لابد مملکت قانون دارد و لابد حفظ امنیت اخلاقی جامعه و رعایت حجاب طبق قانون واجب است و لازم و لابد هرکه این قانون را زیر پا بگذارد باید سر و کارش با پلیس باشد و دادگاه و جریمه و محکومیت و کیفر و...
پس چرا وقتی یک شخصیت محترم درمییابد که اجرای طرح امنیت اجتماعی - که ماههاست در برخوردهای مقطعی با دختران بدحجاب و پسران بدپوشش خلاصه شده - نمیتواند رأیآور باشد و ممکن است رأیها را بپراند آن را ملغی میکند و شخصیت عزیز دیگری در آستانه نامزدی انتخابات باز به همان دلیل که این جور بگیر و ببندها - ولو از نوع آبکیاش - رأیآور نیست، با آن مخالفت میکند؟
اگر طرح امنیت اجتماعی قانون نداشت و پلیس، خودسرانه آن را به اجرا درآورده بود، چرا آقای رئیسجمهور دست به جیب نشد و از همان کارت اخطارهایی که به مجلس در مورد لایحه هدفمند کردن یارانهها داد، حواله نیروی انتظامی نکرد؟ و اگر کار پلیس قانونی بود، مجری ارشد قانون (رئیسجمهور) چگونه به خود اجازه داد به نام حفظ کرامت انسانی، قانون جاری را با یک فرمان چندکلمهای به بایگانی بفرستد؟
اینجا سخن بر سر این نیست که آیا بدحجابی با ارتقای فرهنگ برطرف میشود یا با اقدام انتظامی و یا تلفیقی از هر دو. در سی سال گذشته برای برقراری امنیت اجتماعی، مرتباً زیگزاگ رفتهایم. حتی چهرههای فرهنگی وقتی مصدرنشین اجرا شدهاند، حرفهای سابقشان را از یاد بردهاند و دست به چوب شدهاند. پس در این نوشته کوتاه قرار نیست که مشکلات کشور در این زمینه را بحث و فحص و سپس حل کنیم. اگر فقط همین یک نکته کوچک را روشن کنیم که چرا یک رئیسجمهور بالفعل و یک رئیسجمهور بالقوه بیآن که به سازوکار قانونی توجه داشته باشند زیرآب یک طرح را میزنند کار بزرگی است. شاید روزی فرا برسد که هیچ نامزدی در مقام تبلیغ نگوید: «به وظایف قانونیام عمل میکنم» و یا فلان کاری را که طبق مقررات موظفم اجرا کنم، کنار میگذارم.
این نوشته برای آن که کاملتر به پایان برسد شاید نکتهای کم داشته باشد و آن اینکه: آقای مهندس میرحسین موسوی در نشست مطبوعاتی 2، 3 روز پیش درباره طرح امنیت اجتماعی همان سخنی را گفت که آقای احمدینژاد 2، 3 ماه پیش گفته بود. او گفت اگر رئیسجمهور شود این طرح را اجرا نمیکند. برخی افراد که به طور سنتی از آقای احمدینژاد پشتیبانی میکنند، برآشفتند که «چه نشستهاید؟ اگر طرح امنیت اجتماعی اجرا شود، فلان میشود و بهمان.» و یادشان رفت که این طرح به دستور جناب آقای احمدینژاد مدتهاست که از خیابانها جمع شده و فقط در خاطرهها مانده ولی آن روز که رئیسجمهور عزیز - ولو کاملاً قانونی - آن را تعطیل کرد، بسیاری از معترضان امروز میرحسین، لام تا کام حرف نزدند.
عجب مردمی هستیم ما.
نظر شما