به گزارش خبرآنلاین ،این هنرمند پیشکسوت که مهمان کافه خبر بود، گفت: «پاتوق شاعران بیشتر کافههایی بود که به کافههای «بیست رو یک تومنی» معروف بود، این کافهها بعد از جنگ جهانی دوم در تهران باز شدند و اگر یک تومان میدادی یک ساندویچ و یک نوشابه به تو میدادند، نصرت رحمانی بیشتر وقتش را در این کافهها میگذراند. شاعران در این کافهها شعرهایشان را رد و بدل میکردند و اتفاقا دعواها و بحثهای ادبی و غیر هنری - که گاه به تسویه حساب میکشید - دراین کافهها اتفاق میافتاد. این زد و خوردها هم به دلیل این که بیشتر شاعران در صفحه ادبی و هنری مطبوعات مینوشتند، در روزنامهها منعکس میشد.»
وی افزود: «در دوره ما بسیاری از نمایشگاهها با زد و خورد تمام میشد، درواقع تسویه حسابهای مدرنیستها و سنتگراها گاهی با کتککاری همراه بود، در یکی از همین نمایشگاهها بهمن محصص سیلی محکمی از یک نقاش سنتی خورد که شرحاش مدتها در محافل هنری نقل میشد.»
مشرح این گفت وگو را اینجا بخوانید.
54141




نظر شما