۲۴ نفر
۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۹ - ۰۷:۴۰

حکایت ما و کره شمالی

سیدعبدالجواد موسوی
حکایت ما و کره شمالی

رهبر کره شمالی زنده است یا در عنفوان جوانی پیمانه عمرش به سر آمده و به دیار باقی شتافته؟ این پرسش این روزها شاید یکی از مهم‌ترین پرسش‌های دنیای سیاست باشد. اصلا اهمیتی دارد؟

برای من و شما که از دور وقایع کره شمالی را پی می‌گیریم و دیدار ترامپ با آقای اون یکی از ده‌ها اتفاق بامزه‌ای است که در اخبار آنها را دنبال می‌کنیم شاید تفاوتی نکند که آقای اون زنده باشد یا مرده اما برای میلیون‌ها گرسنه‌ای که در حصار توهمات یک حزب تمامیت‌خواه و دیوانه دارند ذره ذره جان می‌دهند خبر مهمی است.
فکر نکنید من هم تحت تاثیر رسانه‌های غربی تصور هولناکی از کره شمالی پیدا کرده‌ام و دارم تصورات روشنفکرانه‌ام را از یک دیار غریب بیان می‌کنم. اتفاقا من بیشتر از آن چیزی که به رسانه‌های رسمی خودمان بدبینم به رسانه‌هایی که سعی دارند از جهان غرب اتوپیا بسازند و کشورهای مخالف سیاسی غرب را جهنم معرفی کنند بدبینم. و اگر نبود کتاب اخیر رضا امیرخانی قطعا به این زودی‌ها توی کَتم نمی‌رفت که کره شمالی چنین دوزخ هولناکی است. رضا دو سفر به کره شمالی داشته و حاصل آن کتابی است خواندنی و تکان دهنده.

در اوایل کتاب نویسنده ماجرای کره شمالی را خیلی جدی نمی‌گیرد. یعنی اصلا باورش نمی‌شود بتوان یک کشور را این قدر بی‌رحمانه و در عین حال احمقانه اداره کرد. او هم تحت تاثیر اخباری که در این سال‌ها شنیده ناخودآگاه چندباری بین ایران و کره شمالی دست به قیاس می‌زند اما طولی نمی‌کشد که می‌بیند این همه شگفتی بدیل و نظیری ندارد و کره شمالی در روی کره زمین یک استثنای تاریخی است. او حتی فرق می‌گذارد بین شباهت‌های ظاهری ما و کره شمالی و فی‌المثل معتقد است در مسئله تحریم باید فرقی اساسی قائل شد بین خودتحریمی کره شمالی و تحریم ظالمانه‌ای که به جبر بر ما تحمیل شده. و البته موضوع خودتحریمی باعث نمی‌شود تا نویسنده نتیجه بگیرد: پس گور پدرشان خودشان خواسته اند. و نه تنها چنین نتیجه‌ای نمی‌گیرد بلکه در موضوع کودکان و عدم امکانات کافی در بیمارستان‌ها قدرت‌های بزرگ را به جنایت جنگی متهم می‌کند. شاید همین انصاف و پرهیز از یک‌جانبه‌نگری، کتاب را برای خواننده‌ای که می‌خواهد از دریچه یک آدم منصف به کره شمالی بنگرد خواندنی‌تر می‌کند.

در جای جای کتاب امیرخانی از معایب تک صدایی می‌گوید و به سیاستمداران داخلی هشدار می‌دهد مبادا تحریم‌ها بهانه‌ای شود برای به رسمیت نشناختن صداهای متنوع و مخالف. تذکری که نباید از کنار آن به سادگی گذشت. و اصلا فکر می‌کنم انگیزه اصلی رضا امیرخانی برای نوشتن این کتاب تکرار چندین و چندباره همین تذکر بوده.

این یادداشت کوتاه جای نقد و بررسی یک کتاب ۳۵۰ صفحه‌ای نیست. فقط خواستم بگویم اگر خواستید به بهانه شایعه مرگ رهبر کره شمالی چیزهای بیشتری درباره این کشور عجیب و غریب بدانید بد نیست به این کتاب رجوع کنید و اصلا نگران نباشید که تفاوت اصلی ما و کره شمالی در انسان ایرانی و انسان آن آب و خاک است. تفاوتی که اگرچه رضا امیرخانی از آن غافل نبوده اما به گمانم از بیم متهم شدن به نژادپرستی چندان صریح به آن نپرداخته.

* منتشر شده در روزنامه شهرآرا . ۹ اردیبهشت ۱۳۹۹

۲۵۸۲۵۸

کد خبر 1382435

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
5 + 3 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 9
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • IR ۰۸:۵۲ - ۱۳۹۹/۰۲/۱۰
    8 9
    تا کی می خوای درباره این کتاب حرف بزنی سید عبدالجواد موسوی. به هر بهانه ای موضوع این کتاب رو پیش می کشی و شروع می کنی به تعریف و تمجید. حالا اگر بریم سراغش و بخونیم تهش می بینیم که هیچ اتفاق مهمی نبوده و حرفی برای گفتن نداشته مثل خیلی دیگه از کارهای امیرخانی... بس کن لطفا
  • RO ۰۹:۰۷ - ۱۳۹۹/۰۲/۱۰
    30 7
    سلام جناب موسوی، اگرچه با ظرافت موضوع را مطرح کردید و بسرعت از آن گذشتید اما می دانید که ما ایرانی ها هم به تدریج در حال تجربه کردن راه رفته مردم کره شمالی هستیم تازه اوایل راه هستیم و مردم ایران انتخاب کرده اند که مجدانه در این راه قدم بردارند
    • IR ۱۸:۰۵ - ۱۳۹۹/۰۲/۱۰
      0 4
      با کدوم سند و دلیل می گویید ما در حال رفتن راه کره شمالی هستیم ؟؟ کشور ما استقلال حقیقی را از برخی منظرها و پیروزی های خوبی را تا بحال دیده و تجربه کرده در کنارش ناکامی ها و فشارهای زیادی رو هم تحمل کرده . خودتحقیری و خودشماتتی اکیدا ممنوع .
  • IR ۰۹:۵۳ - ۱۳۹۹/۰۲/۱۰
    4 2
    سید شما و نوشتن رپرتاژ آگهی عجب از این کار عجب .
  • IR ۰۹:۵۸ - ۱۳۹۹/۰۲/۱۰
    12 0
    یعنی تا قبل از این کتاب فکر میکردی ... بابا دستخوش
  • سعید ترک IR ۱۵:۲۵ - ۱۳۹۹/۰۲/۱۰
    1 14
    درکشور ما تک صدایی نیست ماشالله همه صداشون اونقدر بلنده که نگو !!... چیزی که نباید پشت شعاربا کلاس پذیرش صداهای متکثر ومتنوع در کشور به ما قالب بشه اول صدای ترس و سازش با جبهه ای است که ما را تحریم کرده . دوم بی تدبیری و بی عملی در سایه تحجر در مقابل دشمن سرتاپا مسلح و غدار . . این صداهای مسموم توامان باید به حاشیه رانده شود . توامان نه یکی به نفع دیگری . این صداها مسموم و شیطان نواز هستند .
  • سهیلا IR ۱۵:۳۵ - ۱۳۹۹/۰۲/۱۰
    7 5
    آقای موسوی واقعا جای دستنوشته های شما خالی بود اواقعا نگران بودم که چرا خبری از شما نیست، همیشه متنهای شمارو پیگیربودم ومیخوندم.امیدوارم سلامت باشید. دقیقا فکر نمیکنم چندان تفاوتی بین ما و مردم اون دیار باشه
    • ناشناس IR ۱۷:۴۲ - ۱۳۹۹/۰۲/۱۰
      0 0
      ما کجا انها کجا. منظورت از این تیتر زدنت چیه؟کمی واضحتر مینوشتی تا امثال منم متوجه کنایه هات بشن. اقای همه چیز دان. ماخودمان باهیچ مملکتی در دنیا مقایسه نمیکنیم ایران در دنیا تک تک تک هستش
  • شمس تبریزی IR ۲۳:۴۱ - ۱۳۹۹/۰۲/۱۰
    3 4
    سلام سیدجان. مشکل کشور، به رسمیت شناختن صداهای مختلف نیست. مشکل با کسانی است که سالی دو بار، یه بار در 14 خرداد و یه بار هم در دهه فجر میرن حرم امام تا به اصطلاح با آرمانهای امام راحل تجدید بیعت کنن، و از آن طرف میان شعار اپوزیسیون یا به عبارت اخری مخالفت با آرمانهای امام راحل را سر میدن. منظورم اینه که خوب نیست صداهای مختلف از یک نفر واحد شنیده بشه. به خصوص آنهایی که در حوزه مرتب خوانده اند الواحد لا یصدر عنه الا الواحد. کره شمالی هر عیبی که داشته باشه، مثل خیلی از نظامات سیاسی دنیا یه حسن داره و آن هم این است که تمام مقامات شان صدای واحدی دارن. کثرت صداهای مقامات ما مشکلات زیادی را درست کرده و بنده سالهاست که از این کثرت صداها دچار میگرن مزمن سیاسی شدم. طاعات و عبادات شما در این ماه مبارک قبول حق باشد جناب موسوی