۰ نفر
۳۰ آذر ۱۳۹۲ - ۱۴:۱۹

داستانی خطی و ساده ما را همراه شخصیت‌هایی می‌کند که پیش از این در چارچوب روایت‌های رسمی محصور شده بودند و رد چندانی از زندگی واقعیشان در عرصه سینما و ادبیات داستانی دیده نمی‌شد.

 زندگی زنان در عربستان برای روزنامه نگاران و گزارشگرانی که فرصت روایت آن را پیدا می‌کردند، همیشه سوژه جذابی بوده، اما تا همین چند سال پیش کسی فکر نمی‌کرد، روزی روزگاری یک زن عربستانی در خیابان‌های این شهر راه بیفتد و تصمیم بگیرد از هفت خوان بگذرد تا بتواند هم نخستین فیلم تاریخ این کشور را بسازد و هم زندگی زنان در این شبه جزیره پهناور روایت کند. اما نه تنها این اتفاق افتاد، بلکه فیلم از سوی وزارت فرهنگ عربستان به عنوان نماینده این کشور راهی جوایز اسکار شد.
«وجده» حالا نماینده کشوری است که در آن سینمایی برای نمایش فیلم وجود ندارد، اما برای حضور در عرصه فرهنگ جهانی ناگزیر از داشتن فیلم و سینماگر است. شاید به همین خاطر است که وزیر فرهنگ عربستان تمام قد پشت این فیلم می‌ایستد و از کار هیفا المنصور به عنوان نخستین کارگردان عربستانی سینما دفاع می‌کند و می‌کوشد نشان دهد که تولید چنین فیلمی در این کشور چقدر مهم است.
سایر کشورهای عربی هم تقریبا همین مسیر را در پیش گرفته‌اند، حالا کشوری مثل امارات متحده عربی چند سال است که در آن سوی آب‌های خلیج فارس هر سال در موعدی مشخص میزبان سینماگران جهان می‌شود تا فقرش در زمینه سینما و داشتن سینماگرانی خلاق را با برپایی جشنواره‌ای رنگین پر کند. این درحالی است که سینمای ایران بیش از یک قرن سابقه فعالیت دارد و نام و آوازه فیلمسازانش شهره عام و خاص است. نگاهی به جوایزی که سینما گران ایرانی طی دهه‌های مختلف از گوشه و کنار جهان گرفته‌اند، نشان می‌دهد که تقریبا جایزه مهمی در جهان باقی نمانده که سینمای ما موفق به دریافت آن نشده باشد. در واقع ما سینمایی داریم که نه تنها مایه فخر ما در جهان است، بلکه برای منطقه خاورمیانه هم آبرو و اعتبار خریده است.
با این جود متاسفانه برخی جریان‌ها در تمام این سال‌ها کوشیده‌اند تا هم ارزش کار فیلمسازان ما را تقلیل دهند و هم موفقیت‌های آن‌ها را حاصل دسیسه‌هایی بدانند که در پشت پرده‌ها در جریان است.
کسانی که فیلم وجده را دیده‌اند، می‌دانند که این فیلم به دلیل روایت واقعگرایانه‌ای که از زندگی زنان در عربستان دارد، فیلم تلخی است که شاید به مذاق حکام این کشور خوش نیاید، اما وزیر فرهنگ این کشور نه تنها در ردیف مخالفان آن نیست، بلکه در مقابل مخالفان می‌ایستد و از این فیلم و سازنده ان دفاع می‌کند. او می‌داند که در عرصه فرهنگ جهانی داشتن سینما و سینماگری که بتواند نام و آوازه کشورش را سر زبان‌ها بیندازد چقدر اهمیت دارد. شاید اگر ما هم این سینمای پر افتخار را نداشتیم رفتارمان با سنماگرانمان تغییر می‌کرد.

کد خبر 328689

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
4 + 3 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 2
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • آرش IR ۰۴:۰۴ - ۱۳۹۲/۱۰/۰۱
    5
    افراط همیشه و در همه جا یک نتیجه دارد. چه افراط وهابی ها چه افراط صهیونیستها و چه افراط داخلی ها. این چند وقته دیدیم که چقدر با هم اشتراک نظر داشتند.
    • بی نام A1 ۱۷:۴۰ - ۱۳۹۳/۰۹/۲۸
      0
      خیلی بی انصافی و شایدم نامردی است مقایسه کردن صهیونیست ها و وهابی ها با مردم ایران . و تاسف انگیز تر رفتار توئه خبر که اجازه ی انتشار همچین اراجیفی رو میدهید. این مقایسه خودش افراط هست. دوست عزیز همانطور که می بینید خود شما دچار افراط شده اید لذا هیچ کس مصون از افراط و تفریط نیست و هیچکس مصون از خطا و اشتباه نیست. اما اینکه کسی در ایران رو شما با وحشی ها ی وهابی و صهیونسیت مقایسه می کنید به معنی افراطی خواندن آن هاست. که فرق افراطی با فردی که افراط می کند از زمین است تا آسمان. اینکه کسی خودش رو بر خط اعتدال بداند و دیگران رو زاویه دار با خود خودش افراط هست. با توجه به سابقه ای که از خبر میدونم باز امیدوارم عمرم رو تلف نکنید