زمستان است و ما نیز در خواب زمستانی

تئاترسال‌ها پیش، نیمه‌ی دوم دهه‌ی ۱۳۷۰ به بعد و در یک چنین روزهایی گروه‌های تئاتری تهرانی و شهرستانی در تکاپو و شور و هیجان عجیبی به سر می‌برند. این گروه‌ها که نمایش‌هایشان برای شرکت در جشنواره‌ی فجر که تازه هم بین‌المللی شده بود، شبانه‌روز تمرین می‌کردند و به آماده‌سازی نمایش خود با بهترین کیفیت مشغول بودند.

تجربه‌ای کمدی و سیاه از «کودک مدفون»

تئاتر«سونات عمارت نمناک» که این روزها در «تماشاخانه هیلاج» روی صحنه است، نمایشی است برگرفته از نمایشنامه «کودک مدفون» نوشته «سام شپرد» نمایشنامه‌نویس برجسته آمریکایی که با این نمایشنامه جایزه «پولیتزر» را از آن خود کرد.

به بهانه روز جهانی بریل:

صد سال بریل در ایران و ضرورت بازاندیشی در زیست بوم بریل فارسی

مدیریت فرهنگی

به مناسبت فصل‌گردِ انتشار کتاب «سنگی بر گوری»

بِشْکَن طلسمِ صورت/ چند نکته درباره رازِ «سنگی بر گوری» و شاید لزوم بازخوانی آن

ادبیات  صورتِ ظاهر جمال است، اغلب جاذبه می‌آفریند، انگیزه می‌دهد و آغازگر حرکت است، اما توانایی حل مسایل، در ساحت کمال و در قلمرو سیرت شکل می‌گیرد، از طریق اندیشه‌ورزی، تصمیم‌سازی و پایداری برای عبور از بحران‌ها. صورتْ دل را می‌رباید، اما سیرتْ جان و جهان را می‌سازد و به پیش می‌راند.

جابه‌جا کردن مفهوم بهره‌برداری اقتصادی با حیات فرهنگی

موسیقیجابه‌جا کردن مفهوم بهره‌برداری اقتصادی با حیات فرهنگی، خطایی بنیادین و گمراه‌کننده است. آیین‌های نمایشی، مراسم دولتی و تجمع‌های نمادین، جایگزین ریشه فرهنگی، تداوم زبانی و عمق تمدنی نمی‌شوند.

نگاهی به نمایشگاه ۱۲ روز عبدالحمید پازوکی

شلاق پی‌درپی قلم‌مو بر بوم

تجسمیآثار نقاشی استاد عبدالحمید پازکی با عنوان «۱۲ روز» به مدت چهار هفته که از ۲۱ آذر تا ۱۳ دی ماه در گالری سهراب به نمایش درآمده است، روایتی بصری از کنش، نیرو و باقی‌مانده‌ی حرکت است؛ نه ثبت یک لحظه، بلکه یادگارِ حادثه‌ای که رخ داده و ردّ آن بر بوم مانده است.

ایستگاه آخر، سر انقلاب

تئاترخندیدن به رخدادهای عظیم تاریخ فرصت ویژه‌ای محسوب می‌شود، وقتی که این رخدادها همواره زخم‌های باز در حافظه جمعی ملت‌ها به جا می‌گذارند اما «دماغ قرمز»‌ها خیلی خوب از پس ساختن چنین فرصتی برآمده‌اند. 

نقدی بر رفتار تهاجمی اهالی هنر، این بار در برابر شهرام ناظری

موسیقیاخیرا ویدئویی از سخنرانی جناب شهرام ناظری در دانشگاه سلجوق ترکیه منتشر شده است که در آن از تلاش‌های دولت ترکیه برای حفظ و پاسداشت میراث مولانا و زنده نگاه داشتن نام و مکتب مولانا تشکر شده است.

بهرام بیضایی؛ دعوتی به بیداری

غریبی که برای مردمش اسطوره شد

تئاتراو هنرمندی بزرگ برای ملت ایران است پس اهالی موسیقی باید از او بنویسند و بسرایند و بنوازند تا هنرجویان موسیقی دریابند باید صداها و تصاویر را قبل از آنکه ساز نواخته شود، بشنوند و ببینند تا موسیقی زاده شود.

ملاقات با بهرام بیضایی در عصارخانه اجدادی در آران

تئاتراز شمار دو چشم یک تن کم وز شمار خرد هزاران بیش 

بهرام بیضایی؛ ایستادن در برابر فراموشی

تئاتردر فرهنگ ما، معمولاً یا خیلی زود شیفته می‌شویم یا خیلی راحت کنار می‌گذاریم. ستایش و حذف، هر دو شتاب‌زده‌اند و اغلب جای تأمل را می‌گیرند. در این میان، هنرمندانی که نه اهل دل‌دادگی فوری‌اند و نه تن به فراموشی می‌دهند، معمولاً در وضعیتی معلق باقی می‌مانند: نه کاملاً پذیرفته می‌شوند و نه به‌طور کامل طرد. بهرام بیضایی یکی از روشن‌ترین نمونه‌های این وضعیت است.

بیضایی؛ هنرمندی که سیستم فرهنگی نتوانست با او زندگی کند!

تئاتربهرام بیضایی فقط یک هنرمند نبود؛ او یک جریان فکری و نشانه‌ای روشن از جدایی ناخواسته یک ایرانی از هویت ایرانی خود بود.

همیشه‌منتقدِ بیداد و سانسور/ ما درماندگان که چشم‌به‌راهش بودیم را، چه می‌ماند مگر اندوه؟/ یادداشت علی مسعودی‌نیا در عزای بهرام بیضایی

تئاتروه که طبل اخلاق می‌زنید و نقاره‌ی ایمان، و هردوان به مسخره می‌گیرید. بهرام بیضایی/ شب هزارویکم

هزار افسوس که بسیار کسان او را از این خانه ترساندند و ناچار کوچاندند/ یادداشت فارِس باقری در عزای بهرام بیضایی

تئاتربدرود راویِ­ تاریخِ ستم:

چه دردناک است او را در تابوت دیدن/ یادداشت بهروز غریب‌پور در عزای بهرام بیضایی

تئاترشکاریم یکسر همه پیش مرگ سری زیر تاگ و سری زیر ترک

یادداشتی بر کتاب ارجمند «حماسه سجادیه» نوشته جناب استاد سیدمهدی شجاعی

روشنگری درباره «حماسه سجادیه» سیدمهدی شجاعی: پاسخ به برداشت‌های نادرست

کتابچندی پیش متنی در نقد رمان ارجمند «حماسه سجادیه» نوشته استاد ارجمند، جناب سیدمهدی شجاعی در فضای مجازی منتشر شد که در راستای چند نوشته دیگر درباره این کتاب ارجمند قلمداد می‌شود و نشان از حرکتی سازمان‌یافته از سوی فرقه‌ای از به ظاهر منتقدان است.

آن زائر فروتن وادی ادبیات و حقوق*

کتابهلاک ما به بیابان عشق خواهد بود.کجاست مرد که با ما سر سفر دارد سعدی. چه خوش است در کتابفروشی ها پرسه زدن: ساعتی در میان کتاب ها به سر بردن، کتابی را برداشتن و آن را برانداز کردن، صفحاتی از آن را ورق زدن و قیمتش را با وسع خود سنجیدن و آن گاه آن را با شوق خریدن، تنها به این امید که صاعقه ای باشد و بر ذهن فرود آید.۱

فرهنگی که میان تندروها له می‌شود

موسیقیتوقیف برنامه «گَنگ» علی ضیا فقط یک خبر رسانه‌ای ساده نیست؛ نشانه‌ی یک بن‌بست پیچیده قدیمی است. بن‌بستی که سال‌هاست فرهنگ ایران را به گروگان گرفته. بن‌بستی که نه فقط نتیجه محدودیت‌های رسمی، بلکه محصول تندروی هم‌زمان دو سر یک طیف سیاست زده در جامعه ایران است: از یک‌طرف نگاه سخت‌گیر بخشی از قشر مذهبی‌نما، و از طرف دیگر اپوزیسیون بی مایه‌ای که ادعای آزادی های فرهنگی برای ایران دارد اما تاب دیدن آزادی های فرهنگی مُصَرَح (عرفی) شده را ندارد.

چرا شنیده شدن صدای زن هنوز «اتفاق» محسوب می‌شود؟

موسیقیگاهی یک قطعه موسیقی بیش از آن‌که «شنیده شود»، دیده می‌شود؛ نه به معنای تصویری، بلکه به این معنا که جایگاهش در ساختار فرهنگی و اجتماعی، توجه را از خودِ صدا فراتر می‌برد.

مردی که مرگ خودش را پیش‌بینی کرد

سینمافیلم «مشت‌زنی در رینگ ترجمه» تلاشی‌ست ارزشمند و ادای دینی بر ادبیات معاصر ایران. فیلمی پژوهش‌محور درباره ذبیح‌الله منصوری مترجم معاصر ایرانی.فیلم برغم استفاده از زیرگونه‌های مختلف سینمای مستند، امّا یکدست، خوش‌ریتم و درست است.

«من راضی نیستم!» / وقتی سلیقه شخصی می‌خواهد جای قانون و مردم بنشیند

موسیقیعضو شورای شهر کاشان مقابل دوربین می‌ایستد و با صراحت می‌گوید:«من راضی نیستم تالار شهر در اختیار کسانی باشد که کنسرت برگزار می‌کنند.»

با نگاهی به وضعیت جامعه و کارکرد رسانه‌ای طنز؛

چرا ساخت دوباره شب‌های برره بی معنی است؟

تلویزیون

در «حقیقت»؛ دانشجو اعتبار ندارد

سینمانوزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران «سینما حقیقت» از روز چهارشنبه ۱۹ آذر برگزار شد. این جشنواره که سال‌هاست محل نمایش آثار مستندسازان حرفه‌ای و جوان است، امسال پس از سال‌ها میزبانی در پردیس چارسو به پردیس سینمایی ملت منتقل شد.

تضاد کلاری از نقد «خداگونگی کارگردان» تا تسلیم «خداگونگی تصویر»

سینمابی‌تردید، بخش عمده‌ای از احترامی که نسل‌های مختلف سینماگران برای محمود کلاری قائل‌اند، نه فقط به‌خاطر چیرگی‌اش در مدیریت و فن فیلمبرداری، که برای ذات معلمیِ اوست. او همواره انتقال‌دهنده‌ای صبور و بی‌تکلفی بوده که گنجینه تجربیاتش را نه به‌مثابه رازی حرفه‌ای، بلکه به‌عنوان دانشی مشترک، با زبانی روشن در اختیار دیگران می‌گذارد.  خصلتی نادر که از او فراتر از یک استادِ فن ساخته؛ ستایش او، در حقیقت، ستایش همین روحیه بخشنده و بنیان‌گذار است که فارغ از هر نقدی به آثارش، پابرجا می‌ماند.

قصه یک آنارشیست در تئاتر شهر

تئاترنمایش «داستان چوانگ تسو» به نویسندگی داریوش رعیت با کارگردانی حامد عقیلی براساس داستانی درباره چوانگ تسو، فیلسوف چینی نوشته شده است. روزی استاد چوانگ تسو خود را در خواب به شکل پروانه‌ای می‌بیند. هنگامی که از خواب بیدار می‌شود، از خود می‌پرسد: «آیا من انسانی هستم که تنها در خواب خود را به شکل پروانه دیدم یا پروانه‌ای هستم که حال در رویای انسان بودن به سر می‌برم؟»