علیرضا نجمی: هر روز نشانه‌ای از مذاکره و نشانه‌ای از احتمال تقابل نظامی در فضای سیاسی ایران و آمریکا دیده می‌شود؛ وضعیتی که همچنان چشم‌انداز روشنی پیش روی دو طرف قرار نداده است.
از یک‌سو، خبرها و گمانه‌زنی‌ها درباره ادامه رایزنی‌ها و احتمال ازسرگیری مسیر دیپلماسی منتشر می‌شود و از سوی دیگر، گزارش برخی رسانه‌ها درباره خروج هیات ایرانی از دوحه در روز یکشنبه و مثبت نبودن روند مذاکرات، بر ابهام‌ها افزوده است.
با این حال، هنوز نمی‌توان درباره نتیجه این گفت‌وگوها یا زمان احتمالی دستیابی به توافق ارزیابی قطعی داشت. در چنین شرایطی، پرسش اصلی این است که مذاکرات ایران و آمریکا تا چه اندازه امکان عبور از بن‌بست فعلی را دارد و چه عواملی می‌تواند مسیر دیپلماسی را تغییر دهد؟
در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا نیز محاسبات سیاسی واشنگتن به یکی از متغیرهای مهم این معادله تبدیل شده است؛ آیا نزدیک شدن به انتخابات می‌تواند بر تصمیم‌های دولت آمریکا در قبال ایران اثر بگذارد؟
در همین راستا احمد آریایی‌نژاد، نماینده ملایر در مجلس شورای اسلامی در گفت‌وگو با خبرآنلاین درباره مذاکرات میان ایران و آمریکا گفت: حتی صد سال دیگر هم اگر بدون برخورداری از قدرت وارد مذاکره با دشمنان شوید، آنها به شما امتیازی نمی‌دهند و به تعبیر من، چیزی جز تحمیل خواسته‌های خود نصیبتان نخواهد شد. دشمن زمانی برای شما امتیاز قائل می‌شود که قدرت داشته باشید.
وی افزود:اگر بنده نبودم در تاریخ بنویسید که در تاریخ ثبت نشده است که کسی منتظر بماند تا دنیای استکبار به او امتیاز بدهد یا او را به رسمیت بشناسد و در نهایت به چنین نتیجه‌ای برسد.
آریایی نژاد در پاسخ به این پرسش که آیا باید سلاح هسته ای بسازیم یا خیر گفت: ما برای دفاع از کشور، هر اقدامی را که مقدور و لازم باشد انجام می‌دهیم؛ بحث ما دفاع است، نه جنگ‌طلبی. خواهش می‌کنم این موضوع را به‌درستی منعکس کنید که ما جنگ‌طلب نیستیم و خواهان آرامش و صلح هستیم، اما برای حفظ صلح باید بجنگیم.
مشروح گفت‌وگوی احمد آریایی‌نژاد، نماینده ملایر در مجلس شورای اسلامی را در ادامه می‌خوانید؛
*************************
*با توجه به گمانه زنی های رسانه ای درباره اینکه هیات قطری روز یکشنبه دوحه را ترک کردند نظرتون درباره روند مذاکرات ایران و آمریکا چیست؟
ما اصلاً مذاکره نداریم؛ آنچه در حال حاضر وجود دارد، صرفاً انتقال شروط ایران است. مذاکره به معنای بده‌بستان و گفت‌وگو برای رسیدن به توافق است، در حالی که چنین چیزی در دستور کار ما نیست.
این موضوع نه با بیانات شهیدان ما سازگار است و نه با اعتقادات ما همخوانی دارد که با دشمنی که به ما ظلم کرده، پشت میز بنشینیم و بگوییم حالا بیایید با هم کنار بیاییم. مگر موضوع، یک مسئله ساده خانوادگی است که بتوان به‌راحتی از آن گذشت؟
خاطر همه جمع باشد؛ حتی صد سال دیگر هم اگر بدون برخورداری از قدرت وارد مذاکره با دشمنان شوید، آنها به شما امتیازی نمی‌دهند و به تعبیر من، چیزی جز تحمیل خواسته‌های خود نصیبتان نخواهد شد. دشمن زمانی برای شما امتیاز قائل می‌شود که قدرت داشته باشید.»
اگر بنده نبودم در تاریخ بنویسید که در تاریخ ثبت نشده است که کسی منتظر بماند تا دنیای استکبار به او امتیاز بدهد یا او را به رسمیت بشناسد و در نهایت به چنین نتیجه‌ای برسد. به چنین چیزی نخواهید رسید. مسئله فقط ایران نیست؛ قدرت‌های استکباری به دنبال باج‌خواهی هستند و نباید انتظار داشت که بدون برخورداری از قدرت، امتیازی به شما بدهند.
*اگر ما مذاکره نکنیم چه راهکار دیگری وجود دارد؟ آیا فقط باید جنگید؟
بله.
*تا چه زمانی باید در جنگ باشیم؟
تا وقتی که حق خودمان را بگیریم.
*اگر در جنگی که شما مد نظر دارید زیرساخت های کشور مورد هدف قرار گرفت نتیجه چیست؟
بله امکانش هست که مورد هدف قرار بگیرد؛مگر ویتنام نبوده است؟ مگر افغانستان و عراق نبوده‌اند؟ همان‌طور که مقام معظم رهبری نیز فرموده‌اند، خسارتی که در سازش وجود دارد، بسیار بیشتر از هزینه‌های مقاومت است. ضمن اینکه ما دست‌بسته نیستیم و شرایط امروز با گذشته تفاوت دارد. هیمنه آمریکا شکسته شده و آنها اکنون به دنبال دستاوردسازی هستند تا بتوانند از آن برای جلب رأی در انتخابات استفاده کنند.
*نظرتون درباره اینکه برخی از نمایندگان طرح خروج از ان پی تی را مطرح می‌کنند چیست؟ آیا شماهم چنین نظری دارید؟
این موضوع قصه طولانی دارد. ما در این پیمان مانده‌ایم تا گروسی بیاید، بازرسی‌هایی انجام دهد، اطلاعاتی جمع‌آوری کند و در نهایت اظهاراتی خلاف واقعیت علیه ما مطرح کند. سؤال این است که ما در این مجامع چه دستاوردی داشته‌ایم؟
هر زمان آمریکا احساس کرده است که یک معاهده یا توافق دیگر برایش ارزشی ندارد، آن را کنار گذاشته و از آن خارج شده است. مجامع حقوق بشری هم که عملاً اقدام مؤثری انجام نمی‌دهند. باید بررسی کنیم که چرا کشورهایی مانند اسرائیل و پاکستان، بدون عضویت در NPT، به فناوری و توانمندی هسته‌ای دست یافته‌اند، اما ما با وجود عضویت در این پیمان، همچنان با محدودیت و فشار مواجه هستیم.
ماندن در این پیمان نه‌تنها حقانیت ما را اثبات نکرده، بلکه صرفاً موجب محدودیت و آزار بیشتر ما شده است. گزارش‌هایی هم که برخلاف واقعیت علیه ایران ارائه می‌شود، نشان می‌دهد که این عضویت چه فایده‌ای برای ما داشته است. بنابراین باید پرسید ادامه حضور در چنین پیمانی چه منفعتی برای کشور دارد؟
سوال: با این وجود شما معتقد به ساخت سلاح هسته ای هستید؟
ما برای دفاع از کشور، هر اقدامی را که مقدور و لازم باشد انجام می‌دهیم؛ بحث ما دفاع است، نه جنگ‌طلبی. خواهش می‌کنم این موضوع را به‌درستی منعکس کنید که ما جنگ‌طلب نیستیم و خواهان آرامش و صلح هستیم، اما برای حفظ صلح باید بجنگیم.
آنها گاهی با شعار صلح، پیشنهادهایی برای جنگیدن و پیشبرد اهداف خود مطرح می‌کنند، اما ما برای صلح می‌جنگیم و می‌ایستیم و از کشورمان دفاع می‌کنیم. اگر ضعیف باشیم و عقب‌نشینی کنیم، طرف مقابل چند برابر بیشتر پیشروی خواهد کرد.
سوال: آیا جنگ را محتمل می‌دانید؟
با توجه به آرایش نظامی و رفت‌وآمدهای منطقه‌ای، احتمال وقوع درگیری وجود دارد. خود ترامپ نیز مدت‌هاست ایران را تهدید می‌کند. به اعتقاد من، همین تهدیدهای علنی مبنی بر اینکه قصد حمله به ایران را دارند، از نظر حقوق بین‌الملل قابل پیگیری است و ایران می‌تواند در این موضوع پیشدستی کند؛ هرچند بعید می‌دانم از این مجامع و مراجع بین‌المللی اقدام مؤثری سر بزند.»
با وجود اینکه معتقدم در مراجع قضایی و تبلیغاتی بین‌المللی نیز تحت تأثیر قدرت‌های استکباری قرار داریم، می‌خواهم به یک نمونه اشاره کنم. در ایران، موضوع مهسا امینی اتفاق افتاد در حالی که به گفته من، هیچ دلیل اثبات‌شده‌ای مبنی بر ضرب‌وشتم یا تعرض وجود نداشت، اما پس از آن، کشور ما حدود هشت ماه درگیر آشوب و ناآرامی شد.»
وقتی جمال خاشقچی در ترکیه به قتل رسید، چرا واکنش مؤثری از سوی این نهادها ندیدیم؟ در برابر نسل‌کشی‌ها و جنایت‌هایی که در بوسنی، افغانستان، عراق و غزه رخ داده است، چرا صدای مؤثری از این مجامع شنیده نمی‌شود؟ این مسائل نشان می‌دهد که مراجع بین‌المللی حقوق بشری در عمل کارایی لازم را ندارند و در دنیای امروز، به‌جای حاکمیت قانون، قانون جنگل حاکم است؛ یعنی اگر کشوری ضعیف باشد، زیر فشار قرار می‌گیرد و آسیب می‌بیند.»
حتی برخی قدرت‌ها اهداف واقعی خود را پنهان نمی‌کنند و از منافع اقتصادی و نفتی سخن می‌گویند. نمونه آن را در موضوع ونزوئلا نیز می‌بینیم. نمی‌دانم چرا حافظه برخی افراد کوتاه‌مدت است و این اتفاقات را به یاد نمی‌آورند.
راه ما فقط قوی شدن است. امیدواریم این مباحث مربوط به مذاکره و گفت‌وگو فرصتی باشد تا بتوانیم توان خود را تقویت کنیم. همان‌طور که جنگ ۱۲روزه و جنگ ۴۰روزه برخی از ضعف‌های ما را آشکار کرد و زمینه برطرف کردن آنها را فراهم آورد.
ما راهی جز تقویت توان دفاعی خود نداریم. اگر سارقی بخواهد به خانه شما دستبرد بزند، آیا به او می‌گویید صبر کن تا من بروم نان بخرم و برگردم؟ طبیعتاً باید خود را برای مقابله با چنین تهدیدی آماده کنید و ابزار دفاع از خود را فراهم آورید.
۲۹۲۲۱
نظر شما