به گزارش خبرآنلاین به نقل از رویترز؛ کنستانتین ولاسنکو، سرباز ۴۹ ساله اوکراینی، پس از حمله یک پهپاد روسی، پای چپش را از دست داد و پای راستش نیز به‌شدت آسیب دید. او که در خط مقدم گرفتار شده و راهی برای فرار نداشت، سرانجام برای زنده ماندن پای راستش را هم با چاقو قطع کرد. نزدیک به هشت ماه در پناهگاهی کوچک زیر دیگ بخار یک مدرسه ویران‌شده پنهان ماند تا اینکه چهارم اکتبر، پهپادی غول‌پیکر او را از زمین بلند کرد و پس از طی مسافتی ۱۵ کیلومتری، به منطقه‌ای امن رساند. فرماندهان اوکراینی می‌گویند این نخستین مورد شناخته‌شده نجات یک سرباز از خط مقدم با استفاده از پهپاد بوده است.
وقتی کنستانتین ولاسنکو در حفره‌ای زیر دیگ بخار مدرسه‌ای بمباران‌شده پناه گرفته بود، به این نتیجه رسید که برای زنده ماندن چاره‌ای جز قطع پای باقی‌مانده‌اش ندارد.
این سرباز پیاده‌نظام اوکراینی در ماه فوریه، در حمله یک پهپاد روسی، پای چپش را از دست داده بود. پای راستش هم در همان حمله شکسته و به‌شدت آسیب دیده بود؛ به‌طوری که حتی خزیدن روی زمین برایش دشوار شده بود. حدود سه ماه بعد، وقتی دیگر راهی برای نجات پایش باقی نمانده بود، چاقویی برداشت و آن را قطع کرد. سپس با بستن شریان‌بند کوشید خونریزی را مهار کند.
و به این ترتیب، زنده ماند.
چهارم اکتبر، پس از ۴۹۱ روز حضور در خط مقدم و نزدیک به هشت ماه پناه گرفتن در خرابه‌های مدرسه، سرانجام عملیات نجات ولاسنکو انجام شد. پهپادی بزرگ با شش ملخ او را با استفاده از مهار ایمنی از زمین بلند کرد و به نقطه‌ای امن در پشت خطوط مقدم، در فاصله حدود ۱۵ کیلومتری، رساند.
به گفته فرماندهان اوکراینی، این نخستین عملیات شناخته‌شده‌ای بود که در آن یک سرباز با استفاده از پهپاد از میدان نبرد خارج و به منطقه‌ای امن منتقل شد. این عملیات در جنگی انجام شد که استفاده گسترده از پهپادها، میدان نبرد را مرگبارتر کرده و شیوه جنگیدن را به‌طور چشمگیری تغییر داده است.
ولاسنکو یکی از طولانی‌ترین دوره‌های حضور یک سرباز اوکراینی در خط مقدم را پشت سر گذاشت. منطقه‌ای که او در آن مستقر بود، به دلیل حضور گسترده پهپادهایی که آسمان را زیر نظر دارند و هر حرکت را به خطری مرگبار تبدیل می‌کنند، «منطقه مرگ» نامیده می‌شود؛ جایی که عملاً هیچ نقطه امنی ندارد.
در چنین شرایطی، سربازان دو طرف برای محافظت از خود پناهگاه‌های عمیقی در زیر زمین حفر می‌کنند و گاه ماه‌ها در مواضعشان گرفتار می‌مانند. تلفات همچنان بالاست، اما پهپادها در عین حال پیشروی نیروهای روسیه را نیز تا حد زیادی دشوار کرده‌اند.
نجات ولاسنکو با پهپاد، سرنوشت او را تغییر داد؛ سربازی که پس از قطع پاهایش و ماه‌ها تنهایی در خط مقدم، دیگر امیدی به زنده ماندن نداشت.
او روی تخت بیمارستانی در خارکیف، در شمال شرقی اوکراین، دراز کشیده بود و به پاهای قطع‌شده‌اش که پانسمان شده بودند نگاه می‌کرد. ولاسنکو در گفت‌وگو با خبرگزاری رویترز گفت: «من دیگر خودم را زنده نمی‌دیدم؛ انگار کارم تمام شده بود. می‌دانستم دیگر هیچ امیدی باقی نمانده است.»
روایت ولاسنکو از آنچه بر او گذشته و چگونگی نجاتش، با اظهارات ارتش اوکراین و تصاویر دوربین نصب‌شده روی پهپاد نجات مطابقت دارد. با این حال، رویترز اعلام کرده است که نتوانسته تمام جزئیات گفته‌های او را به‌طور مستقل تأیید کند.
ولاسنکو در تیپ مکانیزه سی‌ام اوکراین خدمت می‌کند؛ یگانی که در منطقه خارکیف مستقر است. او در ماه مه سال گذشته به خط مقدم اعزام شد تا در کنار یکی از همرزمانش بجنگد؛ سربازی که با نام رمز «باسکی» شناخته می‌شد.
این دو در پناهگاهی کوچک و تنگ زندگی می‌کردند و پهپادها هر روز آذوقه و وسایل مورد نیازشان را می‌رساندند؛ از شکلات گرفته تا سیگارهای مرغوب. به گفته ولاسنکو، حتی تدارکات روز تولدش هم از همین طریق به دستشان رسید.
پاییز سال گذشته، قرار بود گروه تازه‌ای از سربازان به خط مقدم برود و جای آن‌ها را بگیرد. اما دو سربازی که برای تحویل گرفتن موضع اعزام شده بودند، در مسیر کشته شدند. دو سرباز دیگر نیز که برای بازگرداندن پیکر آن‌ها رفتند، جان باختند.
ولاسنکو که متأهل است، آن روز را به یاد می‌آورد و می‌گوید: «همان موقع فهمیدم که دیگر اوضاع فرق کرده است؛ انگار دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند از اینجا بیرون برود.»
«دیگر هیچ‌کدام از پاهایم را نداشتم»
ولاسنکو و باسکی پس از ۱۰ ماه زندگی و جنگیدن در کنار یکدیگر، سرانجام در اواسط فوریه ناچار شدند موضع خود را ترک کنند. پناهگاه زیرزمینی‌شان را آب گرفته بود و چاره‌ای جز پناه بردن به ساختمان ویران‌شده یک مدرسه نداشتند.
اما مدرسه هم جای امنی نبود. مدت کوتاهی بعد، یک پهپاد شناسایی روسیه آن‌ها را دید؛ درست زمانی که برای برداشتن بسته‌ای از لباس خشک و مواد غذایی از ساختمان بیرون آمده بودند. همرزمانشان این بسته را با پهپاد برایشان فرستاده بودند.
پهپاد دیگری به آن‌ها حمله کرد. باسکی در روز تولد ۵۰ سالگی‌اش کشته شد و پای چپ ولاسنکو بر اثر انفجار به‌شدت آسیب دید. او هنگام سقوط نیز از ناحیه پای راست به‌شدت مجروح شد.
ولاسنکو که دیگر به‌سختی می‌توانست حرکت کند، در حفره‌ای زیر دیگ فلزی بخاری مدرسه پناه گرفت؛ دیگی که زمانی برای گرم کردن ساختمان استفاده می‌شد. این حفره تنها حدود ۸۰ سانتی‌متر عرض و ۶۰ سانتی‌متر عمق داشت.
به گفته ولاسنکو، پای چپش به‌تدریج شروع به «پوسیدن» کرد. یادآوری آن روزها برایش دردناک بود. ساق پای راستش هم به‌شدت آسیب دیده بود و استخوان از محل زخم بیرون زده بود. سرانجام، وقتی دیگر راهی برای نجات پای راستش نمانده بود، تصمیم گرفت آن را با چاقو قطع کند.
او گفت: «مجبور شدم پایم را قطع کنم، چون فقط پشت سرم روی زمین کشیده می‌شد. آن‌قدر روی زمین کشیده می‌شد که استخوان بیشتر و بیشتر بیرون می‌زد.»
ولاسنکو در ادامه گفت: «در نهایت، دیگر هیچ‌کدام از پاهایم را نداشتم.»
پهپاد غول‌پیکری که برای حمل بارهای سنگین ساخته شده بود
در حالی که ولاسنکو در پناهگاهش به‌تدریج امیدش را برای زنده ماندن از دست می‌داد، فرماندهانش که دورتر از خط مقدم مستقر بودند، با کمک تیپ تهاجمی ۹۲ و چند یگان دیگر، به دنبال راهی برای نجات او می‌گشتند.
افسری که مسئول برنامه‌ریزی عملیات بود و با نام رمز «الکس» شناخته می‌شد، گفت انتقال مجروحان از «منطقه مرگ» با وانت یا خودروهای زرهی تقریباً ناممکن شده بود. پهپادهای روسی پیوسته آسمان منطقه را زیر نظر داشتند و هر خودرویی که حرکت می‌کرد، در معرض حمله قرار می‌گرفت.
نیروهای اوکراینی برای عبور از این منطقه به خودروهای زمینی بدون سرنشین روی آورده بودند؛ وسایلی که با چرخ یا زنجیر حرکت می‌کردند. اما این راه هم جواب نداد. دو خودروی بدون سرنشین که برای رسیدن به محل استقرار ولاسنکو فرستاده شده بودند، هدف پهپادهای روسی قرار گرفتند و منهدم شدند. به گفته الکس، پس از این دو تلاش ناموفق، نجات ولاسنکو تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید.
در همین شرایط، فرماندهان اوکراینی از پهپادی جدید با توان حمل بارهای سنگین باخبر شدند که شرکت محلی «گورزوف دیفنس» ساخته بود. این پهپاد شش ملخ عمودی دارد و بدنه سیاه و اسکلت‌مانندش به حشره‌ای غول‌پیکر شباهت دارد. این وسیله می‌تواند باری تا وزن ۹۰ کیلوگرم را تا مسافت ۲۵ کیلومتر جابه‌جا کند.
فرماندهان برآورد کرده بودند که وزن ولاسنکو پس از بیش از یک سال حضور در خط مقدم به حدود ۷۰ کیلوگرم رسیده باشد. قرار بود پهپاد او را از محل پناهگاهش بردارد و پس از طی مسافتی حدود ۱۵ کیلومتر، به نقطه‌ای امن در پشت خطوط مقدم برساند.
اما اجرای این نقشه هم خطرهای جدی داشت. پهپادهای بزرگ اوکراینی اغلب هدف پهپادهای کوچک‌تر روسی از نوع اف‌پی‌وی قرار می‌گیرند. این پهپادها به اپراتور اجازه می‌دهند تصاویر محیط را به‌صورت زنده از زاویه دید دوربین خود ببینند و بر همین اساس آن‌ها را هدایت کنند.
آویزان از یک حشره سیاه غول‌پیکر
در روزهای نخست اکتبر، یکی از محموله‌های تدارکاتی که طبق معمول با پهپاد برای ولاسنکو فرستاده می‌شد، با بقیه فرق داشت: یک مهار ایمنی و یک تلفن همراه که ویدئوهای آموزشی روی آن ذخیره شده بود.
ولاسنکو می‌دانست که این عملیات خطر زیادی دارد، اما می‌دانست شاید دیگر فرصتی برای نجاتش پیش نیاید. بنابراین پذیرفت که این راه را امتحان کند.
روز بعد، چهارم اکتبر، پهپاد بزرگ شش‌ملخه به محل رسید. ولاسنکو با استفاده از یک قلاب کارابین، خود را به سیمی وصل کرد که از وینچ پهپاد آویزان بود. پهپاد سپس او را از زمین بلند کرد و تا ارتفاع ۷۰ متری، یعنی حدود ۲۳۰ فوت، بالا برد.
برای محافظت از پهپاد نجات، سه پهپاد شش‌ملخه کوچک‌تر آن را در مسیر همراهی می‌کردند و می‌کوشیدند پهپادهای مهاجم روسی را از مسیرش دور کنند. هم‌زمان، چهار گروه اوکراینیِ هدایت‌کننده پهپادهای اف‌پی‌وی، با پشتیبانی توپخانه و پهپادهای بزرگ بال‌ثابت، به مدت دو ساعت مواضعی را که محل فعالیت پهپادهای روسی شناسایی شده بود، هدف گرفتند تا توان آتش دشمن را کاهش دهند.
پس از ۱۵ دقیقه پرتنش، پهپاد نجات به مقصد رسید و فرود آمد. ارتش اوکراین به دلایل امنیتی از اعلام محل دقیق فرود خودداری کرد.
با این حال، برای ولاسنکو که ماه‌ها با مرگ دست‌وپنجه نرم کرده بود، حتی مسیر نجات هم خالی از ترس نبود.
او گفت: «مثلاً نمی‌ترسیدم وسط جنگل سقوط کنم؛ از این بابت نگرانی نداشتم. اما می‌ترسیدم داخل آب بیفتم، چون شنا بلد نیستم.»
315
نظر شما