدانند فردای اقتصادشان چه خواهد شد.
نظر شما