حافظ حکمی_خبرآنلاین؛ بعد از ظهر روز سه شنبه و تنها 10 روز 11 ساعت مانده به آغاز مسابقات المپیک ریو، یک طراح لباس جوان، خبر از پذیرفته شدن طرح های پیشنهادیش توسط دبیر کمیته ملی المپیک و تغییر لباس های جنجالی قبلی داد.
فارغ از مباحث مربوط به طراحی و زیباییشناسی البسه کاروان ایران در المپیک که در تخصص این قلم نیست، حاشیه های پیرامون این موضوع از سه منظر قابل بررسی است و هر یک میتواند حاوی درس ها و پیامهایی باشد
1. الف ) از منظر مدیران دولتی الف( مدیران دولتی در بخشهای مختلف باید بدانند هرگاه که حلقه انتخاب پیمانکاران محدود و پروسه واگذاری پروژهها غیر شفاف شود، اولین چیزی که در این میان آسیب میبیند، کیفیت محصول نهایی است. لباس انتخابی برای کاروان اعزامی ایران به المپیک نهایتا از بین طرحهای 2 طراح انتخاب شد، طراحی که از پروسهای نا مشخص گمارده شده بود، و طراحی که توانست خود را در آخرین دقایق به مسئولین برساند. پرسش اینجاست اگر این موضوع در یک فاصله معقول با برگزاری مسابقات المپیک به رقابت بیش از 100 طراح گذاشته میشد آیا نتیجه بهتری حاصل نمیشد؟
ب) اهمیت کار کارشناسی و برنامه ریزی محتوایی و مدیریتی در هر پروژه ای امری بدیهی و مشخص است. اعزام کاروان ایران به المپیک و نیاز این کاروان به لباس برای مراسم رژه افتتاحیه یک مساله فوری و پیش بینی نشده نبود. چرا کمیته ملی المپیک از ماه ها قبل با فراخوان فراگیر و شفاف از کارشناسان و اساتید و طراحان برای ارائه نظرات کارشناسی استفاده نکرد و مساله ای کامال قابل کنترل را تا آخرین لحظات به تعویق انداخت تا تبدیل به یک بحران مدیریتی شود؟ چرا از طرح اولیه لباس ها 6 ماه یا حتی 1 سال زودتر رونمایی نشده بود؟
ج) علیرغم تمام انتقادات به کمیته ملی المپیک پیرامون تشریفات انتخاب طراح اولیه و عدم برنامهریزی و زمانبندی و عدم کار کارشناسی الزم، نمی توان منکر برخورد صحیح و اصولی آنان با انتقادات مطروحه شد. مدیران هر سازمان باید پذیرای انتقادات مطرح شده از سوی جامعه، رسانه ها و کارشناسان باشند. اصوال این انتقادپذیری به نفع سازمان انتقادپذیر ختم خواهد شد.
د) بررسی هزینه تحمیل شده به بیت المال در جریان تغییر لباس کاروان المپیک نشان خواهد داد که عدم شفافیت و اتخاذ روش های مبتنی بر آزمون و خطا به نفع سازمان ها و مدیران نیست. میزان و چگونگی نظارت نهادهای ناظر در زمان انعقاد قرارداد اولیه طراحی لباس، موضوع دیگری است که باید در جای خود بررسی شود
2. از منظر طراح جوان: پیگیری، پشتکار و فرصت طلبی مثبت کامران بختیاری، طراح جدید لباس کاروان اعزامی به المپیک، در نوبه خود حاوی درسهای بسیاری برای کارآفرینان و جوانان مبتکر است. او از تمام ابزارهای در دسترس خود نظیر شبکه های اجتماعی برای سوار شدن بر موج اعتراضات به طرح قبلی و مصادره به مطلوب آن موج بهره جست و به معرفی نمونه های طراحی شده خود پرداخت. همزمان با تلاش و پشتکار مثال زدنی، خود را به مسئولان تصمیم گیر رساند و مذاکرات خود را با مدیرانی که نیاز به خروج از بحران داشتند آغاز کرد و شرایط برد-برد برای خود و طرف مذاکره ش تعریف کرد و توانست علیرغم تصاحب پروژه، برای خود اعتباری بیش از یک طراح لباس کاروان المپیک دست و پا کند. شناخت دقیق تقاضا، عرضه مناسب و رسیدن به مرحله برد-برد، مراحل موفقیت هر طرح و ایده های هستند که در این مورد به خوبی میتوان تمام این قدمها را به وضوح مشاهده کرد. پروژه هایی نظیر استارتآپ ها و کارآفرینان و ایده پردازان نیاز دارند در مسیری که پیش رویشان، این مراحل را به فراخور نوع ایده خود بازسازی کنند
3. از منظر مردم و رسانه شبکه های اجتماعی و مردم برنده اصلی جنجال لباس های کاروان اعزامی المپیک بودند. مردم توانستند با استفاده صحیح از شبکههای اجتماعی و بیان نقد و نظر خود، در گام نخست رسانه ها را با خود همراه کنند و سپس کمیته ملی المپیک را مجبور به عقب نشینی از تصمیم اولیه نمایند. در هفته های اخیر چندین موج "وندالیسم اینترنتی" از سوی کاربران ایرانی در فضای مجازی ایجاد شده بود، و بسیاری از کارشناسان را با این پرسش مواجه کرده بود که آیا اساسا کاربران ایرانی می توانند از امکانات و قدرت شبکه های مجازی به شیوه صحیح استفاده کنند یا خیر؟ مورد اخیر نمونه استفاده بجا و درست از شبکه های اجتماعی در راستای منافع ملی و گروهی بود. غالب ابراز نظرها در فضای مودبانه و به دور از توهین های رکیک صورت گرفت و همین مساله در فراگیری آن نقش بسزایی داشت. زمان آن رسیده است که کاربران شبکه های اجتماعی باور کنند با ابزاری که در دست دارند میتوانند بیش از هر زمان دیگری در تصمیمات سرنوشت ساز مداخله مثبت و سازنده داشته باشند.
256 41
نظر شما