به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، عصرایران در گزارشی با اشاره به ادعای روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز درباره سدهای ایران نوشت:
در فضای بیم و امید و پرابهام در این باره که آیا آمریکا و اسراییل درصدد تحمیل جنگی دیگر هستند یا نه و طبعا با توجه به شکست جمهوریخواهان در انتخابات میان دورهای مستلزم آمادهسازی افکار عمومی است روزنامهٔ «نیویورک تایمز» گزارشی منتشر کرده تا نشان دهد سدهای آبی و شهرهای موشکی زیرزمینی ایران با هم ارتباط دارند تا توجیهی برای حمله به زیرساختهای ایران باشد.
عنوان این گزارش هم بسیار تحریکآمیز است: «چرا این همه سد؟ حملات موشکی به ایران شاید معمایی قدیمی را حل کند».
روزنامهٔ جوان قسمتی از این گزارش را نقل کرده که در آن آمده است: «بخشی از شبکهٔ گستردهٔ سدها و پروژههای انتقال آب ایران برای پشتیبانی از زیرساختهای نظامی و به ویژه شهرهای زیرزمینی موشکی ساخته شده است.»
این روزنامه از این گزارش با صفت «کثیف» یاد کرده و سخنان «فردریش مرتس» صدراعظم آلمان سه روز بعد از جنگ ۱۲ روزه در سال گذشته را یادآوری کرده که گفته بود: «اسراییل کار کثیفی انجام می دهد اما برای همهٔ ما. » همزمان سیانان هم از احتمال انفجار یک «بمب کثیف» در واشینگتن دیسی نوشته است.
هر چند در دروغ بودن این ادعاها تردیدی نیست اما بعضیها را نگران ساخته که نکند همان سناریوی توجیه حمله به عراق با ادعای سلاح کشتار جمعی را در نظر دارند؛ سلاحی که بعد از ساقط کردن صدام حسین هم یافت نشد. موارد دیگر هم ذکر شده از جمله ادعای استفاده نظامی از کارخانه تولید لولهٔ آب در لیبی یا حمله به نیروگاهی در ویتنام با همین توجیهات.
آقای قالیباف هم در حساب کاربری خود درشبکهٔ ایکس نوشته « این عملیات روانی با تأیید لری الیسون پیش میرود و رسانه ها را قبضه و تسخیر کردهاند.» [لری الیسون اسپانسر خصوصی ارتش اسراییل و یکی از مالکان شبکهٔ سیانان است].
واکنش کاوه مدنی (مدیر موسسه آب و محیط زیست دانشگاه سازمان ملل) البته صریحتر و ستایش برانگیزتر بود که گفت: کمتر مزخرف بگوییم؛ این مصداق روزنامهنگاری غیر مسؤولانه است و میتواند پیامدهای خطرناکی برای زیرساختهای غیر نظامی آب داشته باشد در حالی که نظریه ارتباط سد و بیآبی با موشک به همان اندازه بیاعتبار است که نظریه ارتباط رادار و پرآبی با موشک اعتبار دارد.
ترامپ هم گفته: اگر چنین باشد بهایی خواهند پرداخت که هیچ کشوری تا کنون نپرداخته است.
تا اینجا هم اصل موضوع را دریافتهاید اگر در خبرها نشنیده بود و هم احتمالا موافقاید که اینها بهانه جویی و زمینهسازی برای یک اتفاق میتواند باشد.
این ماجرا اما در نگاه تاریخی و کمی عمیقتر یادآور یک قضیه دیگر هم هست و آن هم قصه «کلیدهای پلاستیکی بهشت» در جنگ ایران و عراق و آویخته به گردن رزمندگان جوان و نوجوان ایرانی است.
ادعایی که مرجان ساتراپی هم در کتاب داستانی «پرسپولیس»- منتشره در سال ۲۰۰۳ آورده بود. با نام کامل: پرسپولیس؛ داستان یک کودکی که بیشتر شهرت آن البته به خاطر انیمیشنی است که بر اساس آن ساخته شد.
مرجان ساتراپی در این کتاب میکوشد یا مدعی است که دوران کودکی خود در نخستین سالهای بعد از انقلاب و جنگ را روایت میکند و مشخصا دهه ۶۰ را و در کنار واقعیتهایی مثل سختگیری دربارهٔ حجاب در مدارس و موارد دیگر ادعا میکند در بین دانشآموزان تعدادی کلید پلاستیکی توزیع شده بود که به عنوان کلید بهشت به نوجوانان انگیزه حضور در جبهه میبخشیده است! و البته میدانیم اگر هم این کار را میکردند در مدارس دخترانه نبوده!
کار به جایی رسید که نیکی هیلی که نامزد حزب جمهوریخواه قبل از قطعی شدن کاندیداتوری ترامپ بوده هم در سال ۲۰۱۸ برای تشریح ابعاد شیطانی ایران همین قصه را نقل میکند و منبع او کتاب یا انیمیشن پرسپولیس است!
بهترین واکنش را در میان منتقدین نغمهٔ سهرابی نشان داد که گفت: دربارهٔ آن دوران با چیزی به شدت آشنا مواجه شدم اما احساس خوشایندی ندارم چون تجربه به درستی روایت نشده است. داستان کلیدهای بهشت اما از کجا آمده؟ در حالی که هر یک از ما اگر در اطرافمان نوجوانی با سن وسال آن روزها بوده که به جبهه رفته باشد چنین قصهای نشنیده و روایت نکرده است.
سه تن از دوستان دوران دبیرستان این نویسنده به جبهه رفتند و دو تن به شهادت رسیدند (حسین رستمخانی و محمد تقی سعادتی) و یکی هم به سلامت بازگشت و اکنون در شهر اراک دندانپزشک است (دکتر بهروز خرمی) و هیچ یک چنین قصهای نگفتند. طبعا دو نفر اول مجال تأیید و تکذیب نیافتند ولی از بستگانشان هم نشنیدیم و اگر در مدارس چنین بحثی بود ما هم باید میشنیدیم یا جای دیگر هم باید ثبت میشد.
در داستان و انیمیشن «پرسپولیس» اما نویسنده (مرجان ساتراپی که به تازگی درگذشته) مدعی مستند بودن ماجرا به گزارش روزنامهنگاران بود و لابد اسلاف همین گزارشنویس نیویورک تایمز یا سیانان بودند!
همان زمان اما یکی از گزارش گران بیبیسی درصدد برآمد چند و چون و ریشهٔ این ادعا را دربیاورد و به نتیجهٔ جالبی رسید که نمونه یک گزارش تحقیقی حرفهای دربارهٔ یک گزارش تخیلی یا غیردقیق بود و سر و صدا هم کرد و در شمارهٔ تازهٔ مجلهٔ کتاب روزآروز دیدم نغمه سهرابی هم به آن اشاره کرده است و مطمئن شدم از کجا آب میخورده هر چند با اطمینان نمیتوان گفت عامدانه بوده یا سهوی.
داستان از این قرار است که یکی از فضاسازیهای تبلیغاتی علیه ایران در دوران جنگ ۸ ساله حضور نوجوانان داوطلب در جبههها بود و این البته دروغ نیست کما این که هر سه نفر که در بالا از آنها یاد شد با سن زیر ۱۸ سال به جبهه رفته بودند.
جدای این واقعیت گویا در یکی از اردوگاهها نوجوان کم سنوسالی را آن خبرنگار خارجی میبیند در حالی که کتاب «مفاتیح الجنان» را در دست داشته است. یک کتاب دعا که مرحوم حاج شیخ عباس قمی جمعآوری کرده و در خانهٔ همهٔ ما یافت میشود و اغلب باور نمیکنند نویسنده یا گردآورندهٔ آن ۸۵ سال قبل درگذشته و اگر سورههای قرآن در آن نباشد صرف دعاها آن را هم سنگقرآن نمیکند اما در خانه ها همنشین قرآن است و برخی بی وضو به آن دست نمیزنند. معمول است که به یاد درگذشته و به قصد طلب دعا برای او تصویر مرحوم را در صفحه اول مفاتیح الصاق میکنند و به دوست و آشنا هدیه میدهند.
قاعدتا آن نوجوان هم یکی از همان کتابهای مفاتیحالجنان را از مادر یا پدر یا به یاد پدربزرگ به همراه داشته و خیلیها نمیدانند معنی «مفاتیحالجنان»، کلیدهای بهشت است و به مفاتیح مشهور است و حتی برخی از قدیمیترها آن را «مفاتی» هم تلفظ میکنند.
آن گزارشگر احتمالا بعدتر در جستوجوی معنی «مفاتیح الجنان» برآمده و در گزارش خود به زبان انگلیسی ذکر کرده که طبعا به معنی «کلیدهای بهشت» است و لابد کتاب دعا هم از قلم افتاده و شده کلیدهای بهشت و یکی هم رندی کرده و کلمهٔ پلاستیکی را به آن افزوده و بر اساس آن قصه ساخته و پرداختهاند!
اینها زاده ذهن و خیال من نیست. حاصل تحقیقات گزارشگر بیبیسی فارسی است که مسوولیتی هم گرفت و در مقالهٔ نغمهٔ سهرابی هم آمده چون او هم آن سالها را از نزدیک تجربه کرده و میداند چنین ماجرایی دروغ است.
سالها بعد نیکی هیلی به همین پرسپولیس مرجان ساتراپی استناد کرد. پرسپولیس هم به گزارش آن خبرنگار. آن خبرنگار اما مفاتیحالجنان را به کلیدهای بهشت ترجمه کرد که نادرست هم نیست اما اگر همین حالا از خیلی از خانمهای سنتی و مذهبی بپرسید کتاب کلیدهای بهشت را در خانه دارید و میخوانید پاسخ منفی میدهند و برای آنان تازه است ولی تا بگویید منظورمان مفاتیحالجنان است به سرعت پاسخ مثبت میدهند چون در ایران به عنوان «مفاتیح الجنان» و بیشتر به مفاتیح شهرت دارد.
نمیدانیم آن که مفاتیحالجنان را در این گزارش به کلیدهای بهشت ترجمه کرد سوءنیت داشت یا آن که کلمهٔ «کتاب» قبل از آن را برداشت و تنها «کلیدهای بهشت» را باقی گذاشت اما قطعا آن که کلیدها را به صفت پلاستیکی متصف کرد شیطنت داشته است چون از هیچ گزارش و ترجمهای «پلاستیکی» برنمیآید!
شیطنت بیشتر را کسانی مرتکب شدند که برای جا انداختن قضیه گفتند نمی٬دانند این کلیدهای پلاستیکی سفید بوده یا طلایی یا سیاه! همچنین نمیدانند ساخت تایوان بوده یا هنگکنگ! انگار اصل ماجرا غیر قبال انکار است و بحث تنها بر سر رنگ کلید است: سیاه یا سفید یا پلاستیکی و این که ساخت کجاست: تایوان و هنگ کنگ (آن زمان مثل حالا چین رایج نبود)!
با این وصف در تحول و تطور و دگردیسی یک گزارش، کتاب مفاتیحالجنان شد کلیدهای بهشت و کتاب هم از قلم افتاد و یک پلاستیکی هم اضافه شد با قصد القای این گزاره که به امید همین کلید به جبهه رفتند حال آن که کافی است به این واقعیت توجه کنیم که در هر خانهای مفاتیح هست و طبعا به منزلهٔ دعای خیر مادر بوده و شاید نوجوان اصلا آن را نمیخوانده بلکه آن را که بوی مادر میداده تنها بو میکرده و یا اگر بعد از شهادت فرزند وسایلی تحویل مادر شده باشد با آن مفاتیحِ احتمالا آسیبدیده خاطره تازه کند. این روایت کجا و آن روایت کجا؟!
من حتی قصه مشهور آن داعشی اسیر شده را باور نکردم که میگفتند وقتی در جیب او قاشق و چنگال یافتند و دلیل آن را پرسیدند پاسخ داده چون باور داشته بعد از شهادت یا عملیات انتحاری به دیدار رسولالله می رود با خود قاشق و چنگال همراه دارد تا ناهار در خدمت پیامبر باشد ولی فرمانده ایرانی او را با سیلییی نواخته که فلان فلان شده! آخر مگر پیامبر با قاشق و چنگال غذا میخورد؟!
این قصه اگرچه به نوع نگاه داعش به اسلام و هم به باور آنان به درستی راهشان در عین جهل و بی اطلاعی از بدیهیات تاریخی معطوف است اما سخت باور است چه رسد به آن ماجرای کلید که یا از سر ترجمه عنوان بوده یا به عمد.
با این همه داستان کلیدهای پلاستیکی به شدت و غلظت رابطه سدهای آبی و شهرهای موشکی غیر اخلاقی نیست چون میتوانستند ادعا کنند به قصد توقف اعزام نوجوانان داوطلب به جبههها بوده یا توجیه کنند به اشتباه متوجه شدهاند یا انگیزه انسانی داشتهاند ولی دروغ اخیر نه چون شاید به بهای جان شمار کثیری تمام شود.
چیزی شبیه ادعای شیخ علی تهرانی در رادیو بغداد در دوران جنگ که اصرار داشت مزار حضرت معصومه در قم نیست. نه به عنوان مدعای تاریخی یا حتی زیر سوال بردن حوزهای که در جوار آن به همت حاج شیخ عبدالکریم حایری یزدی برپا شد و ۱۰۰ سالگی را پشت سر گذاشت بلکه به قصد تشویق و تشجیع صدام حسین به حمله به قم در حالی که مشهد و قم از حملات موشکی در امان بودند و به نوعی پناهگاه مردمان دیگر شهرها شده بودند و تکذیب او به بهای جان مردم بی گناه تمام میشد.
یا شبیه توییت آن علی حسین قاضیزادهٔ ایران اینترنشنال که از ترامپ در جنگ چهلروزه خواست ترومن- ۲ باشد ( یعنی بمب اتم بیندازد!) و ناگزیر شدم در حضور دیگران الفاظی را درباره او به کار برم که با ادبیات من بیگانه بود و گواهی بر این باور شد که گاهی فحش ضرورت دارد!
به کار گیری کلمهٔ «مزخرف» در سخنان عباس عراقچی و کاوه مدنی در واکنش به این گزارش را هم باید در همین چارچوب ارزیابی کرد.
اگر ادعای کلیدهای پلاستیکی بهشت با توجیه بدفهمی یا علیه اعزام نوجوانان بود ولو اتهامی سنگین را متوجه حاکمیت وقت جمهوری اسلامی میساخت اما واقعا محتمل بود که دچار بدفهمی معنی کتاب دعا شده باشند همان گونه که در سفر افغانستان خبرنگار افغان که نظر مرا دربارهٔ ایرانی بودن سید جمالالدین اسد آبادی نپذیرفت به این نویسنده گفت: شما غلط میکنید و مطلقا قصد توهین نداشت و میخواست بگوید اشتباه میکنید!
با این نگاه در ماجرای کلیدهای بهشت شاید با گویش افغان غلط کرده بودند (اشتباه کرده بودند) اما در این ماجرای اخیر و با گویش تهرانی زبان پارسی و در غلیظترین شکل گفتاری آن غلط کردهاند چون پای تهدید جان آدمها در میان است و مگر انحطاط جز این است که از مدعای دلسوزی برای جان نوجوانان ایرانی به تهدیدی به بهای جان میلیونها ایرانی برسند؟
29215





نظر شما