خبرآنلاین- گزارش نیو عرب: پیروزی چشمگیر حزب دموکرات در انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر ۲۰۲۶، بار دیگر این امید را زنده کرده است که شاید بتوان از شدت سیاست‌های افراطی دولت دونالد ترامپ در خاورمیانه کاست.
اکثریت دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان و سنا فرصت‌های تازه‌ای در اختیار این حزب قرار می‌دهد تا از ابزارهای قانونی و نظارتی کنگره برای محدود کردن جنگ تحت رهبری آمریکا علیه ایران، محدود کردن فروش تسلیحات به اسرائیل و کشورهای حاشیه خلیج فارس و افزایش نظارت بر عملکرد دولت استفاده کند. دموکرات‌ها همچنین می‌توانند از اختیارات سنا برای بررسی و تأیید انتصاب‌های ریاست‌جمهوری بهره بگیرند و در برابر تصمیم‌های کاخ سفید مانع‌تراشی کنند.
در میان جریان‌های ترقی‌خواه حزب دموکرات، پیروزی چهره‌هایی مانند عبدالسلام السید نیز نشانه‌ای امیدوارکننده برای تغییرات بلندمدت تلقی می‌شود. پیروزی او در ایالت میشیگان می‌تواند نشان دهد که نفوذ آیپک بر سیاست آمریکا، دست‌کم در برخی حوزه‌ها، رو به کاهش است.
با این حال، موانع مهمی همچنان پیش روی دموکرات‌ها قرار دارد. ترامپ از حق وتوی مصوبات کنگره برخوردار است و افزایش قیمت انرژی نیز بحران هزینه‌های زندگی را برای خانواده‌های آمریکایی تشدید کرده است. حتی اگر فشار کنگره به پایان جنگ با ایران کمک کند، پایان دادن به درگیری در یمن ممکن است بسیار دشوارتر باشد.
در مجموع، هنوز روشن نیست که موفقیت انتخاباتی دموکرات‌ها تا چه اندازه می‌تواند به تغییرات واقعی در سیاست خارجی آمریکا منجر شود.
مرکز عربی واشنگتن در این مجموعه تحلیل، از پژوهشگران و کارشناسان خود خواسته است دیدگاهشان را درباره تأثیر نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای بر سیاست خارجی آمریکا مطرح کنند. آیا این انتخابات می‌تواند چشم‌انداز بهتری برای خاورمیانه رقم بزند یا سیاست‌های آشنای جنگ‌طلبانه و نظامی‌گری همچنان دست بالا را خواهند داشت؟
شکست ترامپیسم؛ اما دموکرات‌ها با بحران هویت روبه‌رو هستند
تامارا خروب، مدیر اجرایی و پژوهشگر ارشد
آنچه بسیاری از آن با عنوان «سونامی آبی» یاد کردند، به پیروزی دموکرات‌ها در هر دو مجلس نمایندگان و سنا انجامید. دموکرات‌ها حتی توانستند در ایالت‌هایی که به‌طور سنتی پایگاه جمهوری‌خواهان محسوب می‌شدند، از جمله کانزاس، کارولینای جنوبی و تگزاس، برای نخستین بار پس از چند دهه کرسی‌هایی را به دست آورند. این حزب همچنین در رقابت‌های مهم فرمانداری و انتخابات ایالتی پیروز شد.
مردم آمریکا در شرایطی به تغییر رأی دادند که کشور با پیامدهای جنگ‌های بی‌محابای دولت، تشدید بحران هزینه‌های زندگی، گسترش تعصب و حملات علیه جوامع مهاجر، فساد گسترده و افزایش نفوذ شرکت‌های بزرگ بر سیاست، فشار بر آزادی مطبوعات و نهادهای دموکراتیک و تداوم حمایت از سیاست‌های اسرائیل در پاک‌سازی قومی و تجاوزگری منطقه‌ای روبه‌رو بود. دونالد ترامپ از رأی‌دهندگان خواسته بود طوری پای صندوق‌های رأی بروند که گویی نام او نیز در فهرست نامزدها قرار دارد؛ و آن‌ها دقیقاً همین کار را کردند.
نتایج انتخابات را باید همه‌پرسی درباره عملکرد ترامپ و رد آشکار برنامه سیاسی او دانست. رأی‌گیری میان‌دوره‌ای سال ۲۰۲۶ بیش از هر چیز تحت تأثیر نارضایتی اقتصادی، کاهش محبوبیت ترامپ و تغییر گرایش رأی‌دهندگان جوان، مستقل‌ها و گروه‌های مهم اقلیت به سود حزب دموکرات قرار داشت.
با این حال، اگرچه دموکرات‌ها در مخالفت با ترامپیسم به یکدیگر نزدیک شدند، اختلافات درونی حزب اکنون عمیق‌تر از گذشته است و هنوز مشخص نیست این جابه‌جایی انتخاباتی تا چه اندازه بر سیاست‌گذاری تأثیر خواهد گذاشت. سه مقطع مهم، میزان تغییرات احتمالی را مشخص می‌کند.
نخست، دو ماه باقیمانده تا آغاز به کار یکصدوبیستمین کنگره اهمیت زیادی دارد. ترامپ و جمهوری‌خواهان کنگره در این مدت تلاش خواهند کرد اولویت‌های سیاسی خود را تثبیت کنند و احتمالاً اقداماتی انجام دهند تا پیشاپیش، قدرت و دامنه عمل اکثریت تازه دموکرات‌ها را محدود کنند.
دوم، دموکرات‌ها در دو سال آینده با قدرت وتوی رئیس‌جمهور روبه‌رو خواهند بود؛ اختیاری که ترامپ پیش‌تر تهدید کرده است از آن استفاده خواهد کرد.
اگرچه دموکرات‌ها اکثریت دوسوم لازم برای بی‌اثر کردن وتوی رئیس‌جمهور را در اختیار ندارند، اما می‌توانند با تکیه بر اکثریت خود در کنگره، تحقیقات و نظارت بر عملکرد دولت را گسترش دهند، اتهام‌های فساد علیه رئیس‌جمهور و نزدیکانش را بررسی کنند و به عاملی بازدارنده در برابر اقدامات دولت تبدیل شوند. هنوز مشخص نیست این دوره به بن‌بست قانون‌گذاری منجر خواهد شد یا زمینه‌ای برای همکاری دوحزبی فراهم می‌کند.
با این همه، سومین و شاید مهم‌ترین میدان رقابت، انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۸ خواهد بود.
ائتلاف انتخاباتی دموکرات‌ها در حال حاضر طیف گسترده‌ای از نیروها را در بر می‌گیرد؛ از میانه‌روها و دموکرات‌های نزدیک به شرکت‌های بزرگ گرفته تا سوسیالیست‌های دموکرات. این حزب برای تبدیل پیروزی‌های انتخاباتی خود به تغییری پایدار در سیاست آمریکا، باید فراتر از مخالفت با ترامپ، به بحران هویت و رهبری خود نیز پاسخ دهد.
پیروزی دموکرات‌ها چه بر سر جنگ ترامپ با ایران می‌آورد؟
دانیل برامبرگ، پژوهشگر ارشد غیرمقیم
جنگ با ایران نقش مهمی در شکست جمهوری‌خواهان داشت. با این حال، پیش‌بینی اینکه ترامپ در مرحله بعد چه تصمیمی خواهد گرفت، آسان نیست. تصمیم او برای آغاز جنگی انتخابی علیه ایران، از ابتدا بر هدف راهبردی روشنی استوار نبود و حتی نمی‌شد آن را حاصل محاسباتی منطقی دانست. اکنون پرسش اصلی این است که آیا جاه‌طلبی‌های شخصی ترامپ و تمایل او به نمایش قدرت، باعث خواهد شد جنگ با ایران را از سر بگیرد یا ترجیح می‌دهد از این درگیری کنار بکشد؟
ابعاد شکست جمهوری‌خواهان ظاهراً به سود گزینه دوم است. رهبران جمهوری‌خواه احتمالاً ترامپ را به یافتن راهی برای خروج از جنگ تشویق خواهند کرد؛ زیرا می‌دانند اگر او به جنگ ادامه دهد، حزبشان در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ بهای سیاسی سنگینی خواهد پرداخت. البته ممکن است ترامپ به جای عقب‌نشینی، با خشم و واکنشی تند به نتایج انتخابات پاسخ دهد.
اما حمله‌ای کوتاه و شدید به ایران نمی‌تواند رهبران این کشور را وادار کند تنگه هرمز را بازگشایی کنند یا با توافق هسته‌ای موافقت کنند. اگر ترامپ تأسیسات نفتی، گازی و زیرساختی ایران را هدف قرار دهد، تهران نیز در پاسخ، تأسیسات نفتی، گازی و آب‌شیرین‌کن کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس را هدف قرار خواهد داد.
در چنین شرایطی، هرگونه تلاش برای وادار کردن ایران به تسلیم از طریق بمباران، می‌تواند با واکنشی روبه‌رو شود که بازار جهانی نفت و گاز را فلج کند. سناریوی «ویرانی متقابل تضمین‌شده» نه‌تنها پیروزی نظامی آمریکا را تضمین نمی‌کند، بلکه می‌تواند خساراتی گسترده برای همه طرف‌ها به همراه داشته باشد.
اگر ترامپ تصمیم بگیرد با ایران وارد مذاکره شود، ممکن است خشم خود را متوجه مشاوران آمریکایی کند که در کشیده شدن او به جنگ نقش داشته‌اند یا بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، را هدف انتقاد قرار دهد؛ کسی که پس از انتخابات پارلمانی بدون نتیجه قطعی، برای تشکیل ائتلاف حاکم جدید با دشواری روبه‌روست.
طنز ماجرا اینجاست که جنگ مشترک آمریکا و اسرائیل با هدف تغییر نظام سیاسی ایران، به تحولی در ساختار قدرت سیاسی آمریکا منجر شده که اکنون موقعیت ترامپ را به‌شدت تضعیف کرده است.
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در گردهمایی انتخاباتی میان‌دوره‌ای در مرکز اوشن در دیتونا بیچ فلوریدا، ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶.
نتایج تاریخی انتخابات میان‌دوره‌ای را می‌توان اعتراضی به جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، پیامدهای اقتصادی آن و همچنین همه‌پرسی درباره عملکرد دونالد ترامپ دانست.
روابط آمریکا و اسرائیل وارد دوره‌ای پرتنش می‌شود
یوسف منایر، مدیر برنامه اسرائیل و فلسطین و پژوهشگر ارشد
نتایج تاریخی انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا صرفاً همه‌پرسی درباره دونالد ترامپ نبود؛ این انتخابات در عین حال رأی اعتراضی به جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران و پیامدهای اقتصادی آن نیز به شمار می‌رفت؛ پیامدهایی که تقریباً همه رأی‌دهندگان آمریکایی آن را احساس کردند.
مسائل سیاست خارجی به‌ندرت تعیین‌کننده نتیجه انتخابات در آمریکا هستند. دلیل اصلی این است که بخش بزرگی از مردم این کشور احساس می‌کنند سیاست‌هایی که هزاران کیلومتر دورتر از مرزهای آمریکا اجرا می‌شوند، ارتباط مستقیمی با زندگی روزمره آن‌ها ندارند.
اما این بار، آمریکایی‌ها در هر بار مراجعه به پمپ بنزین یا فروشگاه مواد غذایی، با پیامدهای شکست جنگ علیه ایران روبه‌رو می‌شدند. به این ترتیب، جنگ به مسئله‌ای داخلی تبدیل شد که مستقیماً بر جیب خانواده‌های آمریکایی، فارغ از گرایش سیاسی آن‌ها، فشار وارد می‌کرد.
اسرائیل بخش مهمی از این معادله است. اکنون بیش از هر زمان دیگری، هزینه‌کرد گروه‌های ذی‌نفوذ حامی اسرائیل در سیاست آمریکا زیر ذره‌بین قرار گرفته است. هم‌زمان، انزجار عمومی از آنچه در غزه به‌عنوان نسل‌کشی اسرائیل توصیف می‌شود نیز افزایش یافته است. پیامدهای این تحولات برای فلسطین و اسرائیل قابل‌توجه خواهد بود؛ زیرا روابط واشنگتن و تل‌آویو احتمالاً وارد دوره‌ای از تنش‌های بیشتر می‌شود.
راهبردهای انتخاباتی قدیمی که در گذشته به پیروزی نامزدهای حامی اسرائیل کمک می‌کردند، این بار به شکلی چشمگیر شکست خوردند. این مسئله به‌ویژه در ایالت‌های کلیدی و رقابتی مانند میشیگان آشکار بود؛ جایی که شمار بی‌سابقه‌ای از نامزدهای حامی حقوق فلسطینیان توانستند به کنگره راه پیدا کنند.
این تغییر می‌تواند آغازگر دوره تازه‌ای در سیاست آمریکا درباره اسرائیل و فلسطین باشد؛ دوره‌ای که نه‌تنها بر تصمیم‌گیری‌های واشنگتن، بلکه احتمالاً بر روند و معادلات خود منازعه نیز در سال‌های آینده تأثیر خواهد گذاشت.
قیمت نفت و بنزین پس از پیروزی دموکرات‌ها چه تغییری می‌کند؟
جیم کرین، پژوهشگر ارشد غیرمقیم
موج آبی دموکرات‌ها تأثیر چندانی بر قیمت بنزین و گازوئیل نخواهد داشت. قیمت بالای انرژی مستقیماً نتیجه جنگ نامحبوب علیه ایران است؛ جنگی که با حملات مکرر به نفتکش‌ها و پالایشگاه‌ها، کمبود عرضه را تشدید کرده و قیمت انرژی را افزایش داده است.
پایان احتمالی جنگ می‌تواند از فشار بر قیمت‌ها بکاهد، اما تقاضای نفت دست‌کم تا یک یا دو سال دیگر بالا باقی خواهد ماند؛ زیرا دولت‌ها و شرکت‌ها باید ذخایر خود را که به پایین‌ترین سطح از سال ۲۰۱۶ رسیده‌اند، دوباره پر کنند.
در پایان اکتبر ۲۰۲۶، حدود یک‌دهم ظرفیت پالایش نفت در جهان به دلیل جنگ‌های ایران و اوکراین از مدار فعالیت خارج شده بود. جنگ علیه ایران همچنین هزینه اجاره نفتکش‌ها را به‌شدت افزایش داده است. در نهایت، قیمت نفت در بازار جهانی تعیین می‌شود و کنگره یا رئیس‌جمهور آمریکا گزینه‌های فوری و چندانی برای کاهش آن در اختیار ندارند.
ترامپ پس از انتخابات میان‌دوره‌ای ممکن است اقداماتی انجام دهد که نتیجه‌ای معکوس داشته باشد. ازسرگیری جنگ با ایران تقریباً به‌طور قطع قیمت نفت و سوخت را افزایش خواهد داد. کنگره می‌تواند در برابر چنین تصمیمی موضع بگیرد، اما ترامپ پیش‌تر نشان داده است که برای اقدام نظامی، لزوماً خود را ملزم به مشورت با قوه مقننه نمی‌داند.
کنگره تحت رهبری دموکرات‌ها ممکن است اثربخشی برخی اقدامات دولت برای کاهش فشار قیمت انرژی را نیز محدود کند. دموکرات‌ها می‌توانند نظارت بر سرمایه‌گذاری شرکت‌های آمریکایی و پنتاگون در صنعت نفت و گاز ونزوئلا را افزایش دهند یا برای لغو معافیت‌های تحریمی مربوط به فروش فرآورده‌های نفتی روسیه تلاش کنند؛ معافیت‌هایی که شمار زیادی از جمهوری‌خواهان نیز از آن حمایت می‌کنند.
هر دو اقدام می‌تواند تلاش دولت ترامپ برای دستیابی به نفت بیشتر و سوخت پالایش‌شده از ونزوئلا و روسیه را با هدف کاهش هزینه انرژی در آمریکا تضعیف کند. به بیان دیگر، به نظر می‌رسد قیمت‌ها برای مدتی همچنان بالا باقی بمانند.
میزان تأثیر پیروزی انتخاباتی دموکرات‌ها بر تغییرات اساسی در سیاست خارجی آمریکا همچنان نامشخص است.
آیا ترامپ بار دیگر به یمن حمله نظامی می‌کند؟
آنل شلاین، پژوهشگر ارشد غیرمقیم
هنوز روشن نیست نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا چه تأثیری بر یمن و منازعه عربستان سعودی با حوثی‌ها خواهد گذاشت. ترامپ تاکنون درخواست ریاض برای مداخله مستقیم علیه حوثی‌ها را نپذیرفته و در عوض، مشاوران نظامی و اطلاعاتی آمریکا را به منطقه اعزام کرده است.
این تصمیم احتمالاً حاصل مجموعه‌ای از عوامل است. عربستان سعودی پس از آنکه در ژانویه ۲۰۲۶ بر خروج رقیب منطقه‌ای خود، امارات متحده عربی، از یمن اصرار کرد، برای حمایت از گروه‌های مخالف حوثی‌ها با دشواری روبه‌رو شده است. در مقابل، به نظر می‌رسد ترامپ به ابوظبی گرایش بیشتری دارد؛ اماراتی که توافق‌نامه‌های ابراهیم را به یکی از مهم‌ترین دستاوردهای سیاست خارجی او تبدیل کرد.
ممکن است دولت ترامپ معتقد باشد عربستان باید پیامدهای تصمیم خود برای کنار گذاشتن امارات و مقابله یک‌تنه با حوثی‌ها را بپذیرد. افزون بر این، ترامپ احتمالاً تمایلی ندارد جبهه جنگ دیگری باز کند؛ به‌ویژه در شرایطی که نیروی دریایی آمریکا سرگرم حفاظت از نفتکش‌هایی است که از تنگه هرمز عبور می‌کنند.
اکنون که ترامپ دیگر برای کاهش قیمت نفت تحت فشار نتایج انتخابات قرار ندارد، ممکن است انگیزه کمتری برای مداخله به نفع عربستان و کمک به افزایش عرضه نفت این کشور داشته باشد.
با این حال، اگر ترامپ حمله گسترده دیگری علیه ایران آغاز کند، حوثی‌ها ممکن است در واکنش، پایگاه‌های آمریکا را هدف قرار دهند. در چنین سناریویی، رئیس‌جمهور آمریکا ممکن است تصمیم بگیرد حملات علیه یمن را از سر بگیرد.
با وجود این، با توجه به مخالفت آشکار رأی‌دهندگان آمریکایی با سیاست خارجی جنگ‌طلبانه ترامپ، حزب جمهوری‌خواه ممکن است تلاش کند رئیس‌جمهور را متقاعد کند هر کاری از دستش برمی‌آید انجام دهد تا به وعده انتخاباتی محبوب خود، یعنی «دیگر جنگ‌های احمقانه نه»، بازگردد.
اتهام‌های فساد می‌تواند برنامه سیاست خارجی ترامپ را مختل کند
امی هاوثورن، پژوهشگر ارشد غیرمقیم
آمریکایی‌ها از فساد در دولت ترامپ و اطرافیان او خشمگین هستند. اکثریت تازه دموکرات در کنگره بدون تردید از اختیارات خود برای تحقیق درباره تخلفات احتمالی دولت با جدیت استفاده خواهد کرد.
دموکرات‌ها می‌توانند جلسات استماع برگزار کنند، اسناد و شهادت افراد را از طریق احضاریه مطالبه کنند و شواهد مربوط به تخلفات احتمالی را برای پیگیری قضایی در اختیار دادستان‌های فدرال قرار دهند. پرونده‌های مرتبط با خاورمیانه احتمالاً در صدر اهداف این تحقیقات قرار خواهند گرفت.
دموکرات‌ها احتمالاً موضوعاتی مانند سرمایه‌گذاری امارات در یک طرح تجاری مرتبط با رمزارز را بررسی خواهند کرد؛ طرحی که دونالد ترامپ و پسرانش و همچنین استیو ویتکاف، فرستاده دولت آمریکا در امور خاورمیانه، و پسر او با آن ارتباط دارند. معاملات سودآور ترامپ در حوزه املاک و مستغلات خاورمیانه و تأمین مالی شرکت سرمایه‌گذاری خصوصی متعلق به جرد کوشنر، داماد ترامپ و فرستاده او در امور صلح، از سوی کشورهای حاشیه خلیج فارس نیز ممکن است زیر ذره‌بین قرار بگیرد.
البته ترامپ و متحدانش در برابر هر تلاشی برای پاسخگو کردن دولت مقاومت خواهند کرد. در دوره نخست ریاست‌جمهوری ترامپ نیز زمانی که کنگره تحت کنترل دموکرات‌ها تحقیقات خود را آغاز کرد، ترامپ و نزدیکانش از همکاری با احضاریه‌ها خودداری کردند و به شیوه‌های مختلف مانع روند نظارت کنگره شدند.
اکنون ترامپ که در موقعیت رئیس‌جمهوری باقیمانده در دوره پایانی قدرت خود قرار گرفته و کنترل کنگره را نیز از دست داده است، احتمالاً با جسارت بیشتری هنجارها و قواعد سیاسی را نادیده خواهد گرفت.
دموکرات‌ها از این ویژگی ترامپ آگاه‌اند و برای مقابله با آن آماده شده‌اند. با این حال، تحقیقات و رسیدگی‌های قضایی زمان‌بر هستند و پاسخگویی حقوقی به‌سرعت اتفاق نمی‌افتد. به همین دلیل، هدف کوتاه‌مدت دموکرات‌ها این خواهد بود که از نظر سیاسی، پرونده‌ای علیه آنچه رابرت گارسیا، نماینده دموکرات کالیفرنیا، «خانواده جنایتکار ترامپ» می‌نامد، بسازند.
با آغاز رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸، دموکرات‌ها از افشاگری‌های مربوط به فساد برای وارد کردن بیشترین آسیب سیاسی به ترامپ و جمهوری‌خواهانی که از او حمایت می‌کنند، بهره خواهند گرفت.
۳۱۲
نظر شما