به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ دومین بازی ایران در جام جهانی دشوارترین بازی ایران در مرحله گروهی بود. برابر بلژیک یکی از مدعیان بزرگ جام که با ستاره های ریز و درشتش تیمی هراس انگیز بود. تیمی که در بازی نخست برابر مصر چنگی به دل نزد و آمده بود تا برابر ایران جبران مافات کند. از همین رو رودی گارسیا سرمربی بلژیک تمامی مهره های هجومی اش منهای جرمی دوکو مصدوم را به زمین فرستاده بود.
در مقابل امیر قلعه نویی بعد اشتباهات مرگبار خط دفاعی اش در برابر نیوزیلند و از دست دادن 2 امتیاز حساس برابر بلژیک پرستاره ریسک نکرد و با سیستم ۵-۴-۱ و قرار دادن ۵ مدافع تلاش کرد که با ایجاد یک لایه دفاعی فشرده بتواند حملات حریف را خنثی کند.
بازی طبق انتظار با حملات پردامنه بلژیک آغاز شد و بازیکنان ایران با تجمع در یک سوم دفاعی زمین کوشیدند تا فضا را از حریف بگیرند و به مهاجمان رقیب اجازه ضربه زنی ندهند.
با این سبک، بازی عملا یکطرفه و در زمین ایران دنبال می شد و حضور حداقل ۸ الی ۹ بازیکن در یک سوم دفاعی،فضا برای مهاجمان بلژیک تنگ و دشوار شده بود.
ایران اما برای تهدید دروازه حریف تنها چشم به ضربات ایستگاهی داشت؛ حربه ای خطرناک که در نیمه نخست یک بار دروازه حریف را تا آستانه فروپاشی برد و بار دوم نیز منجر به گل طارمی شد که البته به دلیل آفساید میلی متری مردود شد.
با وجود دفاع همه جانبه، ایران در کناره ها آسیب پذیر نشان داد. تیلمانس در چپ و تورسار در راست هر گاه اراده کردند مدافعان ایران را دور زدند یا جا گذاشتند و یا حتی دریبل کردند و روی دروازه ایران موقعیت ساختند. برای جبران این نقیصه امیر از دو وینگر ایران یعنی محبی و رضاییان درخواست کرد تا عقب بشینند و به مدافعان پشت سری خود یعنی حاج صفی و حردانی کمک کنند. اتفاقی که زور ایران را در حمله کمتر و کمتر کرد .و خط دفاعی ایران را فشرده تر و پرتعدادتر. تاکتیکی که در نیمه نخست جواب داد و ایران در برابر بلژیک پرستاره ایستادگی نمود اما دل بستن به این مدل بازی خطرناک است و هیچ گارانتی برای ایستادگی در طول 90 دقیقه وجود ندارد.
253 258
نظر شما