به گزارش خبرگزارش خبرآنلاین به نقل از مهر، حسین رضایی‌نیا نوازنده دف و سازهای کوبه‌ای گروه «سیاوش»، با اشاره به انتخاب رپرتوار موسیقی دستگاهی ایران در کنسرت همایون شجریان، این رویکرد را تجربه‌ای ارزشمند دانست و گفت: من شخصاً علاقه بسیار زیادی به موسیقی سنتی دارم و سال‌ها بود که تشنه اجرای چنین موسیقی‌ای روی صحنه بودم.
وی درباره استفاده از سازبندی کاملاً ایرانی و انتخاب رپرتوار موسیقی ایرانی در کنسرت همایون شجریان و گروه «سیاوش» بیان کرد: در کنسرت‌های قبلی، گاهی ژانر موسیقی کمی متفاوت بود و قطعاتی با حال‌وهوای پاپ‌تر نیز اجرا می‌شد که شاید برای بخشی از مردم جذابیت بیشتری داشت؛ اما خود من همیشه دوست داشتم آثاری مانند «در خیال» را روی صحنه و در کنار همایون شجریان اجرا کنم.
این نوازنده دف با اشاره به سابقه همکاری خود با زنده‌یاد محمدرضا شجریان افزود: پیش از این افتخار اجرا در کنار استاد شجریان را داشته‌ام و اکنون اجرای چنین آثاری در کنار فرزند خلف ایشان برایم اهمیت ویژه‌ای دارد. البته خوانندگان دیگری نیز این آثار را اجرا کرده‌اند، اما به اعتقاد من، وقتی فرزند استاد این آثار را اجرا می‌کند، اتفاق متفاوتی رقم می‌خورد چراکه از یک سو یاد و نام استاد زنده نگه داشته می‌شود و از سوی دیگر، این آثار برای مخاطبان نیز ارزش و جذابیت خاصی دارند.
رضایی‌نیا درباره تغییرات ایجادشده در تنظیم قطعات این کنسرت گفت: تلاش کردیم در اجرای آثار تنوعی ایجاد کنیم. برای مثال، در برخی قطعات سرعت را افزایش دادیم تا شور و هیجان بیشتری به موسیقی اضافه شود. همچنین در بخش‌هایی، تنظیم‌ها تغییر کرده‌اند تا مخاطبان بتوانند ارتباط راحت‌تری با آثار برقرار کنند.
وی ادامه داد: در موسیقی سنتی، معمولاً بخش ساز و آواز با همراهی یک ساز مانند تار یا کمانچه و آواز خواننده اجرا می‌شود و فراز و فرودهای خاص خودش را دارد اما ما در بخش‌هایی از چهارمضراب، این شیوه را به شکل متفاوتی به کار گرفتیم که به نظرم برای مخاطبان دلنشین‌تر شده است.
این نوازنده موسیقی ایرانی با ابراز خرسندی از اجرای چنین رپرتواری اظهار کرد: بسیار خوشحالم که پس از مدت‌ها فرصتی فراهم شده تا موسیقی سنتی خوبی اجرا کنیم. انرژی و هیجان مردم در سالن بسیار قابل توجه است. صدابرداری مناسب، دکور و نورپردازی متناسب با اجرا، انتخاب قطعات و همراهی عوامل مختلف، همگی دست به دست هم داده‌اند تا این تجربه شکل بگیرد.
رضایی نیا به همدلی اعضای گروه سیاوش اشاره کرد و گفت: یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این گروه، انرژی و ارتباط خوب میان اعضاست. ما مدت‌هاست با یکدیگر کار می‌کنیم و رابطه دوستانه و صمیمانه‌ای داریم. برخلاف برخی گروه‌ها که ممکن است بر سر مسائل کوچک دچار اختلاف شوند، خوشبختانه میان اعضای گروه ما رفاقت و همراهی خوبی وجود دارد و همین موضوع در کیفیت اجرا تأثیرگذار است.
گفتگوی کوبه‌ای؛ ترکیبی از طراحی و بداهه‌نوازی
رضایی‌نیا در ادامه درباره بخش گفتگوی کوبه‌ای خود با مرتضی مومنیان، نوازنده تمبک در جریان کنسرت توضیح داد: این ایده را همایون شجریان در تهران مطرح کرد. البته در اجراهای قبلی گروه نیز تجربه‌هایی از این دست داشته‌ایم؛ زمانی که همایون نصیری یا آیین مشکاتیان در گروه حضور داشتند، چنین بخش‌هایی را اجرا کرده بودیم.
وی افزود: خودم همیشه علاقه داشتم در این بخش بتوانیم روی ریتم‌های مختلف، از جمله ریتم‌های لنگ، مانور بیشتری داشته باشیم اما از آنجا که این قسمت در فضای ریتمیک دوضربی اجرا می‌شود و هیجان بیشتری دارد، تصمیم گرفتیم بخشی را به تک‌نوازی و گفتگوی سازهای کوبه‌ای اختصاص دهیم.
این نوازنده دف با تشریح میزان بداهه‌پردازی در این بخش گفت: بخشی از اجرا کاملاً بداهه است به‌ویژه قسمت‌هایی که به‌صورت انفرادی می‌نوازیم. البته من برای خودم در بعضی قسمت‌ها کدگذاری‌هایی انجام داده‌ام و چند میزان پایانی را نیز با مرتضی در میان گذاشته‌ام و برای آن تنظیم مشخصی در نظر گرفته‌ایم تا پایان‌بندی بخش، شکل منسجم‌تری داشته باشد.
این نوازنده سازهای کوبه‌ای تأکید کرد: اساساً یکی از جذابیت‌های موسیقی ایرانی همین بداهه‌پردازی است. حتی اگر چند شب پیاپی کنسرت داشته باشیم، قرار نیست هر شب دقیقاً همان چیزی را اجرا کنیم که شب قبل نواخته‌ایم. بخش‌هایی که از قبل طراحی و کدگذاری شده‌اند، چارچوب مشخصی دارند اما در قسمت‌های آزاد، انرژی مردم و فضای سالن نیز در شکل‌گیری اجرا تأثیرگذار است.
رضایی‌نیا در بخش دیگری از این گفتگو درباره سازهای کوبه‌ای مورد استفاده در کنسرت توضیح داد: ساز اصلی من دف است که همواره با آن نوازندگی کرده‌ام. در این اجرا از دایره نیز استفاده می‌کنم. همچنین در برخی قطعات، از جمله «قاصدک» و «هوای گریه»، از ساز بندیر بهره می‌بریم. صدای بم و باس این ساز برای من اهمیت زیادی دارد. ساز دیگری که در این اجرا استفاده می‌کنم، فریم‌درام است که میان پاها قرار می‌گیرد و صدای تیز و مشخصی دارد. در بخشی از قطعه «شرنگ» نیز از این ساز استفاده می‌کنم.
این نوازنده دف با اشاره به ویژگی صوتی سازهای مورد استفاده در اجرا گفت: صدای این سازها در بعضی قسمت‌ها برای من یادآور رنگ‌آمیزی صوتی دایره‌نوازی‌های خراسانی است. به همین دلیل، وقتی در تمرین‌ها از این ساز استفاده کردم، همایون شجریان پیشنهاد داد آن را برای اجرا نیز بیاورم تا از ظرفیت صوتی آن در تنظیم قطعات استفاده کنیم.
همیشه تشنه اجرای روی صحنه‌ام
رضایی‌نیا در ادامه درباره آغاز دوباره تور کنسرت و حضور روی صحنه پس از وقفه‌ای طولانی اظهار کرد: من علاوه بر نوازندگی، به دلیل شرایط کاری‌ام ناچارم به آموزش ساز نیز بپردازم اما گرایش اصلی‌ام همیشه به تمرین‌های گروهی و نوازندگی دف در گروه بوده است. تدریس انفرادی در آموزشگاه پس از مدتی برایم خسته‌کننده می‌شود؛ نه به این دلیل که به آموزش علاقه ندارم، بلکه چون اساساً علاقه زیادی به حضور روی صحنه دارم و همیشه تشنه اجرا بوده‌ام.
وی با اشاره به شرایط ماه‌های گذشته و لغو برخی برنامه‌های موسیقی گفت: در یک سال و چند ماه گذشته، با توجه به شرایطی که در کشور به وجود آمد، بسیاری از برنامه‌ها و اجراها به دلایل مختلف لغو شده بودند. به همین دلیل، بسیار خوشحالم که این تور کنسرت دوباره برگزار شده و فرصتی فراهم آمده تا در کنار دوستانم و مردم عزیز روی صحنه باشم.
این نوازنده دف در پایان با ابراز خرسندی از استقبال مخاطبان مطرح کرد: حضور مردمی که به کنسرت می‌آیند و با استقبال، تشویق، شور و هیجان خود به ما انرژی می‌دهند، حال بسیار خوبی به گروه منتقل می‌کند. این انرژی از طرف مردم به ما می‌رسد و ما نیز تلاش می‌کنیم آن را با موسیقی و اجرای خود به مخاطبان بازگردانیم. من واقعاً از حضور در این اجراها خوشحالم و امیدوارم این ارتباط خوب میان گروه و مخاطبان همچنان ادامه داشته باشد.
کنسرت همایون شجریان و گروه «سیاوش» که از مهر سال جاری در شهر شیراز آغاز و اکنون در اصفهان میزبان مخاطبان است تا روز پانزدهم آبان به اجراهای خود ادامه خواهد داد.
سحر فروزان مدیر برنامه، آزاد میرزاپور نوازنده عود، حسین رضایی نیا نوازنده سازهای کوبه ای، مهیار طریحی نوازنده سنتور، رادمان توکلی نوازنده تار، مهرزاد اعظمی کیا نوازنده کمانچه و مرتضی مومنیان نوازنده تمبک اعضای گروه «سیاوش» را تشکیل می دهند.
* عکس‌ها از فرزانه شجریان
59243
نظر شما