روایت داور ایرانی از لحظه‌ای که وزنه به سمتش پرتاب شد: اصلا نترسیدم/ ایران بهشت وزنه‌برداری

داور بین‌المللی وزنه‌برداری ایران که در انگلیس زندگی می‌کند، از ماجرای برخورد وزنه با میز داوری، مسیر مهاجرت و رسیدن به قضاوت در مسابقات جهانی و نگاهش به وضعیت وزنه‌برداری ایران می‌گوید.

مرتضی رضایی؛ فرزاد اللهیاری، داور بین‌المللی وزنه‌برداری که اصالتی کرمانشاهی دارد و سال‌هاست در انگلستان زندگی می‌کند، پس از انتشار ویدئویی از برخورد وزنه به سمت میز داوری و واکنش خونسردانه او، مورد توجه علاقه‌مندان به این رشته قرار گرفت. صحنه‌ای که بسیاری از تماشاگران را به تعجب واداشت، برای خود او چندان غیرمنتظره نبود؛ چراکه به گفته‌اش، سال‌ها تمرین وزنه‌برداری و تجربه حضور در محیط این رشته باعث شده بود خطر را به‌خوبی ارزیابی کند. اللهیاری در گفت‌وگو با خبرآنلاین، از جزئیات آن اتفاق، واکنش خانواده و همکارانش، مهاجرت به انگلیس، دشواری‌های رسیدن به سطح بین‌المللی داوری و تجربه حضور در رقابت‌های بزرگ سخن گفته است. او همچنین درباره عملکرد سیستم وزنه‌برداری ایران، تأثیر آشنایی با این رشته در کیفیت داوری و دو صحنه بحث‌برانگیز مربوط به بهداد سلیمی و علی داوودی توضیحاتی ارائه کرده است.

در لحظه‌ای که وزنه به سمت شما سقوط کرد و تقریباً هیچ واکنشی نشان ندادید، در ذهن‌تان چه می‌گذشت؟

واقعیت این است که در آن لحظه چیز خاصی در ذهنم نمی‌گذشت. می‌دانستم وزنه به سمتم می‌آید. به‌خصوص زمانی که وزنه‌بردار به لبه تخته نزدیک شد، حدس می‌زدم وزنه از دستش رها شود و به سمت من بیاید. حتی در روزهای قبل از مسابقه هم روی استیج رفته بودیم و به چند نفر از داوران گفته بودم که این تخته حالت فنری دارد. اگر به فیلم مسابقات دقت کرده باشید، متوجه می‌شوید وقتی وزنه با زمین برخورد می‌کند، میزان جهش آن نسبتاً زیاد است. بنابراین وقتی وزنه‌بردار به لبه تخته رسید، می‌دانستم احتمال دارد وزنه از دستش رها شود.

واقعاً متوجه خطر نشدید یا آگاهانه تصمیم گرفتید تکان نخورید؟

احتیاط همیشه شرط عقل است، اما می‌دانستم در نهایت می‌توانم وزنه را با دست کنترل کنم. زمانی که وزنه از دست ورزشکار رها شد، حدود ۲۵ درصد احتمال می‌دادم از روی گارد عبور کند و به سمت من بیاید. با خودم فکر کردم اگر روی میز قرار بگیرد، می‌توانم آن را جمع کنم و کنترلش کنم.

وقتی فیلم آن اتفاق را دوباره دیدید، خودتان از خونسردی‌تان تعجب نکردید؟

نه، تعجب نکردم. من از ۱۴ سالگی تمرین وزنه‌برداری را شروع کردم. در کرمانشاه شرایط تمرین به شکلی بود که روی هر تخته چند وزنه قرار می‌گرفت و ما با فاصله بسیار کمی از وزنه‌برداران تمرین می‌کردیم. بعدتر هم در کرج و در باشگاه تأسیس دانشکده تمرین داشتم؛ باشگاهی که فضای بسیار باریکی داشت و وزنه‌برداران در فاصله نزدیکی از یکدیگر تمرین می‌کردند. این تجربه‌ها باعث شده بود از همان دوران با چنین شرایطی آشنا باشم و کنترل اعصاب داشته باشم. فکر می‌کنم همین سابقه کمک کرد که در آن صحنه اتفاق خاصی نیفتد و بتوانم روی صندلی خودم بمانم.

بعد از مسابقه، اولین واکنش اطرافیان و خانواده‌تان چه بود؟

همان لحظه آقای سم، مسئول داوران فدراسیون جهانی وزنه‌برداری (IWF)، پیش من آمد و احوالم را پرسید تا مطمئن شود مشکلی برایم پیش نیامده است. بعد از آن مسابقه به روال عادی برگشت. بقیه داوران هم وقتی متوجه ماجرا شدند، برایشان جالب بود که چرا چنین واکنشی نشان نداده‌ام. چند روز بعد که فیلم اتفاق منتشر شد، خانواده‌ام در کرمانشاه و دوستانم هم آن را دیدند و پیگیر شدند تا مطمئن شوند مشکلی برایم پیش نیامده است. خوشبختانه همه‌چیز خوب بود، اما آن صحنه برای خیلی‌ها جالب و غیرمنتظره بود.

آیا در آن چند ثانیه ترسیدید یا اصلاً فرصت ترسیدن پیدا نکردید؟

واقعاً نترسیدم. اگر فیلم را با دقت ببینید، متوجه می‌شوید حتی زمانی که عوامل مسابقه برای برداشتن وزنه و مرتب کردن تجهیزات به سمت میز می‌آیند، یکی از آن‌ها به بطری آب من برخورد می‌کند و من خیلی آرام بطری را برمی‌دارم و سر جای خودش می‌گذارم. همه‌چیز به روال عادی برمی‌گردد. اگر ترسیده بودم، طبیعتاً ادامه داوری برایم امکان‌پذیر نبود. آن وزنه برای من آشنا بود و مدت‌ها با وزنه‌هایی در همان شرایط تمرین کرده بودم. می‌دانستم اگر ورزشکار چند قدم از تخته خارج شود، احتمالاً از جایم بلند می‌شوم، اما در آن اتفاق می‌دانستم که می‌توانم شرایط را کنترل کنم.

اگر همان اتفاق امروز دوباره تکرار شود، باز هم همین‌قدر خونسرد می‌مانید؟

اگر دقیقاً همان اتفاق با همان شرایط تکرار شود، واکنشم هم همین خواهد بود. قرار نیست ناگهان از جایم بلند شوم یا فرار کنم. اگر وزنه‌بردار از تخته خارج می‌شد و چند قدم به سمت من می‌آمد، طبیعتاً با احترام از جایم بلند می‌شدم و صندلی را ترک می‌کردم.

فکر می‌کنید این خونسردی بخشی از شخصیت شماست یا نتیجه سال‌ها تجربه داوری؟

فکر می‌کنم هر دو عامل تأثیرگذار هستند. من در کرمانشاه و کرج با افراد زیادی تمرین کرده‌ام و از همان دوران سعی می‌کردم هیجاناتم را کنترل کنم. به‌طور کلی آدم چندان هیجانی نیستم و تلاش می‌کنم احساساتم را مدیریت کنم. به‌خصوص در محیط حرفه‌ای، چه در کسب‌وکار و چه در ورزش، شما دیگر فقط متعلق به خودتان نیستید؛ به آن رشته و مجموعه تعلق دارید. بنابراین بهترین کار این است که بتوانید هیجان خود را کنترل کنید. البته تجربه وزنه‌برداری و سال‌ها حضور در فضای داوری هم قطعاً کمک می‌کند که راحت‌تر روی صندلی بنشینید و تصمیم بگیرید.

خیلی‌ها بعد از دیدن آن ویدئو گفتند شما چقدر نترس هستید، اما خودتان بهتر می‌دانید در آن چند ثانیه چه احساسی داشتید. واقعاً درون شما چه خبر بود؟

از لطف مردم ممنونم، اما واقعیت این است که همه ما در شرایط مختلف ممکن است بترسیم. در آن لحظه مشخصاً هیچ ترسی نداشتم. با توجه به شناختی که از وزنه و شرایط داشتم، می‌دانستم اگر وزنه‌بردار از تخته خارج شود، از جایم بلند می‌شوم. آهن در صورت برخورد می‌تواند آسیب‌زا باشد، اما اطمینان داشتم که در آن شرایط می‌توانم وزنه را کنترل کنم. اگر فیلم را دوباره ببینید، متوجه می‌شوید هیچ هیجان خاصی در رفتار فیزیکی من وجود ندارد. وزنه را با دست کنترل می‌کنم، بطری آب را سر جای خودش می‌گذارم و مسابقه ادامه پیدا می‌کند. درون من در آن لحظه آرامش بود.

چه شد که تصمیم گرفتید ایران را ترک کنید و در انگلستان زندگی کنید؟

انسان همیشه تشنه یادگیری و تجربه کردن است. ما به دنیا می‌آییم تا چیزهای مختلف را ببینیم، تجربه کنیم و با سرزمین‌ها و دنیاهای دیگری آشنا شویم. ما هم تصمیم گرفتیم مهاجرت کنیم. من زمانی که در ایران وزنه‌برداری می‌کردم، واقعاً عاشق این رشته بودم. وزنه‌برداری بخش اصلی زندگی‌ام بود و همه کسانی که من را می‌شناسند، از علاقه‌ام به این رشته خبر دارند. آن زمان شرایطی برای فعالیت حرفه‌ای وجود نداشت، اما علاقه‌ام به وزنه‌برداری هیچ‌وقت کم نشد. بعد از ۲۴ سالگی مهاجرت کردم. چند سال بعد، با افزایش سن، دیگر شرایط قهرمانی مثل گذشته نبود و به سمت مربیگری رفتم. پس از آن هم تصمیم گرفتم داوری را به‌صورت جدی دنبال کنم. سال ۲۰۰۶ داور ملی بودم، اما در آن مقطع به دلایلی امکان فعالیت مستمر برای من و بسیاری دیگر از داوران در انگلیس فراهم نبود. من همیشه اعتقاد دارم اگر قرار است کاری را شروع کنید، باید سقف و بالاترین سطح آن را در نظر بگیرید. البته اگر به آن جایگاه هم نرسیدید، نباید تمام زندگی‌تان را صرف آن دغدغه کنید؛ باید از مسیری که طی می‌کنید لذت ببرید.

وقتی به انگلیس مهاجرت کردید، فکر می‌کردید روزی در جایگاه داور بین‌المللی وزنه‌برداری در مسابقات جهانی بایستید؟

من همیشه سعی کرده‌ام وقتی کاری را شروع می‌کنم، به بالاترین سطح آن فکر کنم. البته نمی‌توانم بگویم از همان ابتدا مطمئن بودم که روزی در مسابقات جهانی قضاوت خواهم کرد، اما همیشه نگاهم به سقف و بالاترین جایگاه آن کار بود. مهم این است که از مسیر لذت ببرید و برای رسیدن به هدف تلاش کنید. اگر هم به آن نقطه نرسیدید، حداقل می‌دانید که از مسیر و تجربه‌ای که به دست آورده‌اید، لذت برده‌اید.

چقدر طول کشید تا در جامعه ورزشی انگلیس جایگاه پیدا کنید؟

زمانی که مهاجرت کردم، تجربه شاگردی و حضور در کنار بزرگان وزنه‌برداری ایران را داشتم. از آقای عجم در کرمانشاه و آقای عبدالله فاطمی در کرج گرفته تا کوروش باقری و بسیاری از بزرگان و دوستان دیگر. در واقع وقتی از ایران خارج شدم، کوله‌باری از تجربه را با خودم همراه داشتم. در انگلیس هم مدتی با چند وزنه‌بردار به‌عنوان مربی کار کردم، اما بستر فعالیت مثل ایران نبود. با این حال، به واسطه سابقه‌ای که در وزنه‌برداری و مربیگری داشتم، من را می‌شناختند. البته آن زمان شرایط شبکه‌های اجتماعی مثل امروز نبود که فعالیت یک نفر به‌راحتی دیده شود. من درباره سال‌های ۲۰۰۴، ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ صحبت می‌کنم؛ دوره‌ای که دیده شدن در حوزه مربیگری، وزنه‌برداری یا داوری بسیار متفاوت بود. بعد از مدتی فعالیت من کمتر شد، اما از سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ شرایط تغییر کرد و با روی کار آمدن تیم جدید، تلاش کردم فعالیت داوری‌ام را جدی‌تر و مستمرتر دنبال کنم.

آیا تا به حال احساس کرده‌اید برای اثبات توانایی‌تان، به‌عنوان یک ایرانی باید بیشتر از دیگران تلاش کنید؟

فکر می‌کنم همه عزیزانی که مهاجرت کرده‌اند و در کشورهای دیگر به موفقیت رسیده‌اند، با این موضوع موافق باشند. شما در خارج از کشور باید انرژی بسیار بیشتری صرف کنید. اگر یک نفر ۱۰۰ درصد توانش را می‌گذارد، شاید شما مجبور باشید ۲۰۰، ۳۰۰ یا حتی ۵۰۰ درصد تلاش کنید. باید از هر نظر توانمند باشید و عملکرد برجسته‌ای داشته باشید. البته من ادعایی ندارم و هر موفقیتی هم که به دست آمده، لطف خدا بوده است، اما فکر می‌کنم بسیاری از ایرانیانی که در خارج از کشور در حوزه‌های علمی، ورزشی و حتی سیاسی موفق شده‌اند، برای رسیدن به جایگاه خود مسیر دشوارتری را پشت سر گذاشته‌اند.

رابطه‌تان با کرمانشاه و ایران چقدر حفظ شده است؟ آخرین بار چه زمانی به ایران آمدید؟

رابطه من با کرمانشاه و ایران مثل رابطه مادر و فرزند است. یکی از افتخاراتم این است که در مقطعی که ایران درگیر جنگ و دفاع از خودش بود، در کشور حضور داشتم. خدا را شکر شرایطی فراهم شد که کنار مادرم در ایران باشم و فقط برای شرکت در مسابقات از کشور خارج شوم و بعد از پایان رقابت‌ها دوباره برگردم. آخرین بار هم نهم اکتبر، هم‌زمان با مسابقات قهرمانی اروپا، از ایران خارج شدم. در دو سال اخیر حدود شش یا هفت بار به ایران آمده‌ام؛ به دلیل حضور در مسابقات اروپایی، رقابت‌های داخلی انگلستان و همچنین مسابقات جهانی نوجوانان در کلمبیا.

روایت داور ایرانی از لحظه‌ای که وزنه به سمتش پرتاب شد: اصلا نترسیدم/ ایران بهشت وزنه‌برداری

مسیر تبدیل شدن به یک داور بین‌المللی وزنه‌برداری چیست؟

به نظر من در هر رشته‌ای، چه ورزشی و چه علمی، باید عاشق کاری باشید که انجام می‌دهید. هر کاری را که انتخاب می‌کنید، باید با دل و جان دنبال کنید. فکر می‌کنم این بهترین مسیر است. اگر هم در نهایت به جایگاهی که مدنظر دارید نرسیدید، دست‌کم از مسیری که طی کرده‌اید لذت برده‌اید. مهم این است که با علاقه پیش بروید و از کاری که انجام می‌دهید احساس رضایت داشته باشید.

سخت‌ترین مرحله‌ای که برای رسیدن به جایگاه فعلی پشت سر گذاشتید چه بود؟

فکر می‌کنم سخت‌ترین مرحله این است که دیده شوید و بتوانید در سطح ملی جایگاه مناسبی پیدا کنید. به نظرم دیده شدن و پذیرفته شدن در آن مقطع از مهم‌ترین مراحل مسیر داوری است.

آیا داوران هم قبل از مسابقه دچار استرس می‌شوند؟

طبیعتاً داوران هم تحت فشار قرار می‌گیرند و ممکن است استرس داشته باشند. تصور کنید کشوری میزبان مسابقات است و یکی از وزنه‌برداران همان کشور روی تخته می‌رود. تماشاگران دوست دارند حتی وقتی وزنه می‌افتد، داور به او چراغ سفید نشان بدهد! این فشارها طبیعی است. با این حال، داورانی که در سطح بین‌المللی فعالیت می‌کنند، معمولاً توانایی کنترل این شرایط را دارند. من در چند سالی که در مسابقات بین‌المللی حضور داشته‌ام، برخوردی نداشته‌ام که نشان دهد داوری تحت تأثیر چنین فضاهایی قرار گرفته است. البته ممکن است برخی افراد استرس داشته باشند، اما آن را به‌خوبی کنترل کنند و اجازه ندهند دیگران متوجه شوند.

آیا تا به حال تصمیمی گرفته‌اید که بعداً متوجه شوید اشتباه بوده است؟

انسان جایزالخطاست و همه ممکن است اشتباه کنند. داور هم انسان است و طبیعتاً امکان اشتباه برای او وجود دارد. خوشبختانه در مسابقات اخیر چین تغییراتی در ساختار هیئت ژوری و سیستم داوری ایجاد شده است. داوران می‌توانند به پشت میز ژوری بروند، فیلم مسابقه را بررسی کنند و در صورت لزوم تصمیم خود را اصلاح کنند. به این ترتیب، چراغ سفیدی که قبلاً داده شده می‌تواند به قرمز تغییر کند و برعکس. من خودم از این امکان استفاده کرده‌ام و فکر می‌کنم این اتفاق بسیار خوبی است. ما به‌عنوان داور در مسابقات حضور داریم تا عدالت برای ورزشکار برقرار شود. هدف نهایی این است که بهترین ورزشکار به مدال برسد؛ فرقی نمی‌کند اهل کدام کشور باشد یا چه ملیتی داشته باشد. اگر تصمیم من نیاز به اصلاح داشته باشد، هیچ اشکالی ندارد. مهم این است که ورزشکار به حق واقعی خودش برسد.

سخت‌ترین قضاوت دوران حرفه‌ای‌تان کدام بوده است؟

واقعاً نمی‌توانم مسابقه خاصی را به‌عنوان سخت‌ترین قضاوت دوران حرفه‌ای‌ام معرفی کنم. وقتی روی صندلی داوری می‌نشینم، ترجیح می‌دهم به این فکر کنم که یک وزنه‌بردار قرار است حرکتش را انجام دهد و من باید همان حرکت را قضاوت کنم. اصلاً به عناوین ورزشکار نگاه نمی‌کنم. اینکه یک نفر قهرمان المپیک یا جهان بوده و جمعیت زیادی پشت سر او هستند، نباید در تصمیم داور تأثیر بگذارد. اگر قرار باشد به این عناوین توجه کنیم، بهتر است اصلاً قضاوت نکنیم! من فقط به اجرای حرکت نگاه می‌کنم و سعی می‌کنم مستقل از نام و سابقه ورزشکار تصمیم بگیرم.

آیا فشار تماشاگران، مربیان یا مسئولان تیم‌ها می‌تواند روی تصمیم داور تأثیر بگذارد؟

من شخصاً اصلاً به این مسائل توجه نمی‌کنم. حتی در مسابقات قهرمانی اروپا و زمانی که در بخش کنترل فنی حضور داشتم، با افرادی برخورد کردم که از جایگاه بالایی برخوردار بودند، اما از آن‌ها خواستم محل موردنظر را ترک کنند. در یکی از این موارد، رئیس یک فدراسیون در بخش وارم‌آپ حضور داشت و از او خواستم آنجا را ترک کند. حتی اگر فردی قهرمان المپیک باشد، باز هم باید قوانین را رعایت کند. به او محترمانه گفتم که جایگاهش را می‌شناسم، اما اتفاقاً به دلیل همین جایگاه باید قوانین را بهتر بداند و در آن محل حضور نداشته باشد. سبک داوری من با حضور افراد مختلف تغییر نمی‌کند و مطمئنم بسیاری از داوران دیگر هم همین نگاه را دارند.

روایت داور ایرانی از لحظه‌ای که وزنه به سمتش پرتاب شد: اصلا نترسیدم/ ایران بهشت وزنه‌برداری

آیا بین داوران کشورهای مختلف، تفاوت در سبک قضاوت وجود دارد؟

به نظر من داوری که سابقه وزنه‌برداری داشته باشد، معمولاً قضاوت بهتری انجام می‌دهد. وزنه‌برداری رشته‌ای بسیار فنی است و نکات ریز زیادی دارد. کسی که خودش این رشته را تجربه کرده، راحت‌تر می‌تواند درباره اجرای یک حرکت تصمیم بگیرد. البته اگر فردی در رشته دیگری فعالیت کرده و هیچ‌وقت وزنه‌برداری نکرده باشد، ممکن است در تشخیص برخی جزئیات با دشواری بیشتری روبه‌رو شود. فکر می‌کنم در کشورهای مختلف تفاوت‌هایی در نگاه به داوری وجود دارد، اما قوانین در سال‌های اخیر به شکلی تدوین شده‌اند که داوران نسبت به گذشته تسلط بیشتری بر آن‌ها پیدا کرده‌اند. با این حال، اعتقاد دارم افرادی که سابقه عملی وزنه‌برداری دارند، در قضاوت عملکرد بهتری خواهند داشت.

چقدر از اختلافات و اعتراضات جنجالی ورزشکاران با داوران ناشی از ناآگاهی از قوانین است؟

به نظرم موضوع در بسیاری از موارد کاملاً روشن است؛ داور با قوانین آشناست، اما ورزشکار یا مربی ممکن است اطلاعات به‌روزی درباره قوانین نداشته باشد. برای مثال، در حرکت دوضرب، زمانی که وزنه‌بردار وزنه را بالای سر نگه می‌دارد، باید بدن ورزشکار و میله در وضعیت ثابت قرار بگیرند. داور این قانون را می‌داند، اما ممکن است برخی ورزشکاران یا مربیان هنوز با آخرین تغییرات قوانین آشنا نشده باشند. داوران در جلسات فنی و از طریق دستورالعمل‌های فدراسیون جهانی اطلاعات خود را به‌روز می‌کنند، اما ممکن است ورزشکار با همان تکنیک و ساختار قبلی روی تخته برود. وقتی حرکت او با چراغ قرمز مواجه می‌شود، احتمال دارد اعتراض کند؛ در حالی که اگر از تغییرات قوانین اطلاع داشت، می‌توانست از قبل روی تکنیک خود کار کند. گاهی هم شاهد هستیم که ورزشکار به دلیل تمام شدن زمان یا از دست رفتن بخشی از فرصت قانونی خود اعتراض می‌کند، در حالی که مربی باید این موارد را به‌خوبی مدیریت کند. بنابراین فکر می‌کنم ناآگاهی از قوانین و به‌روز نبودن اطلاعات مربیان و وزنه‌برداران، یکی از دلایل مهم اختلاف میان آن‌ها و داوران است.

بزرگ‌ترین نقطه قوت و ضعف سیستم وزنه‌برداری ایران چیست؟

من در ساختار فعلی وزنه‌برداری ایران ضعف خاصی نمی‌بینم. افرادی که در این مجموعه حضور دارند، از بزرگان و چهره‌های باتجربه وزنه‌برداری هستند. افرادی مثل کوروش باقری، حسین رضازاده، سجاد انوشیروانی و دیگر بزرگان این رشته، هرکدام کوله‌باری از تجربه دارند. وقتی چنین افرادی در کنار هم قرار می‌گیرند، ظرفیت بسیار خوبی برای وزنه‌برداری ایران ایجاد می‌شود. البته فکر می‌کنم اگر مشکل اینترنت در ایران وجود نداشت، شرایط می‌توانست بهتر هم باشد. حیف است که چنین امکانات و ظرفیت‌هایی وجود داشته باشد، اما محدودیت اینترنت روی عملکرد مجموعه تأثیر بگذارد. من افتخار این را داشتم که در جام فجر ایران داوری کنم. امکانات و شرایطی که آقای انوشیروانی با کمک همکارانشان برای برگزاری این مسابقات فراهم کرده بودند، واقعاً قابل توجه بود. تیم‌های مختلف دنیا در ایران حضور پیدا می‌کنند و این فرصت را دارند که شرایط میزبانی کشور را تجربه کنند. من در کشورهای مختلف و هتل‌ها و محل‌های برگزاری مسابقات زیادی حضور داشته‌ام، اما فکر می‌کنم هیچ‌جا مثل ایران نیست. به نظرم ایران برای برگزاری چنین رویدادهایی شرایط بسیار خوبی دارد و می‌توان آن را بهشت وزنه‌برداری دانست.

آیا هنوز آرزویی در ورزش دارید که به آن نرسیده باشید؟

معمولاً هرکسی از دوران نوجوانی ورزش را شروع می‌کند، دوست دارد روزی قهرمان جهان یا المپیک شود. من هم در گذشته چنین آرزوهایی داشتم، اما امروز دیگر آرزوی خاصی در ورزش ندارم. در حال حاضر از مسیری که در آن قرار دارم لذت می‌برم. سعی می‌کنم از فرصت‌هایی که در اختیار دارم به بهترین شکل استفاده کنم و از لحظه‌ای که در آن زندگی می‌کنم لذت ببرم. فردا هم هر اتفاقی که بیفتد، مهم این است که امروز از مسیرم رضایت داشته باشم.

دوست دارید وقتی از دنیای داوری کنار رفتید، دیگران شما را با چه ویژگی‌ای به یاد بیاورند؟

دوست دارم به‌عنوان یک داور منصف و آشنا به کارم از من یاد کنند؛ کسی که می‌دانست چه کاری انجام می‌دهد و قضاوتش بر اساس اصول و قوانین بود. ترجیح می‌دهم وقتی از داوری کنار رفتم، دوستان و عزیزانم خاطره بدی از من نداشته باشند و از من به نیکی یاد کنند.

اگر قرار باشد زندگی‌تان را در یک جمله تعریف کنید، آن جمله چیست؟

یک بیت شعر برایتان می‌فرستم تا پاسخ این سؤال را در قالب شعر بیان کنم.

آیا فکر می‌کنید یک روز دوباره ایران خانه اصلی شما خواهد شد؟

قطعاً همین‌طور است. من و بسیاری از ایرانیانی که خارج از کشور زندگی می‌کنند و امکان رفت‌وآمد دارند، این شانس را داریم که به ایران بیاییم و دوباره برگردیم. البته عزیزانی هم هستند که در کشورهای دیگر مشغول کار و زندگی‌اند، اما قلبشان همچنان برای ایران می‌تپد. ما به سرزمینی که در آن زندگی می‌کنیم هم تعلق داریم و به آن متعهد هستیم؛ من به انگلستان تعلق دارم، اما ایران هم بخشی از وجود من است و همیشه به آن فکر می‌کنم. فکر می‌کنم اگر این سؤال را از هر ایرانی که خارج از کشور زندگی می‌کند بپرسید، پاسخ مشابهی خواهید شنید.

به‌عنوان داور، صحنه داوری در المپیک ریو و اتفاقی که برای بهداد سلیمی افتاد را خطا می‌دانید یا خیر؟

راستش در حال حاضر حضور ذهن دقیقی درباره آن صحنه ندارم. آن زمان در کرمانشاه بودم و فکر می‌کنم نیمه‌شب مسابقه را دنبال می‌کردم. برای اینکه بتوانم نظر دقیقی بدهم، باید دوباره فیلم آن حرکت را ببینم و بررسی کنم.

در مورد صحنه‌ای که برای علی داوودی در بازی‌های آسیایی اتفاق افتاد و رأی داوران برگشت، توضیح می‌دهید؟ حضور یک داور ایرانی در هیئت ژوری چه تأثیری داشت؟

فکر می‌کنم در آن صحنه، مسئله به حرکت آرنج ورزشکار مربوط می‌شد. در ابتدا هیئت ژوری مسئولیت بررسی موضوع را بر عهده داشت و یکی از داوران حاضر در آن هیئت رأی خود را تغییر داد. آقای محسن جلیلی یکی از بهترین داوران وزنه‌برداری هستند. به اعتقاد من ایشان فوق‌العاده مسلط، خونسرد و حرفه‌ای هستند. افتخار همکاری با ایشان را در مسابقات قهرمانی جهان چین داشتم و از نزدیک شاهد تسلط بالای ایشان بودم. در آن صحنه، نظر اولیه یکی از داوران این بود که حرکت خطا بوده است، اما پس از اعتراض تیم ایران و استفاده از کارت چلنج، موضوع دوباره بررسی شد و با توجه به نظر داور دیگری از یکی از کشورهای دیگر، رأی تغییر کرد و در نهایت به سود ایران برگشت.

257 251

کد مطلب 2302842

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
2 + 14 =

آخرین اخبار

پربیننده‌ترین