این روزهای خانهنشینی چقدر دلِ همهمان برای "شهر" تنگ شده است. البته نه این شهر. شهری که نفس بکشد، بخندد، بغض کند، فریاد بزند و ... الان شهر کالبد بیجانی است که روح ندارد. سکوتش قهرآمیز است. شهر به یک نقطه خیره شده و در فکر عمیقی فرو رفته است. خالی از آوای ساز، قهقهه، لبخند، اعتراض، همهمه و ...
نظر شما